ইছলামত স্বামীৰ অধিকাৰ আৰু স্বামীৰ লগত সুখী জীৱন-যাপনৰ পদ্ধতি

স্বামীৰ অধিকাৰ আৰু স্বামীৰ লগত সুখী জীৱন-যাপনৰ পদ্ধতি

ভূমিকা

স্বামী-স্ত্ৰীৰ সম্পৰ্ক জীৱনৰ আটাইতকৈ ওচৰৰ আৰু আটাইতকৈ দীৰ্ঘস্থায়ী সম্পৰ্ক। এই বান্ধোনত থাকিয়েই দুয়োজনে সমগ্ৰ জীৱন কটাব লাগে। যদি এই সম্পৰ্কত মিল, প্ৰেম আৰু বুজাবুজি থাকে, তেন্তে ঘৰখনেই শান্তিৰ বাগিচা হৈ পৰে। কিন্তু যদি মতভেদ আৰু কাজিয়া-কন্দল আৰম্ভ হয়, তেন্তে দুয়োৰে জীৱন অশান্তি আৰু জ্বালা-যন্ত্ৰণাৰ কাৰণ হৈ উঠে।

আজিৰ সমাজত দাম্পত্য কলহ বহুতো ঘৰৰ শান্তি নষ্ট কৰিছে। সেয়েহে এই লেখাত আমি স্বামীৰ অধিকাৰ আৰু স্বামীৰ লগত জীৱন কটোৱাৰ কিছুমান সৰল নীতি আলোচনা কৰা কৰিছোঁ। ইয়াৰ আধাৰ আৰু মূল কথাবোৰ আব্দুল মোস্তাফা আজমী চাহাবৰ গ্ৰন্থ জান্নাতী জেৱৰৰ  পৰা লোৱা হৈছে। লেখাটোত ইছলামী ধাৰণা অনুসৰি আদৰ্শ দাম্পত্যৰ এটা ৰূপ দাঙি ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ।

স্বামীৰ মৰ্যাদা

এই শিক্ষা অনুসৰি আল্লাহ তা'আলাই স্বামীক পত্নীৰ ওপৰত নেতৃত্ব দিছে আৰু তেওঁক এক বিশেষ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰিছে। সেয়েহে পত্নীৰ কৰ্তব্য হ'ল স্বামীৰ আদেশ মানি চলা আৰু সন্তুষ্ট মনেৰে তেওঁৰ কথা পালন কৰা। স্বামীক সন্তুষ্ট ৰখা এটা ডাঙৰ ইবাদত, আৰু স্বামীক অসন্তুষ্ট কৰা ডাঙৰ গুনাহ।

ৰাছুলুল্লাহ (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)ৰ কেইবাটাও হাদীছত এই কথা উল্লেখ আছে।

প্ৰথম হাদীছ: তেওঁ কৈছে, যদি মই আল্লাহৰ বাহিৰে আন কাৰো বাবে ছিজদা কৰাৰ আদেশ দিয়াৰ হ'লে, মই নাৰীসকলক আদেশ দিলোহেঁতেন যে তেওঁলোকে নিজৰ স্বামীক ছিজদা কৰক। এই হাদীছে স্বামীৰ অধিকাৰৰ গুৰুত্ব বুজাইছে।
(جامع الترمذی، کتاب الرضاع، باب ماجاء فی حق الزوج علی المرأۃ، رقم ۱۱۶۲، ج۲، ص ۳۸۶)

দ্বিতীয় হাদীছ: যি নাৰীৰ মৃত্যু এনে অৱস্থাত হয় যে মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ স্বামী তেওঁৰ প্ৰতি সন্তুষ্ট, সেই নাৰী জান্নাতত প্ৰৱেশ কৰিব।
(سنن ابن ماجہ، کتاب النکاح، باب حق الزوج علی المرأۃ، رقم ۱۸۵۴، ج۲، ص ۴۱۲)

