Islamonweb

অত্যাধুনিক প্ৰযুক্তিগত পৰিৱৰ্তন, সামাজিক বিভাজন আৰু অৰ্থ সন্ধানৰ এক অবিৰাম যাত্ৰাৰে সংজ্ঞায়িত এই বিশ্বখনত, একবিংশ শতিকাৰ যুৱক-যুৱতীসকল এক অনন্য সন্ধিস্থলত অধিষ্ঠিত। ইয়াৰ আগৰ যিকোনো প্ৰজন্মতকৈ তেওঁলোক বেছি সংযুক্ত, অথচ প্ৰায়ে গভীৰভাৱে একাকী অনুভৱ কৰে; তেওঁলোকৰ ওচৰত অভূতপূৰ্ব পৰিমাণৰ তথ্য উপলব্ধ, অথচ প্ৰকৃত জ্ঞান আৰু পথনিৰ্দেশনা বিচাৰি উলিয়াবলৈ সংঘাত কৰে।

এই জটিল পৰিস্থিতিত, এক স্থিৰ-নিৰ্ভৰযোগ্য পথপ্ৰদৰ্শক আৰু চিৰসত্য আৰ্হিৰ প্ৰয়োজনীয়তা আজি যিকোনো সময়তকৈও বেছি জৰুৰী। ইতিহাসত বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যক্তিৰ উপস্থিতি থাকিলেও, নবী মুহাম্মদ (ছাঃ)-ৰ দৰে চিৰন্তন প্ৰাসংগিকতা আৰু সৰ্বজনীন ব্যক্তিত্বৰ অধিকাৰী ব্যক্তি ইতিহাসত বিৰল। তেওঁৰ জীৱন, এক সাদৰী আৰম্ভণিৰ পৰা এক চিৰন্তন পৰিৱৰ্তনকাৰী নেতৃত্বলৈকে, এক চিৰন্তন পোহৰৰ দৰে প্ৰকাশমান, যিয়ে আধুনিক যুৱক-যুৱতীসকলৰ ব্যক্তিগত, সামাজিক আৰু আধ্যাত্মিক যাত্ৰা সম্পন্ন কৰিবলৈ এক সামগ্ৰিক আৰু ব্যৱহাৰিক নক্সা আগবঢ়ায়। তেওঁ কেৱল এজন ঐতিহাসিক ব্যক্তি নহয়, বৰঞ্চ এক জীৱন্ত আৰ্হি, যাৰ নীতি-নিয়ম আজিও ১,৫০০ বছৰৰ আগৰ দৰেই সতেজ আৰু প্ৰাসংগিক, যাৰ বাবে সত্যতা আৰু উদ্দেশ্যৰ সন্ধান কৰা এই প্ৰজন্মৰ বাবে তেওঁ হৈ উঠিছে চৰম আৰ্হি।

নিঃসন্দেহে, আধুনিক যুগত বিশ্বাস আৰু বিশ্বাসযোগ্যতাৰ ভেটি হৈছে সত্যবাদিতা আৰু সচ্চৰিত্ৰতা। এই ক্ষেত্ৰখনত নবী মুহাম্মদ (ছাঃ)-ৰ চৰিত্ৰ এক উজ্জ্বল দৃষ্টান্ত। তেওঁৰ নবুৱতী লাভৰ বহু আগৰেপৰাই তেওঁৰ অবিচলিত সত্যবাদিতা আৰু বিশ্বাসযোগ্যতাৰ বাবে সকলো লোকৰ মাজত "আল-আমিন" (বিশ্বস্ত) বুলি খ্যাতি আৰ্জিছিল। মক্কাৰ ব্যস্ত বজাৰত ব্যৱসায়িক লেনদেনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সৰু-বৰ সকলো কথাতে তেওঁ আছিল অতি সত্যবাদী। এটা সাধাৰণ প্ৰতিশ্ৰুতিকো তেওঁ কেতিয়াও ভংগ নকৰিছিল।

