পৱিত্ৰ কোৰআন: মানৱ অভিযানৰ এখন প্ৰস্তাৱনা।
পৱিত্ৰ কোৰআন: মানৱ অভিযানৰ এখন প্ৰস্তাৱনা।
মানৱ সৃষ্টিৰ অৰ্থ, উদ্দেশ্য আৰু লক্ষ্য সম্পূৰ্ণভাৱে ব্যাখ্যা কৰা ঐশী উপদেশসমূহৰ এখন সমন্বিত প্ৰকাশ ও নিদৰ্শন হৈছে পৱিত্ৰ কোৰআন। মানৱজাতিৰ উৎপত্তি, বিকাশ আৰু পৰিৱৰ্তনৰ ইতিহাসক পৰিচয় কৰাই দিয়াৰ লগতে তেওঁলোকৰ সঠিক পথপ্ৰদৰ্শন আৰু পথভ্ৰষ্টতাৰ কাহিনীসমূহ স্পষ্টভাৱে উন্মোচন কৰা এইখন প্ৰথম ঐশী গ্ৰন্থ। মানৱ সভ্যতা, প্ৰাচীন জনগোষ্ঠী আৰু তেওঁলোকৰ মূল্যবোধসমূহক নৈতিকতাৰ মাপকাঠিৰে মূল্যায়ন কৰি এটা নতুন প্ৰজন্ম গঢ়ি তোলাৰ আহ্বান জনায় কোৰআন।
মানৱ সৃষ্টিৰ আৰম্ভণিৰ পৰা নবীসকলৰ যুগলৈকে সকলো সময় আৰু সমাজৰ পৰিচয় কোৰআনে দাঙি ধৰে। অসভ্য আৰু মূল্যবোধহীন সমাজসমূহৰ দুখজনক পৰিণতিৰ পৰা শিক্ষা লৈ এখন সভ্য, সংস্কৃত আৰু নৈতিক সমাজ গঢ়ি তোলাই ইয়াৰ উদ্দেশ্য। কিয়ামতলৈকে আগন্তুক মানৱসমাজক তাওহীদ বা একত্ববাদৰ ভিত্তিত নিজৰ জীৱন পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ কোৰআনে আহ্বান জনায়।
কোৰআনৰ আৰম্ভণি হৈছে ছুৰা আল-ফাতিহাৰ জৰিয়তে। ইয়াৰ পিছত ছুৰা আল-বাকাৰাহ (অৰ্থ-গৰু) আৰু শেষত ছুৰা আন-নাছ (অৰ্থ- মানুহ) আহে। এই গঠনে যেন গৰুৰ পশুত্বৰ পৰা মানুহৰ সভ্যতা, নৈতিকতা আৰু মনুষ্যত্বলৈ এক সমাজৰ উত্তৰণৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰে।
একেই সময়তে কোৰআনে ঘোষণা কৰে যে মূল্যবোধৰ ক্ষেত্ৰত অন্ধকাৰত নিমজ্জিত অথচ বিজ্ঞান আৰু তথ্য-প্ৰযুক্তিত উন্নতি লাভ কৰা আধুনিক যুগতো এনে এখন নৈতিক বিপ্লৱৰ প্ৰয়োজন আগৰ দৰেই বিদ্যমান। এই দৃষ্টিকোণৰ পৰা পৱিত্ৰ কোৰআনক মানৱ সভ্যতা আৰু পৃথিৱীত মানৱৰ দায়িত্ব সম্পৰ্কীয় এটা মৌলিক ভূমিকা হিচাপে দেখা যায়।
কোৰআনে মানৱ ইতিহাসৰ প্ৰকৃত গতিপথ ব্যাখ্যা কৰে। সেয়েহে অতীতৰ দৰে ভৱিষ্যতৰ প্ৰতিও সমান গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। আদম (আঃ)-ৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা মানৱ ইতিহাস এই পৃথিৱীৰ জীৱনৰ অন্তত এক চিৰস্থায়ী পৰকালীন জীৱনত উপনীত হয় বুলি কোৰআনে বৰ্ণনা কৰিছে। মানৱ জন্ম আৰু ইতিহাস সম্পৰ্কে প্ৰচলিত বহু ভুল ধাৰণা আৰু বিকৃত বিশ্বাসক কোৰআনে অসত্য আৰু ভিত্তিহীন বুলি ঘোষণা কৰে।
হজৰত নূহ (আঃ)-ৰ যুগৰ পৰাই পৃথিৱীত সংগঠিত সামাজিক জীৱনৰ সূচনা হৈছিল। তেওঁৰ বংশধৰসকলৰ পৰাই মানৱজাতি পৃথিৱীৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বিস্তাৰ লাভ কৰে। ইতিহাস অনুসৰি পৃথিৱীত এক লাখতকৈ অধিক নবী আৰু ৰাছূল আগমন কৰিছে। ইয়াৰ মাজৰ ২৫ জন বিশিষ্ট নবীৰ নাম পৱিত্ৰ কোৰআনত বিশেষভাৱে উল্লেখ কৰা হৈছে আৰু তেওঁলোকৰ জীৱন ও কৰ্ম বিশদভাৱে আলোচনা কৰা হৈছে।