তৃতীয় হাদীছ: যেতিয়া কোনো পুৰুষে নিজৰ পত্নীক কোনো কামৰ বাবে মাতে, তেতিয়া পত্নী যদিও চুলাৰ কাষত বহি আছে, তথাপি তেওঁ উঠি স্বামীৰ ওচৰলৈ যাব লাগে।
(جامع الترمذی، کتاب الرضاع، باب ماجاء فی حق الزوج علی المرأۃ، رقم ۱۱۶۳، ج۲، ص ۳۸۶)

এই হাদীছৰ অৰ্থ হ'ল, পত্নী যিমানেই প্ৰয়োজনীয় কামত ব্যস্ত নহওক, স্বামীয়ে মাতিলে তেওঁ সেই কাম এৰি স্বামীৰ সেৱাত উপস্থিত হ'ব লাগে।

চতুৰ্থ হাদীছ: স্বামীয়ে যদি পত্নীক হালধীয়া পাহাড়ক ক'লা কৰিবলৈ আৰু ক'লা পাহাড়ক বগা কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে, তেন্তে পত্নীয়ে সেই আদেশো পালন কৰা উচিত।
(سنن ابن ماجہ، کتاب النکاح، باب حق الزوج علی المرأۃ، رقم ۱۸۵۲، ج۲، ص ۴۱۱)

লেখকৰ ব্যাখ্যা মতে, ইয়াৰ ভাৱ হ'ল স্বামীয়ে অতি কঠিন কামৰো আদেশ দিলেও পত্নীয়ে অবাধ্যতা নকৰি যথাসাধ্য সেই আদেশ পালনৰ চেষ্টা কৰিব লাগে।

পঞ্চম হাদীছ: স্বামীয়ে যদি পত্নীক নিজৰ বিচনালৈ মাতে আৰু পত্নীয়ে অস্বীকাৰ কৰে, আৰু স্বামী সেই কাৰণে অসন্তুষ্ট হৈ ৰাতিটো কটায়, তেন্তে ফিৰিশতাসকলে সেই নাৰীক সম্পূৰ্ণ ৰাতি লানত দিয়ে।
(صحیح مسلم، کتاب النکاح، باب تحریم امتناعہا من فراش زوجہا، رقم ۱۴۳۶، ص ۷۵۳)

স্বামীৰ কেইটামান প্ৰধান অধিকাৰ

স্বামীৰ অধিকাৰ বহুত। তাৰ ভিতৰত তলত দিয়া অধিকাৰকেইটা বিশেষভাৱে লক্ষণীয়:

  1. অনুমতি লৈ ওলোৱা: পত্নীয়ে স্বামীৰ অনুমতি অবিহনে ঘৰৰ বাহিৰলৈ নাযাব। নিজৰ আত্মীয়ৰ ঘৰলৈকো নহয়, আনৰ ঘৰলৈও নহয়।
  2. ঘৰ-সম্পত্তিৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ: স্বামীৰ অনুপস্থিতিত তেওঁৰ ঘৰ-মেজ আৰু ধন-সম্পত্তি ৰক্ষা কৰা পত্নীৰ কৰ্তব্য। স্বামীৰ অনুমতি অবিহনে কোনো মানুহক ঘৰত সোমাবলৈ নিদিব, আৰু স্বামীৰ সৰু-ডাঙৰ কোনো বস্তু কাকো নিদিব।
  3. আমানত ৰক্ষা: স্বামীৰ ঘৰ আৰু সম্পত্তি তেওঁৰ আমানত, আৰু পত্নী সেইবোৰৰ আমানতদাৰ। যদি পত্নীয়ে ইচ্ছাকৃতভাৱে স্বামীৰ কোনো বস্তু নষ্ট কৰে, তেন্তে তেওঁ আমানতত খিয়ানতৰ গুনাহগাৰ হ'ব।
  4. স্বামীৰ অপছন্দৰ কাম নকৰা: স্বামীয়ে অপছন্দ কৰা কোনো কাম পত্নীয়ে কেতিয়াও নকৰিব।
  5. সন্তানৰ লালন-পালন: সন্তানৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ, প্ৰশিক্ষণ আৰু লালন-পালন, বিশেষকৈ স্বামীৰ অনুপস্থিতিত, পত্নীৰ বাবে এক ডাঙৰ দায়িত্ব।
  6. পৰিচ্ছন্নতা আৰু সাজ-সজ্জা: ঘৰ, নিজৰ শৰীৰ আৰু কাপোৰ-কানিৰ পৰিচ্ছন্নতাৰ প্ৰতি সজাগ থাকিব লাগে। পত্নী মলিন বা অগোছাল হৈ নাথাকি সাজ-পাৰেৰে থাকিব লাগে, যাতে স্বামী তেওঁক দেখি সন্তুষ্ট হয়। হাদীছ শ্বৰীফত আছে যে উত্তম নাৰী তেওঁ, যিগৰাকীৰ ফালে স্বামীয়ে চালে তেওঁ নিজৰ সাজ-সজ্জা আৰু আচৰণেৰে স্বামীৰ মন আনন্দিত কৰে। স্বামীয়ে কোনো কথাত শপত খালে তেওঁ সেই শপত পূৰণ কৰি দিয়ে, আৰু স্বামী অনুপস্থিত থাকিলে তেওঁ নিজৰ চৰিত্ৰ আৰু স্বামীৰ সম্পত্তিৰ ৰক্ষা আৰু হিতাকাংক্ষাৰ ভূমিকা পালন কৰে।
    (سنن ابن ماجہ، کتاب النکاح، باب فضل النساء، رقم ۱۸۵۷، ج۲، ص ۴۱۴)