সত্যতা: ডিজিটেল যুগত বিশ্বাসৰ ভেটি

ভুৱা তথ্য, মিছা বাতৰি আৰু চকুত লগা ডিজিটেল ব্যক্তিত্বেৰে ভৰা আজিৰ পৃথিৱীত যুৱক-যুৱতীসকল সদায় 'প্ৰকৃত স্বৰূপ'ৰ সন্ধানত থাকে। এনে এটা সময়ত নবী মুহাম্মদ (ছাঃ)-ৰ জীৱনে স্পষ্টকৈ দেখুৱায় যে প্ৰকৃত প্ৰভাৱ ক্ষণিকৰ জনপ্ৰিয়তা বা অনলাইনত নিজকে সুন্দৰকৈ প্ৰদৰ্শন কৰাৰ ওপৰত নহয়, কিন্তু অটল সত্যবাদিতা আৰু নিৰ্ভৰযোগ্যতাৰ ভেটিতহে গঢ়ি উঠে। তেওঁৰ জীৱনৰ পৰা আমি শিকিব পাৰোঁ যে মানুহৰ আটাইতকৈ মূল্যৱান সম্পদ হ'ল তেওঁৰ চৰিত্ৰ — এনে এক জ্যোতি যি কেতিয়াও নুমুৱাব নোৱাৰি, চাৰিওকাশে যিমানেই আন্ধাৰ নাথাকক।

বৰ্তমানৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী, উদ্যোগী বা শিল্পীসকলৰ বাবে এই নীতিয়ে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা যে প্ৰকৃত সাফল্য আৰু স্থায়ী সন্মান জন্ম হয় সচ্চৰিত্ৰতাৰ পৰাহে, দিনে-দিনে সলনি হৈ থকা জনপ্ৰিয়তাৰ পৰা নহয়। ই হ'ল সমাজৰ চাপৰ বিৰুদ্ধে এক মহৌষধি আৰু নিজক আৰু নিজৰ নীতি-নিয়মক সত্য হ'বলৈ এক অনুৰোধ।

দয়া: অসমতাৰ পৃথিৱীত সেৱাৰ আহ্বান

নবীজী (ছাঃ)-ৰ জীৱন আমাক গভীৰ দয়া আৰু সহানুভূতিৰ শিক্ষা দিয়ে। বৰ্তমান অসহিষ্ণুতা আৰু বিভাজনৰে ভৰা পৃথিৱীত এই গুণবোৰৰ বৰ্তমান অতি প্ৰয়োজন। তেওঁ আছিল মৰমিয়াল প্ৰভুৰ এক জ্যোতি, যিয়ে দুৰ্বল এৰিমালিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তেওঁৰ প্ৰবল বিৰোধীকেও সদয়ভাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তেওঁৰ দয়া কেৱল মনৰ ভাব নাছিল, বৰঞ্চ ই আছিল এক সক্ৰিয় শক্তি যাৰ লক্ষ্য আছল দুখ-কষ্ট কমোৱা।

তেওঁ কৈছিল, "সেই ব্যক্তি পূৰ্ণ মুমিন নহয় যাৰ চুবুৰীয়া ভোকত থাকোতে সি পেটভৰি খায়।"

নবীজী (ছাঃ)-ৰ দয়া: আত্মকেন্দ্ৰিক সমাজত এক প্ৰাসংগিক পাঠ

আধুনিক সমাজত আত্মকেন্দ্ৰিকতা আৰু ভোগবাদী মানসিকতাই যেতিয়া আমি পৰ্যায়ক্ৰমে অন্যাৰ দুখ-কষ্টৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ পৰিছো, নবীজী (ছাঃ)-ৰ জীৱনই আমাক এক স্পষ্ট সত্যৰ সন্মুখীন কৰাই। তেওঁৰ কৰুণাময় ব্যৱহাৰৰ উদাহৰণ স্বৰূপে তায়িফ চহৰত তেওঁক নিৰ্যাতন কৰা সত্ত্বেও তেওঁ সেই জনতাৰ হিদায়াতৰ বাবে দুআ কৰিছিল। তেওঁৰ দয়া কেৱল মানুহলৈকে সীমাবদ্ধ নাছিল, বৰঞ্চ পশু-পক্ষীলৈকো বিস্তাৰিত আছিল।