হজৰত ইয়াকুব (আঃ) আৰু তেওঁৰ বংশধৰ বনী ইছৰাঈলসকল কোৰআনৰ এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ আলোচ্য বিষয়। হজৰত মূছা (আঃ) আৰু হজৰত ঈছা (আঃ) বৃহৎ দুটা জাতিৰ পথপ্ৰদৰ্শক আছিল। ইয়াৰ উপৰিও ফিৰআউন, দাখইয়ানূছ আৰু আব্ৰাহাৰ দৰে অত্যাচাৰী শাসকসকলৰ ইতিহাসো কোৰআনে দাঙি ধৰিছে। তেওঁলোকৰ যুগৰ সাংস্কৃতিক, সামাজিক আৰু নৈতিক অৱস্থাৰ মূল্যায়নৰ জৰিয়তে কোৰআনে গভীৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰে। অৱশ্যে কোৰআনৰ উদ্দেশ্য কেৱল ঘটনাক্ৰম অনুসৰি ইতিহাস বৰ্ণনা কৰা নহয়; বৰঞ্চ বিভিন্ন জাতি আৰু সভ্যতাক নৈতিকতাৰ মানদণ্ডত মূল্যায়ন কৰি বাস্তৱভিত্তিক ইতিহাসৰ পাঠ আগবঢ়োৱা।
খ্ৰীষ্টীয় ষষ্ঠ শতিকাত হজৰত মুহাম্মদ (ছাঃ)-ৰ আগমনৰ সৈতে কোৰআনে উপস্থাপন কৰা মূল্যবোধভিত্তিক জীৱনৰ এখন আদৰ্শ নমুনা বিশ্বৰ সন্মুখত আহি পৰে। নবীসকলৰ জীৱনকাহিনী বৰ্ণনা কৰাৰ উদ্দেশ্য কেৱল এজন ব্যক্তিৰ ইতিহাস উপস্থাপন কৰা নাছিল; তাতোকৈ গভীৰ অৱক্ষয়ত নিমজ্জিত সমাজক সাংস্কৃতিক, সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিকভাৱে সংস্কাৰ কৰি এখন আদৰ্শ সমাজ গঢ়ি তোলাই আছিল ইয়াৰ মূল লক্ষ্য।
অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে এই লক্ষ্য বাস্তৱায়িত হৈছিল। কোৰআনৰ আলোকত নবী মুহাম্মদ (ছাঃ)-এ সংঘটিত কৰা এই সামাজিক বিপ্লৱ বিশ্ব ইতিহাসত এটা অতুলনীয় ঘটনা। তেওঁৰ অনুসাৰীসকল বিশ্ব সভ্যতাৰ চালিকা শক্তি আৰু নিৰ্মাতা হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। কোৰআনৰ চিন্তা আৰু আদৰ্শৰ প্ৰেৰণাই তেওঁলোকক এই নেতৃত্ব প্ৰদান কৰিছিল।
পিছত বৈজ্ঞানিক চিন্তা-চৰ্চা, জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ বিকাশ আৰু নতুন বিশ্বদৃষ্টিভংগীৰ সূচনা হয়। এই বৌদ্ধিক, সাংস্কৃতিক আৰু বৈজ্ঞানিক জাগৰণৰ মূল উৎস আছিল পৱিত্ৰ কোৰআন।
পথপ্ৰদৰ্শনৰ সত্য গ্ৰন্থ
মানৱজাতিক সঠিক পথ দেখুওৱাটোৱেই কোৰআনৰ চূড়ান্ত উদ্দেশ্য। ছুৰা আল-বাকাৰাৰ আৰম্ভণিতেই আল্লাহে ঘোষণা কৰিছে যে - এইখন সেই গ্ৰন্থ; য’ত কোনো সন্দেহ নাই পৰহেজগাৰসকলৰ বাবে হিদায়ত (২:২)।
এয়া কেৱল মুছলিমসকলৰ বাবে নহয়; সমগ্ৰ মানৱজাতিৰ বাবে এক দিশাৰী। সমাজক অৱক্ষয়ৰ পৰা সভ্যতা আৰু নৈতিক উৎকৰ্ষৰ দিশে আগবঢ়াই নিয়াটোৱেই ইয়াৰ মৌলিক লক্ষ্য। কোৰআনে নিজৰ অৱতৰণৰ ২৩ বছৰত আৰব উপদ্বীপত এই বিপ্লৱ সাধন কৰিছিল। কুসংস্কাৰ, অন্ধবিশ্বাস আৰু বহুদেৱবাদৰ পৰা সমাজক মুক্ত কৰি তাওহীদৰ ভিত্তি সুদৃঢ় কৰিছিল।