স্বামীৰ লগত জীৱন-যাপনৰ পদ্ধতি

মিলে-জুলে থকাৰ গুৰুত্ব

স্বামী-স্ত্ৰীৰ মাজত সম্পূৰ্ণ ঐক্য আৰু মিল থাকিলে ইয়াতকৈ ডাঙৰ নিয়ামত নাই। কিন্তু যদি মতভেদ আৰম্ভ হয় আৰু কাজিয়া-কন্দল বাঢ়ি যায়, তেন্তে ইয়াতকৈ ডাঙৰ বিপদ নাই। তেতিয়া দুয়োজনৰ জীৱন নৰকৰ দৰে হৈ পৰে আৰু দুয়ো জীৱনভৰ জ্বালা আৰু ঈৰ্ষাৰ জুইত পুৰি থাকে। আজি বহুতো ঘৰ এই জুইত জ্বলি আছে। লেখকৰ আশা, তলৰ উপদেশবোৰ মানি চলিলে ঘৰবোৰ শান্তি আৰু স্বস্তিৰ স্বৰ্গ হৈ উঠিব।

স্বামীৰ মন জিনি লোৱা

পত্নীয়ে শ্বহুৰ-ঘৰত ভৰি দিয়াৰ লগে লগে নিজৰ ওপৰত এই কথা আৱশ্যক কৰি ল'ব লাগে যে তেওঁ সদায় আৰু সকলো অৱস্থাত স্বামীৰ মন জয় কৰি ৰাখিব আৰু তেওঁৰ ইংগিত অনুসৰি চলিব। স্বামীয়ে যদি ক'ৰবাত ৰ'দত থিয় হৈ থাকিবলৈ কয়, তেন্তে অলপ কষ্ট কৰি ধৈৰ্য ধৰি সেই আদেশ পালন কৰাতেই ইহকাল-পৰকালৰ মংগল।

পত্নীয়ে স্বামীৰ স্বভাৱ ভালদৰে চিনি লোৱা উচিত। তেওঁ কি কি ভাল পায়, কি কি কথাত অসন্তুষ্ট হয়, উঠা-বহা, শোৱা-যোৱা, পিন্ধা-উৰা আৰু কথা-বতৰাত তেওঁৰ অভ্যাস আৰু ৰুচি কেনেকুৱা, এইবোৰ ভালদৰে লক্ষ্য কৰিব লাগে। স্বভাৱ চিনি পোৱাৰ পিছত স্বামীৰ স্বভাৱৰ বিপৰীতে কোনো কথা বা কাম কৰা উচিত নহয়।