বৰ্তমানৰ যুৱকে যেতিয়া বৈশ্বিক সংঘাত, শৰণাৰ্থী সঙ্কট আৰু বৈষম্য দেখি থাকে, তেতিয়া নবীজী (ছাঃ)-ৰ মৌলিক সহানুভূতি আৰু সক্ৰিয় দানশীলতাৰ আদৰ্শই এক নৈতিক প্ৰেৰণাৰূপে কাজ কৰে। তেওঁ আমাক শিকায় যে আমাৰ মানৱীয়তা নিৰ্ধাৰিত হয় দুখীয়া আৰু প্ৰয়োজনীয় লোকসকলৰ প্ৰতি আমাৰ ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা।

নেতৃত্ব: নম্ৰতা আৰু পৰামৰ্শৰ শক্তি

নবীজী (ছাঃ)-ৰ নেতৃত্বই কাৰ্যকৰী আৰু নৈতিক শাসনৰ বাবে এক অনন্য আৰ্হি প্ৰদান কৰে। যি সময়ত নেতৃত্বক প্ৰায়ে আধিপত্য আৰু ক্ষমতাৰ সৈতে জড়িত বুলি ধৰা হয়, তেওঁৰ নেতৃত্ব আছিল নম্ৰতা, পৰামৰ্শ (শুৰা) আৰু সেৱাৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত। তেওঁ হুকুমৰ দ্বাৰা নহয়, বৰঞ্চ ঐকমত্যৰ দ্বাৰা শাসন কৰিছিল, গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্তসমূহত তেওঁৰ সঙ্গীসকলক জড়িত কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ মতামতক মূল্যৱান বুলি গণ্য কৰিছিল।

নবীজী (ছাঃ)-ৰ এই পৰামৰ্শমূলক ধাৰণাটো একবিংশ শতিকাৰ যুৱ সমাজৰ বাবে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। আজিৰ যুগত যেতিয়া যুটীয়া প্রকল্প, সামাজিক আন্দোলন আৰু গণতান্ত্ৰিক প্রক্রিয়াত যুৱসকলৰ অংশগ্ৰহণ বাঢ়ি আহিছে, তেওঁৰ অন্যান্যক শুনা আৰু সন্মতিলৈ অহাৰ আদৰ্শই বিশেষ মূল্য বহন কৰে।তেওঁ শিকাইছিল যে এজন সঁচা নেতা হ'ল:যিজনে আদেশ নিদিয়ে, কিন্তু অনুপ্রেৰণা দিয়ে, যিজন দুৰ্নাপ্য নহয়, কিন্তু সদায় উপলব্ধ, যিজনে ব্যক্তিগত গৌৰৱ নিবিচাৰে, কিন্তু সমূহীয়া কল্যাণৰ বাবে চেষ্টা কৰে। তেওঁৰ এটা ন্যায়সংগত আৰু সমতাপূর্ণ সমাজৰ দৃষ্টিভংগী, য'ত গোষ্ঠীগত আৰু সামাজিক পক্ষপাতিত্ব নাথাকে, সেয়া এনে এক শক্তিশালী প্রেৰণা যিয়ে অন্তর্ভুক্তিমূলক আৰু সৌহার্দ্যপূর্ণ বিশ্ব গঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰা সকলোকে আগবঢ়াই নিয়ে। তেওঁৰ নেতৃত্ব আছিল কূটনীতি, ধৈর্য্য আৰু কৌশলগত চিন্তাৰ এক উৎকৃষ্ট নমুনা, আৰু এই সকলোবোৰ তেওঁৰ মৌলিক নীতিসমূহৰ সৈতে আপোচ নকৰাকৈয়ে সম্পন্ন কৰিছিল।

