ৰছুল প্ৰেমিক উৱাইছ আল-কৰনীৰ কাহিনী
ইয়েমেনৰ কৰণ নামৰ ঠাইত জন্মগ্ৰহণ কৰা উৱাইছ আল-কৰনী (ৰহঃ) ইছলামী ইতিহাসৰ এজন অতি বিশিষ্ট তাবিঈ। তেওঁ জীৱনকালত নবী মুহাম্মদ (ছাঃ)-ক চকুৰে দেখা নাছিল, তথাপি নবীৰ প্ৰতি তেওঁৰ প্ৰেম আৰু ভক্তি আছিল অতুলনীয়। সেয়েহে ইছলামী ইতিহাসত তেওঁক "ৰছুল প্ৰেমিক" বুলি জনা যায়।
নবীৰ সময়ত জীৱন
উৱাইছ আছিল ইয়েমেনৰ মুৰাদ গোত্ৰৰ কৰণ বংশৰ মানুহ। নবী (ছাঃ)-ৰ সময়তে তেওঁ জীৱিত আছিল আৰু ইছলাম গ্ৰহণ কৰিছিল। কিন্তু তেওঁৰ বৃদ্ধা মাতৃ অসুস্থ আৰু অসহায় আছিল, আৰু মাতৃৰ সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰিব পৰা আন কোনো নাছিল। সেইবাবে নবীৰ সান্নিধ্য লাভৰ প্ৰবল আকাংক্ষা থাকিলেও তেওঁ মদিনালৈ যাব পৰা নাছিল। মাতৃৰ সেৱাকেই তেওঁ নিজৰ প্ৰথম কৰ্তব্য বুলি গণ্য কৰিছিল। এই ত্যাগেই তেওঁৰ চৰিত্ৰৰ মহত্ত্ব প্ৰকাশ কৰে।
নবীৰ ভৱিষ্যতবাণী
হাদীছ গ্ৰন্থসমূহত বৰ্ণিত আছে যে, নবী (ছাঃ)-এ ছাহাবীসকলক উৱাইছৰ বিষয়ে আগতীয়াকৈ জনাই গৈছিল। এটি বৰ্ণনা অনুসৰি তেওঁ কৈছিল যে, তাবিঈনসকলৰ ভিতৰত উৱাইছ নামৰ এজন ব্যক্তি সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ হ'ব। লগতে ছাহাবীসকলক নিৰ্দেশ দিছিল যে, তেওঁক লগ পালে যাতে নিজৰ বাবে ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা (ইছতেগফাৰ) কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। কিয়নো আল্লাহৰ ওচৰত তেওঁৰ দোৱা গ্ৰহণযোগ্য।
খলিফা উমৰ আৰু আলী (ৰাঃ)-ৰ সৈতে সাক্ষাৎ
নবী (ছাঃ)-ৰ ৱাফাতৰ পিছত খলিফা উমৰ ইবনুল খাত্তাব (ৰাঃ) আৰু আলী ইবনু আবী তালিব (ৰাঃ)-এ উৱাইছক বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। ইয়েমেনৰ পৰা অহা কাফিলাসমূহত তেওঁলোকে সোধ-পোছ কৰিছিল। অৱশেষত কুফাৰ ওচৰত তেওঁলোকে উৱাইছক লগ পালে। উমৰ (ৰাঃ)-এ নবীৰ বাণী শুনাই তেওঁৰ ওচৰত ক্ষমা প্ৰাৰ্থনাৰ অনুৰোধ জনালে। উৱাইছ প্ৰথমে বিনয়ী হৈ কৈছিল যে, তেওঁৰ দৰে সাধাৰণ মানুহে কেনেকৈ ছাহাবীসকলৰ বাবে দোৱা কৰিব। পিছত নবীৰ নিৰ্দেশৰ কথা শুনি তেওঁ দোৱা কৰিলে। এই ঘটনাৰ পিছত তেওঁ জনসমাজৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ বিচাৰিলে, কাৰণ তেওঁ খ্যাতি বা প্ৰশংসা নিবিচাৰিছিল।
প্ৰেম আৰু বিনয়ৰ প্ৰতীক
উৱাইছৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা হ'ল—প্ৰকৃত প্ৰেম কেৱল চকুৰে দেখাত সীমাবদ্ধ নহয়। নবীক কেতিয়াও দেখা নাপাইও তেওঁৰ হৃদয় নবীৰ প্ৰেমেৰে পূৰ্ণ আছিল। লোকপ্ৰচলিত কাহিনী অনুসৰি, উহুদ যুদ্ধত নবী (ছাঃ)-ৰ দাঁত ভঙা বুলি শুনি তেওঁ নিজৰ সকলোবোৰ দাঁত ভাঙি পেলাইছিল। এই কাহিনী সুফী পৰম্পৰাত বহুলভাৱে প্ৰচলিত, যদিও ইয়াৰ ঐতিহাসিক সূত্ৰ লৈ আলিমসকলৰ মাজত মতভেদ আছে। তথাপি এই কাহিনীয়ে প্ৰেমৰ গভীৰতাৰ প্ৰতীক হিচাপে মানুহৰ হৃদয় স্পৰ্শ কৰি আহিছে।
উৱাইছ আছিল অতি সাধাৰণ জীৱনযাপন কৰা এজন দৰিদ্ৰ মানুহ। তেওঁৰ পিন্ধনত আছিল পুৰণি কাপোৰ, আৰু মানুহে তেওঁক পাগল বুলিও ভাবিছিল। কিন্তু আল্লাহৰ ওচৰত তেওঁৰ মৰ্যাদা আছিল অতি উচ্চ। এই বিনয় আৰু আত্মগোপনৰ স্বভাৱেই তেওঁক মহান কৰি তুলিছিল।
শাহাদত
প্ৰসিদ্ধ বৰ্ণনা অনুসৰি, উৱাইছ আল-কৰনী (ৰহঃ) ছিফ্ফীন যুদ্ধত আলী (ৰাঃ)-ৰ পক্ষে যুঁজি শহীদ হৈছিল। যদিও এই বিষয়ে ঐতিহাসিকসকলৰ মাজত কিছু মতপাৰ্থক্য আছে, ইয়াক বহুলভাৱে গ্ৰহণ কৰা হয়।
উপসংহাৰ
উৱাইছ আল-কৰনীৰ কাহিনীয়ে আমাক তিনিটা গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা দিয়ে: মাতৃৰ সেৱা ইবাদতৰ সমান, নবীৰ প্ৰতি প্ৰেম হৃদয়ৰ পৰা আহিব লাগে, আৰু প্ৰকৃত মহত্ত্ব বিনয় আৰু নিঃস্বাৰ্থতাত নিহিত। আজিৰ যুগত, য'ত মানুহ খ্যাতি আৰু প্ৰদৰ্শনৰ পিছে পিছে দৌৰে, উৱাইছৰ জীৱন এক উজ্জ্বল আদৰ্শ। নবীক নেদেখিও তেওঁ যিদৰে প্ৰেম কৰিছিল, সেয়া আমাৰ বাবে চিৰদিনৰ অনুপ্ৰেৰণা।