মুখৰ ব্যৱহাৰত সংযম

  • স্বামীক কেতিয়াও জ্বলা-পুৰা কথা নুশুনাব। তেওঁৰ সন্মুখত খঙত চিঞৰি কথা নকব। তেওঁৰ কথাৰ তিক্ত উত্তৰ নিদিব, খোচ নামাৰিব আৰু গালি-গালাজ নকৰিব।
  • স্বামীৰ অনা বস্তুত দোষ নুলিয়াব। স্বামীৰ ঘৰ-সামগ্ৰীক তুচ্ছ বুলি নকব। স্বামীৰ মাক-দেউতাক, বংশ বা তেওঁৰ ৰূপ-গুণৰ বিষয়ে এনে কথা নকব যিয়ে তেওঁৰ হৃদয়ত আঘাত দিয়ে।
  • স্বামীৰ চেহেৰা বা চৰিত্ৰক লৈ খোচ মৰা বা অকৃতজ্ঞ হোৱা উচিত নহয়। "হায় আল্লাহ! এই ঘৰত মই কেতিয়াও সুখী নহ'লোঁ" বা "মোৰ মাক-দেউতাকে মোক জুইত পেলাই দিলে" ধৰণৰ কথা কেতিয়াও নকব।

এনে কথাই স্বামীৰ হৃদয় ভাঙি দিয়ে, আৰু লাহে লাহে পত্নীৰ প্ৰতি তেওঁৰ ঘৃণা জন্মায়। ইয়াৰ পৰিণতি হয় কাজিয়া আৰু বিবাদ, আৰু শেষত তালাক নাইবা পত্নীয়ে পিতৃগৃহত বহি থাকিবলগীয়া অৱস্থা। দুয়ো পৰিয়ালত অশান্তিৰ জুই জ্বলি উঠে, আৰু কেতিয়াবা আদালত-কাছাৰী পৰ্যন্ত গৈ ঘৰ-সংসাৰ ধ্বংস হয়।

অকৃতজ্ঞতাৰ বিষয়ে হাদীছৰ সতৰ্কবাণী

হাদীছ শ্বৰীফত আছে যে ৰাছুলুল্লাহ (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)ে কৈছে, মই জাহান্নামত নাৰীক অধিক সংখ্যাত দেখিলোঁ। ছাহাবাসকলে কাৰণ সুধিলে। তেওঁ ক'লে, নাৰীৰ মাজত দুটা বেয়া স্বভাৱৰ বাবে। প্ৰথমটো, তেওঁলোকে আনক বেছিকৈ লানত-গালি দিয়ে। দ্বিতীয়টো, তেওঁলোকে স্বামীৰ অকৃতজ্ঞতা কৰে। তুমি জীৱনভৰ কোনো নাৰীৰ লগত ভাল ব্যৱহাৰ কৰিলেও, যদি তেওঁ তোমাৰ পৰা অকণমান কম দেখে, তেন্তে ক'ব, "মই তোমাৰ পৰা কেতিয়াও ভাল একো পোৱা নাই।"
(صحیح البخاری، کتاب الایمان، باب کفران العشیر وکفر دون کفر، رقم ۲۹، ج۱، ص ۲۳)

স্বামীৰ সন্মুখত আদব আৰু সেৱা

পত্নীয়ে কথা-বতৰাত আৰু সকলো অৱস্থাত স্বামীৰ সন্মুখত সন্মান বজাই ৰাখিব লাগে। স্বামী বাহিৰৰ পৰা ঘৰলৈ আহিলে সকলো কাম এৰি উঠি থিয় হ'ব লাগে, তেওঁৰ ফালে মনোযোগ দিব লাগে, তেওঁৰ কুশল-মংগল সুধিব লাগে, আৰু তৎক্ষণাত তেওঁৰ আৰাম-বিশ্ৰামৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। তেওঁৰ লগত মৰমৰ কথা পাতিব লাগে, আৰু এনে কোনো কথা বা প্ৰশ্ন নকৰিব যাৰ ফলত স্বামীৰ মন দুখ পায়।