ন্যায় আৰু সমতা: এক বিশ্বজনীন বাৰ্তা

নবীজী (ছাঃ)-ৰ ন্যায় আৰু সমতা প্ৰতিষ্ঠাৰ অংগীকাৰ তেওঁৰ অমৰ উত্তৰাধিকাৰৰ এক ভেটি স্বৰূপ। তেওঁ গোত্ৰবাদ আৰু সামাজিক স্তৰবিভাজনৰ এক গভীৰভাৱে সোমাই থকা ব্যৱস্থাক ভাঙি উলিয়াইছিল, আৰু তেওঁৰ বিদায়ী বক্তৃতাত স্পষ্টকৈ ঘোষণা কৰিছিল— "এজন আৰৱৰ কোনোৱাই অবাৰৱৰ ওপৰত কোনো শ্রেষ্ঠত্ব নাই, আৰু অবাৰৱৰ কোনোৱাই আৰৱৰ ওপৰত কোনো শ্রেষ্ঠত্ব নাই। একেটা কথাই— এজন বগা মানুহৰ ক’লা মানুহৰ ওপৰত কোনো শ্রেষ্ঠত্ব নাই, আৰু ক’লা মানুহৰ বগা মানুহৰ ওপৰত কোনো শ্রেষ্ঠত্ব নাই। কেৱল ধাৰ্মিকতা আৰু সৎ কামৰ দ্বাৰাহে কোনোবা আনতকৈ শ্ৰেষ্ঠ হ’ব পাৰে।"

নবীজী (ছাঃ)-ৰ এই শিক্ষাই আজিৰ যুৱক-যুৱতীসকলক, সকলো ধৰণৰ পক্ষপাতিত্ব আৰু বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিবলৈ প্ৰেৰণা দিয়ে, এনে এক সমাজ গঢ়়িবলৈ উদ্বুদ্ধ কৰে য’ত মানুহৰ মৰ্যাদা তেওঁলোকৰ পৰিচয় নহয়, বৰঞ্চ তেওঁলোকৰ চৰিত্ৰৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত হয়, আন্তৰ্জাতিক ভ্ৰাতৃত্ববোধ আৰু সামাজিক ন্যায়ৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা গঢ়়ি তুলিবলৈ শিকায়, এই বিশ্বজনীন বাৰ্তাই আজিৰ যুৱ সমাজক এনে এক পৃথিৱী গঢ়়িবলৈ আহ্বান জনায় য’ত ন্যায় আৰু সমতাই প্ৰাধান্য লাভ কৰে। এই শক্তিশালী ঘোষণা, যাৰ বয়স ১৫০০ বছৰতকৈয়েও বেছি, আজিৰ যুৱ সমাজৰ সামাজিক ন্যায় আৰু সমতাৰ সন্ধানৰ সৈতে গভীৰভাৱে মিলে। যি পৃথিৱী আজিও ব্যৱস্থাগত বৰ্ণবাদ, বৈষম্য আৰু অৰ্থনৈতিক অসমতাৰ সৈতে যুঁজি আছে, তেওঁৰ বাৰ্তা এয়া এক আদ্যপান্ত বদলনিৰ আহ্বান। 