আল্লাহে মানুহক সৃষ্টি কৰাৰ আগতে তেওঁক সত্য আৰু অসত্য চিনাক্ত কৰাৰ ক্ষমতা প্ৰদান কৰিছে। পৃথিৱীত নিজৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে নিযুক্ত কৰা মানৱৰ ওচৰত আল্লাহৰ নিৰ্দেশ আছিল—“মই একমাত্ৰ উপাস্য; মোৰেই ইবাদত কৰা।” কোৰআনে স্পষ্টভাৱে ঘোষণা কৰিছে যে – কোৱা তেওঁ আল্লাহ, এক-অদ্বিতীয়, আল্লাহ কাৰো মুখাপেক্ষী নহয়, তেওঁ কাকো জন্ম দিয়া নাই আৰু তেৱোঁ জন্ম লোৱা নাই, আৰু তেওঁৰ সমতুল্য কোনো নাই (ছুৰা আল-ইখলাছ ১-৪)।
আদম (আঃ)-ৰ পৰা মুহাম্মদ (ছাঃ)লৈ সকলো নবীয়ে এই একেই বাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰিছিল। যদিও শয়তানৰ প্ৰৰোচনাত মানুহে বিভিন্ন সময়ত বহু ভ্ৰান্ত মতবাদ আৰু পথভ্ৰষ্ট চিন্তাধাৰা সৃষ্টি কৰিছিল, তথাপিও আল্লাহে তেওঁলোকক সম্পূৰ্ণ ধ্বংস কৰাৰ পৰিৱৰ্তে নবী আৰু ৰাছূল প্ৰেৰণ কৰি পুনৰ সঠিক পথলৈ ঘূৰাই আনিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। পিছত এই দায়িত্ব আলিম, মুছলিম পণ্ডিত আৰু জ্ঞানীসকলৰ ওপৰত ন্যস্ত হয়। মুহাম্মদ (ছাঃ)-ৰ আগমন আৰু কোৰআনৰ অৱতৰণে এই দায়িত্বক এক সুসংগঠিত ৰূপ প্ৰদান কৰে। কোৰআনে মানৱজাতিক বহুদেৱবাদৰ অন্ধকাৰৰ পৰা একত্ববাদৰ পোহৰলৈ লৈ আহিছে।
কোৰআনৰ মূল বিষয়বস্তু
মানুহ আৰু মানুহৰ জীৱনেই কোৰআনৰ মূল আলোচ্য বিষয়। পৃথিৱীৰ জীৱনৰ অৰ্থ, উদ্দেশ্য, মৃত্যুৰ পিছৰ জীৱন, বিচাৰ-দিৱস, পুৰস্কাৰ আৰু শাস্তি, চিৰস্থায়ী সফলতা আৰু ব্যৰ্থতা—এই সকলো বিষয় কোৰআনৰ প্ৰত্যেক ছুৰা আৰু আয়াতত প্ৰাধান্য লাভ কৰিছে।
কোৰআনৰ সমগ্ৰ আলোচনা জুৰি এই বাৰ্তাই প্ৰতিধ্বনিত হৈছে যে মানুহ পৃথিৱীত আল্লাহৰ প্ৰতিনিধি, আৰু তাওহীদৰ ওপৰত বিশ্বাস স্থাপন কৰি তেওঁৰ আদেশ অনুসৰি জীৱন-যাপন কৰাটোই তেওঁৰ মূল দায়িত্ব।
বিভিন্ন জাতি, সভ্যতা আৰু যুগৰ ইতিহাস বিশ্লেষণ কৰিলেও কোৰআনৰ লক্ষ্য হৈছে সমসাময়িক সমাজৰ নৈতিক সংশোধন। মানৱ জীৱনক অধিক অৰ্থবহ, সুন্দৰ আৰু সফল কৰি তুলিবলৈ কোৰআনে জীৱনৰ সকলো ক্ষেত্ৰ সম্পৰ্কে দিশ-নিৰ্দেশনা প্ৰদান কৰিছে।
কোৰআনৰ শিক্ষা আৰু মূল্যবোধক ভিত্তি কৰি জীৱন-যাপন কৰা প্ৰজন্মই বিশ্বত জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ বিপ্লৱৰ সূচনা কৰিছিল। মধ্যযুগৰ বৈজ্ঞানিক অগ্ৰগতি আৰু জ্ঞানৰ বিস্ফোৰণৰ আঁৰত এই কোৰআনিক প্ৰেৰণাই বিশেষ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
সাৰ কথা হ'ল, কোৰআনে মানুহক প্ৰকৃত মানুহ হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ শিক্ষা দিয়ে। একে সময়তে জ্ঞান, সভ্যতা আৰু সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰত বিশ্বক নেতৃত্ব দিব পৰা নতুন প্ৰজন্ম গঢ়ি তোলাৰ আহ্বান জনায়। ইতিহাসত মুছলিমসকলৰ উজ্জ্বল অৱদান এই কোৰআনিক আদৰ্শৰ সফল বাস্তৱায়নৰ এখন স্পষ্ট সাক্ষ্য।
ৱেব ডেস্ক, ইছলামনৱেব অসমীয়া