খঙৰ সময়ত ধৈৰ্য আৰু ক্ষমা

  • স্বামীয়ে কোনো কথাত খং কৰিলে পত্নীয়ে সেই সময়ত মৌন থাকিব লাগে। তেনে সময়ত এনে কোনো কথা নকব যাৰ ফলত তেওঁৰ খং আৰু বাঢ়ে।
  • যদি পত্নীৰ ফালৰ পৰা কোনো ভুল হৈছে আৰু স্বামীয়ে খঙত গালি দিছে, তেন্তে পত্নীয়ে নিজে অভিমান কৰি গাল ফুলাই বহি নাথাকিব। বৰং তৎক্ষণাত নম্ৰতা আৰু বিনয়েৰে স্বামীৰ পৰা ক্ষমা বিচাৰিব লাগে।
  • যদি ভুল স্বামীৰ হয়, তথাপিও পত্নীয়ে মুখ ফুলাই বহি নাথাকি স্বামীৰ সন্মুখত বিনয় প্ৰকাশ কৰি তেওঁক সন্তুষ্ট কৰি ল'ব লাগে। কাৰণ স্বামীৰ অধিকাৰ বহুত ডাঙৰ আৰু তেওঁৰ মৰ্যাদা উচ্চ। স্বামীৰ পৰা ক্ষমা বিচাৰি লোৱাত পত্নীৰ কোনো অপমান নাই। বৰং এয়া পত্নীৰ বাবে গৌৰৱৰ কথা যে তেওঁ ক্ষমা বিচাৰি স্বামীক সন্তুষ্ট কৰিলে।