তেওঁ শিকাইছিল যে প্ৰতিগৰাকী ব্যক্তি, তেওঁৰ পৃষ্ঠভূমি নির্বিশেষে, সন্মান, আদৰ আৰু সমান অধিকাৰৰ অধিকাৰী। এজন যুৱ কৰ্মী বা সমাজ পৰিৱৰ্তনকাৰীৰ বাবে, তেওঁৰ জীৱন এয়া এক প্ৰমাণ যে ন্যায়ৰ এক শক্তিশালী বাৰ্তাৰে সজ্জিত এজন ব্যক্তিয়ে এটা সমাজক মৌলিকভাৱে ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰে। তেওঁ এনে এক ব্যৱস্থা স্থাপন কৰিছিল য'ত ন্যায় আছিল সকলোৰে বাবে, সামাজিক স্থান নির্বিশেষে, আৰু তেওঁ নিজেও অন্য যিকোনো ব্যক্তিৰ দৰে একে আইনৰ অধীন আছিল। নেতাসকলৰ পৰা স্বচ্ছতা আৰু জবাবদিহিতাৰ দাবী কৰা প্ৰজন্মৰ বাবে এইটো এক শক্তিশালী শিক্ষা।

জ্ঞানৰ সন্ধান: তথ্য যুগত আজীৱন যাত্ৰা

একবিংশ শতিকাত, য’ত জ্ঞানেই হৈছে নতুন মূল্যবান সম্পদ, এই শিক্ষা আজিৰ দিনত আগতকৈও অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ। ই আজীৱন শিক্ষা গ্ৰহণ, বুদ্ধিগত কৌতূহল আৰু গৱেষণামূলক চিন্তাৰ এক সংস্কৃতি গঢ়ি তুলিবলৈ আমাক উৎসাহিত কৰে। আধুনিক যুৱক-যুৱতীসকলৰ বাবে, যি সন্মুখত সমগ্ৰ বিশ্বৰ জ্ঞানভাণ্ডাৰ উপলব্ধ, এইটো এক গভীৰ সোঁৱৰণী যে জ্ঞান কেৱল পেছাদাৰি উন্নতিৰ এক সা-সঁজুলি নহয়, কিন্তু আধ্যাত্মিক আৰু ব্যক্তিগত বিকাশৰ এক মাধ্যম।

তেওঁ তেওঁৰ অনুগামীসকলক দূৰৰ দেশসমূহলৈ গৈও জ্ঞান আহৰণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল, এনে এক বাৰ্তা যিয়ে সত্য আৰু জ্ঞানৰ সন্ধানত ভৌগোলিক আৰু সাংস্কৃতিক আৱৰণসমূহ ভাঙি পেলায়। তেওঁ জ্ঞানক এনে এক পোহৰ হিচাপে দেখিছিল যিয়ে অজ্ঞতাৰ আন্ধাৰ দূৰ কৰে, ব্যক্তিগত জ্ঞানদান আৰু সামাজিক অগ্ৰগতিৰ বাবে এক মাধ্যম। এই শিক্ষা এনে এক বিশ্বত আগতকৈয়েও অধিক প্ৰাসংগিক য’ত আমি নতুন নতুন প্ৰযুক্তি আৰু ধাৰণাৰ সৈতে খাপ খুৱাই চলিবলৈ সদায় শিকি আৰু অভ্যস্ত হৈ থাকিব লাগে।

পৰিৱেশ সংৰক্ষণ: আমাৰ গ্ৰহৰ যত্ন লোৱা

বৰ্তমানৰ পৃথিৱীখন পৰিৱেশগত সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈ আছে। এনে এক পৰিৱেশত পৰিৱেশ সংৰক্ষণ সম্পৰ্কে নবী কৰীম (ছাঃ)-ৰ শিক্ষাবোৰে এক অপৰিহাৰ্য নৈতিক দিশনিৰ্দেশনা প্ৰদান কৰে। তেওঁ প্ৰকৃতিৰ পবিত্ৰতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি নিজৰ অনুগামীসকলক জন্তু-জানোৱাৰৰ সুৰক্ষা দিয়া, পানীৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰা আৰু গছ ৰোপণ কৰাৰ দৰে কামবোৰ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল। তেওঁৰ এটা অতি প্ৰসিদ্ধ বাণী হ’ল— "যদি কিয়ামত (পৃথিৱীৰ অন্তিম সময়) উপস্থিত হোৱাৰ সময়তো তোমাৰ হাতত গছৰ পলি থাকে আৰু সেইটো ৰুব পৰা অৱস্থাত থাকে, তেনেহ’লে তুমি সেই পলিটো ৰুই দিবা।" এই দূৰদৰ্ষিতাই তেওঁক পৰিৱেশ সচেতনতাৰ এক অগ্ৰগামী ব্যক্তিত্ব হিচাপে স্থান দিছে।