খৰচ আৰু ধন-সম্পত্তি সম্পৰ্কে

  • পত্নীয়ে স্বামীৰ আয়ৰ সামৰ্থ্যতকৈ অধিক খৰচৰ দাবী কৰিব নালাগে। যি পায় তাতেই ধৈৰ্য আৰু কৃতজ্ঞতাৰ সৈতে ঘৰখন নিজৰ বুলি ভাবি হাঁহি-খুচিৰে জীৱন কটাব লাগে।
  • যদি কোনো অলংকাৰ বা কাপোৰ বা সামগ্ৰী ভাল লাগে আৰু স্বামীৰ আৰ্থিক অৱস্থা তাক আনি দিয়াৰ উপযোগী নহয়, তেন্তে কেতিয়াও সেইটো দাবী নকৰিব। নিজৰ পছন্দৰ বস্তু নোপোৱাৰ বাবে অভিযোগ, খঙ, গাল ফুলোৱা বা আক্ষেপ নকৰিব।
  • সবাতোকৈ ভাল হ'ল পত্নীয়ে স্বামীৰ ওচৰত কোনো বস্তুৰ দাবীয়ে নকৰা। কাৰণ বাৰে বাৰে দাবী কৰিলে স্বামীৰ চকুত পত্নীৰ মূল্য কমি যায়। অৱশ্যে স্বামীয়ে নিজে সুধিলে, "মই তোমাৰ বাবে কি আনিম?", তেতিয়া স্বামীৰ আৰ্থিক অৱস্থা চাই নিজৰ পছন্দৰ বস্তু ক'ব পাৰে। স্বামীয়ে বস্তু আনিলে সেয়া ভাল লগাই হওক বা নহওক, পত্নীয়ে সদায় আনন্দ প্ৰকাশ কৰা উচিত। তেনে কৰিলে স্বামীৰ মন প্ৰশস্ত হ'ব আৰু উৎসাহ বাঢ়িব। কিন্তু যদি পত্নীয়ে স্বামীৰ অনা বস্তু প্ৰত্যাখ্যান কৰে, তাত দোষ উলিয়ায় বা তুচ্ছজ্ঞান কৰে, তেন্তে স্বামীৰ মন ভাঙি যাব। ফলত পত্নীৰ প্ৰতি স্বামীৰ বিতৃষ্ণা জন্মিব আৰু কাজিয়া-কন্দল আৰম্ভ হ'ব।
  • পত্নীয়ে স্বামীৰ আয়-ব্যয়ৰ হিচাপ বিচাৰি নহয়। কাৰণ স্বামীৰ খৰচত পত্নীয়ে বাধা দিলে সাধাৰণতে স্বামীৰ বিৰক্তি জন্মে আৰু আত্মসন্মানত আঘাত লাগে। তেওঁৰ মনত হয়, "মোৰ পত্নীয়ে মোৰ ওপৰত কৰ্তৃত্ব দেখুৱাইছে আৰু মোৰ আয়-ব্যয়ৰ হিচাপ বিচাৰিছে।" এই বিৰক্তিৰ পৰিণতিত ক্ৰমে স্বামী-স্ত্ৰীৰ হৃদয়ত মতভেদ জন্মে। একেদৰে স্বামী ক'ৰবালৈ আহিলে বা গ'লে বাধা নিদিব, আৰু তেওঁৰ চলা-ফুৰাত সন্দেহ বা কু-ধাৰণা নকৰিব।
  • স্বামীৰ আয় কম হ'লে তেওঁৰ ওপৰত অযথা দাবীৰ বোজা নিদিব। কাৰণ পত্নীৰ চাপত স্বামীয়ে যদি ঋণ কৰে, আৰু সেই ঋণ পৰিশোধ কৰা কঠিন হৈ পৰে, তেন্তে ঘৰুৱা জীৱনত অশান্তি আহিব আৰু দাম্পত্য জীৱন সংকীৰ্ণ হৈ পৰিব। গতিকে প্ৰতিগৰাকী নাৰীয়ে ধৈৰ্য আৰু সন্তুষ্টিৰে যি পায় তাৰ বাবে আল্লাহৰ শুকৰ আদায় কৰিব লাগে, স্বামীৰ আয় অনুসৰি খৰচ কৰিব লাগে, আৰু ঘৰৰ খৰচক কেতিয়াও আয়ৰ সীমা পাৰ হ'ব নিদিব।
  • স্বামী দুখীয়া হৈ ঘৰুৱা কামৰ বাবে চাকৰ ৰখাৰ সামৰ্থ্য নথকা হ'লে পত্নীয়ে ঘৰৰ কাম-কাজ নিজেই কৰি ল'ব লাগে। ইয়াত কোনো অপমান বা লাজ নাই। বুখাৰী শ্বৰীফৰ বহুতো বৰ্ণনাৰ পৰা জনা যায় যে ৰাছুলুল্লাহ (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)ৰ পবিত্ৰ কন্যা হজৰত ফাতিমা (رضی اللہ تعالیٰ عنہا)ৰো এয়াই নিয়ম আছিল। তেওঁ ঘৰৰ সকলো কাম নিজ হাতে কৰিছিল। কুঁৱাৰ পৰা পানী তুলি আৰু নিজৰ পিঠিত মশকেৰে পানী আনিছিল, নিজেই জাঁতি ঘূৰাই আটা পিহিছিল, আৰু সেই কাৰণে তেওঁৰ পবিত্ৰ হাতত কেতিয়াবা ফোঁহা পৰি গৈছিল। একেদৰে আমীৰুল মুমিনীন হজৰত আবু বকৰ ছিদ্দীক (رضی اللہ تعالیٰ عنہ)ৰ কন্যা হজৰত আছমা (رضی اللہ تعالیٰ عنہا)ৰ বিষয়েও বৰ্ণনা আছে যে তেওঁ দুখীয়া স্বামী হজৰত জুবায়েৰ (رضی اللہ تعالیٰ عنہ)ৰ ঘৰত নিজৰ ঘৰৰ সকলো কাম নিজ হাতেৰে কৰিছিল। এনেকি উটক খুৱাবলৈ বাগিচাৰ পৰা খেজুৰৰ বীজ বাছি মূৰত তুলি আনিছিল, ঘোঁৰাৰ বাবে ঘাঁহ-পাত আনিছিল আৰু ঘোঁৰাক মালিচো কৰিছিল।

শহুৰ-ঘৰৰ লগত আচৰণ

  • শাহু-শহুৰৰ সেৱা: যেতিয়ালৈকে শাহু-শহুৰ জীয়াই থাকে, তেতিয়ালৈকে পত্নীয়ে তেওঁলোকৰ আনুগত্য আৰু সেৱা কৰি থাকিব লাগে, আৰু যিমান সম্ভৱ তেওঁলোকক সন্তুষ্ট ৰাখিব লাগে। স্বামী তেওঁলোকৰে পুত্ৰ। পিতৃ-মাতৃয়ে নিজৰ পুত্ৰক বকা-ঝকা কৰি পত্নীৰ ফালে ঠেলি দিলে স্বামী নিশ্চয় পত্নীৰ ওপৰত অসন্তুষ্ট হ'ব, আৰু স্বামী-স্ত্ৰীৰ সম্পৰ্ক ভাঙি যাব। সেইদৰে ভাশুৰ, দেওৰ, ননন্দ, ভাউজী আদিৰ সৈতেও সৎ ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে আৰু কাকো অসন্তুষ্ট নকৰিব। নহ'লে বিবাদৰ ফল ঘৰৰ অশান্তি বাহিৰে একো নহয়।
  • পৃথক হোৱাৰ চেষ্টা নকৰা: শহুৰ-ঘৰত শাহু-শহুৰৰ পৰা পৃথক হৈ থকাৰ চেষ্টা কেতিয়াও কৰিব নালাগে। বৰং মিলি-জুলি থকাতেই মংগল। কাৰণ শাহু-শহুৰৰ লগত বিবাদ আৰু অসন্তোষৰ মূল ইয়াতেই। এয়া নিজেও ভাবিব পাৰি যে পিতৃ-মাতৃয়ে পুত্ৰক লালন-পালন কৰিছিল এই আশাত যে বুঢ়া বয়সত পুত্ৰ আৰু তাৰ বোৱাৰীৰ পৰা আশ্ৰয় আৰু আৰাম পাব। কিন্তু বোৱাৰীয়ে ঘৰত ভৰি দিয়াৰ লগে লগে যদি পুত্ৰক পিতৃ-মাতৃৰ পৰা পৃথক কৰাৰ চেষ্টা কৰে, তেন্তে পিতৃ-মাতৃৰ কিমান খং আৰু অসন্তোষ হ'ব! গতিকে ঘৰত নানা কু-ধাৰণা আৰু বিবাদ আৰম্ভ হয়, শেষত স্বামী-স্ত্ৰীৰ হৃদয়ত ফাট মেলে, কাজিয়া বাঢ়ে আৰু গোটেই ঘৰৰ জীৱন তিক্ত হৈ পৰে। সেয়েহে প্ৰতিগৰাকী বোৱাৰীয়ে সাৱধান হ'ব লাগে। হয়, যদি শাহু-শহুৰে নিজেই সন্তুষ্ট মনেৰে পুত্ৰক পৃথক কৰি দিয়ে, তেন্তে পৃথকে থাকিলেও কোনো আপত্তি নাই। কিন্তু পৃথকে থাকিলেও পৰস্পৰৰ মৰম, সম্পৰ্ক আৰু মিলা-মিচা বজাই ৰখা অতি প্ৰয়োজনীয়, যাতে প্ৰতিটো বিপদত গোটেই পৰিয়ালে ইটোৱে সিটোৰ সহায় পায়।
  • পিতৃ-ঘৰত অভিযোগ নকৰা: যদি শহুৰ-ঘৰত কোনো কষ্ট হয় বা কোনো কথা অপছন্দ হয়, তেন্তে পত্নীয়ে পিতৃ-ঘৰলৈ আহি মাক-দেউতাকৰ আগত কেতিয়াও অভিযোগ নকৰিব। কাৰণ শহুৰ-ঘৰৰ সৰু-সুৰা কথাৰ অভিযোগ পিতৃ-ঘৰত কৰাটো অতি বেয়া কথা। ইয়াৰ ফলত শহুৰ-ঘৰৰ লোকসকলে অতিশয় দুখ পায়, আৰু দুয়ো ঘৰতে বিবাদ আৰু কাজিয়া আৰম্ভ হয়। পৰিণতিত স্বামীৰ চকুতো পত্নী ঘৃণাৰ পাত্ৰ হৈ পৰে, আৰু স্বামী-স্ত্ৰীৰ জীৱন নৰকৰ সদৃশ হয়।