স্থিৰতা: ধৈৰ্য্য আৰু সঠিক উদ্দেশ্যৰে প্ৰত্যাহুতিকৰ সন্মুখীন হোৱা

শেষত, হজৰত মুহাম্মদ (ছঃ)-ৰ জীৱন স্থিৰতা আৰু ধৈৰ্য্য (ছবৰ)ৰ এক উৎকৃষ্ট উদাহৰণ। তেওঁ কঠোৰ নিগ্ৰহ, বিশ্বাসঘাতকতা আৰু ক্ষতিৰ সন্মুখীন হৈছিল, কিন্তু তেওঁ কেতিয়াও তেওঁৰ লক্ষ্যৰ পৰা বিচ্যুত হোৱা নাছিল বা হতাশাৰ গৰাহত পৰা নাছিল।

এনে এক যুগত য'ত মানসিক স্বাস্থ্যৰ সমস্যা বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে তাৎক্ষণিক সন্তুষ্টিৰ চাপেও আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছে, তেওঁৰ অটল অধ্যৱসায়ৰ উদাহৰণটোৱে এক অপাৰ শক্তিৰ উৎস হৈ আছে। তেওঁ শিকাইছে যে বাধাবোৰ হৈছে যাত্ৰাৰ অন্ত নহয়, বৰঞ্চ ইয়াৰ এক অংশ; আৰু প্ৰকৃত শক্তি হৈছে সংঘৰ্ষৰ অবৰ্তমানেৰে নহয়, বৰঞ্চ ধৈৰ্য্য আৰু বিশ্বাসৰে ইয়াক সহ্য কৰাৰ সামৰ্থ্যত। তেওঁৰ জীৱন এনে এক জীয়ন্ত প্ৰমাণ যে প্ৰকৃত সফলতা জাগতিক লাভ-লোকচানৰ দ্বাৰা জোখা নহয়, বৰঞ্চ ইয়াৰ জোখ হয় আত্মাৰ দৃঢ়তা আৰু লক্ষ্যৰ প্ৰতি অচল নিষ্ঠাৰে। এজন যুৱ-যুৱতীয়ে যদি এটা কঠিন পৰীক্ষা, ব্যক্তিগত ব্যৰ্থতা বা পাৰিবাৰিক সংকটৰ সন্মুখীন হৈ আছে, তেন্তে নবীজী (ছাঃ)ৰ ধৈৰ্য্য আৰু অধ্যৱসয়ৰ কাহিনীটোৱে তেওঁলোকৰ বাবে এক অপৰ্যাপ্ত সান্ত্বনা আৰু অনুপ্ৰেৰণাৰ উৎস হৈ উঠিব পাৰে।

শেষকথা হিচাপে, হজৰত মুহাম্মদ (ছঃ)-ৰ জীৱন কাল আৰু সংস্কৃতিৰ সীমা অতিক্ৰম কৰি একবিংশ শতিকাৰ যুৱসমাজৰ বাবে এক গতিশীল আৰু কাৰ্য্যকৰী আৰ্হি আগবঢ়ায়। তেওঁ কেৱল এজন ঐতিহাসিক ব্যক্তিত্ব নহয়, বৰঞ্চ এক শাশ্বত পথপ্ৰদৰ্শক। তেওঁৰ সততা, দয়া, ন্যায়, জ্ঞান আৰু অধ্যৱসয়ৰ শিক্ষাই এটা অৰ্থপূৰ্ণ জীৱনৰ বাবে এক সম্পূৰ্ণ দিগদৰ্শন প্ৰদান কৰে। তেওঁৰ জ্যোতিয়ে কেৱল মুছলমানৰ বাবেই নহয়, সমগ্ৰ মানৱতাৰ বাবে প্ৰকাশমান হৈ থাকে, ব্যক্তিগত উৎকৰ্ষ আৰু এক অধিক ন্যায়সংগত আৰু দয়ালু বিশ্বৰ পথ প্ৰদৰ্শন কৰি। এনে এক জগতত য'ত ক্ষণস্থায়ী প্ৰৱণতা আৰু ফাঁকি আশ্বাসনে পৰিপূৰ্ণ, তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰে সোঁৱৰাই দিয়ে যে এজন সঁচাকৈয়ে মহান ব্যক্তিৰ গুণাবলী চিৰস্থায়ী।শ্ৰেষ্ঠ আৰ্হি হ’ল সেইজন যাৰ জীৱন তেওঁ প্ৰচাৰ কৰা সদ্গুণসমূহৰ এক জীয়ন্ত মূৰ্ত প্ৰতীক। তেওঁৰ উদাহৰণটো আশাৰ এক আলোকস্তম্ভ আৰু কাৰ্য্যৰ এক আহ্বান, প্ৰত্যেকগৰাকী যুৱ-যুৱতীৰ বাবে যিয়ে বিশ্বত পৰিৱৰ্তন আনিব বিচাৰে আৰু এক উদ্দেশ্যপূৰ্ণ জীৱন যাপন কৰিব বিচাৰে।

হজৰত মুহাম্মদ (ছঃ)-ৰ জীৱন আৰু শিক্ষাই একৈশ শতিকাৰ যুৱসমাজৰ বাবে এক সম্পূৰ্ণ জীৱনদৰ্শন আগবঢ়ায়। পৰিৱেশ ৰক্ষাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ব্যক্তিগত ধৈৰ্য্য আৰু সামাজিক ন্যায়লৈকে তেওঁৰ দৰ্শনে এক সামগ্ৰিক জীৱনবীক্ষণ প্ৰদান কৰে।

তেওঁৰ জীৱনৰ পৰা আমি শিকো: প্ৰকৃতিৰ সৈতে সন্মানজক সহাবস্থান, আমাৰ নৈতিক কৰ্তব্য, ধৈৰ্য্য আৰু অধ্যৱসয় যিয়েই হৈছে জীৱনৰ প্ৰত্যাহুতিসমূহৰ সন্মুখীন হোৱাৰ মূল সঁজুলি, জ্ঞান চৰ্চা আৰু, ন্যায়পৰায়ণতা, ই এক উন্নত সমাজ গঢ়াৰ ভেটি । নবীজী (ছঃ)-ৰ শিক্ষা কেৱল ধৰ্মীয় আচৰণলৈ সীমাবদ্ধ নহয়, ই সমগ্ৰ মানৱজাতিৰ বাবে প্ৰযোজ্য। আধুনিক যুগৰ জটিল সমস্যাসমূহৰ সন্মুখীন হ'বলৈ তেওঁৰ দৰ্শনে এক শক্তিশালী ভেটি প্ৰদান কৰে।যুৱসমাজে তেওঁৰ জীৱনৰ পৰা অনুপ্ৰেৰণা লৈ এজন সফল ব্যক্তি হোৱাৰ লগতে এজন দায়বান বিশ্ব নাগৰিক হিচাপেও গঢ়ি উঠিব পাৰে। এনে এক সময়ত যেতিয়া সমাজত আদৰ্শৰ অভাৱ অনুভৱ হয়, নবীজী (ছঃ)-ৰ জীৱন আৰু শিক্ষাই আমাক এক শাশ্বত আৰু বিশ্বস্ত আদৰ্শ আগবঢ়ায়।

-----

লেখকঃ হালিমুজ জামান