  • পিতৃ-ঘৰৰ অত্যধিক প্ৰশংসা নকৰা: শহুৰ-ঘৰত গৈ নিজৰ পিতৃ-ঘৰৰ লোকৰ অতিৰিক্ত প্ৰশংসা আৰু গুণ-গান নকৰিব। কাৰণ ইয়াৰ ফলত শহুৰ-ঘৰৰ লোকে ভাবিব পাৰে যে বোৱাৰীয়ে আমাক অসন্মান কৰে আৰু আমাৰ ঘৰৰ পৰিৱেশক অপমান কৰে। তেতিয়া তেওঁলোকে খং কৰি বোৱাৰীৰ প্ৰতি অবজ্ঞা আৰু ঘৃণা কৰিবলৈ ধৰে।
  • আনৰ গোপন কথাত কান নেপাতিব: ঘৰত শাহু, ননন্দ, ভাউজী বা আন নাৰীসকলে নিজৰ মাজত ফুচফুচাই কথা পাতি থাকিলে পত্নী তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ নাযাব, আৰু তেওঁলোকে কি কথা পাতিছে তাক জনাৰ চেষ্টা নকৰিব। বিনা কাৰণত এনে কু-ধাৰণাও নকৰিব যে তেওঁলোকে মোৰ বিষয়েই কথা পাতিছে। কাৰণ ইয়াৰ ফলত মনত বিদ্বেষ জন্মে, যিটো ডাঙৰ গুনাহ আৰু ডাঙৰ ফিতনা-ফাছাদৰো কাৰণ হ'ব পাৰে।
  • সেৱাত অগ্ৰণী: শহুৰ-ঘৰত শাহু বা ননন্দে কোনো কাম কৰি থকা দেখিলে পত্নীয়ে সোনকালে উঠি নিজেও কাম কৰিব ধৰিব লাগে। ইয়াত শাহু-ননন্দৰ মনত এই ছাপ পৰিব যে বোৱাৰী আমাৰ শুভাকাংক্ষী, সহযোগী আৰু সহায়ক। ফলত তেওঁলোকৰ মনত স্বাভাৱিকতে এক বিশেষ ধৰণৰ মৰম জন্মিব, বিশেষকৈ শাহু, শহুৰ আৰু ননন্দৰ অসুস্থতাৰ সময়ত পত্নীয়ে আগ বাঢ়ি সেৱা আৰু শুশ্ৰূষাত অংশ ল'ব লাগে। এনে আচৰণৰ ফলত শাহু, শহুৰ, ননন্দ আৰু স্বামীৰ হৃদয়তো পত্নীৰ প্ৰতি মৰমৰ ভাৱ জন্মিব, আৰু গোটেই ঘৰৰ দৃষ্টিত পত্নী বিশ্বস্ত আৰু সেৱাপৰায়ণ বুলি গণ্য হ'ব, আৰু তেওঁৰ সুনামত চাৰিচান্দ লাগিব।
  • সবাৰ শেষত খোৱা: স্বামী আৰু শাহু-শহুৰ আদিয়ে খোৱাৰ আগতে পত্নীয়ে নিজে নাখাব, বৰঞ্চ সকলোকে খুৱাই-বুৱাই নিজে শেষত খাব। পত্নীৰ এই আচৰণত স্বামী আৰু গোটেই ঘৰৰ লোকৰ হৃদয়ত পত্নীৰ প্ৰতি সন্মান, মৰ্যাদা আৰু মৰম বাঢ়ি যাব।
  • জেদ আৰু একগুঁয়েমি এৰা: শহুৰ-ঘৰত পৰি জেদ আৰু একগুঁয়েমিৰ অভ্যাস সম্পূৰ্ণ এৰি দিব লাগে। সাধাৰণতে নাৰীসকলৰ স্বভাৱ যে নিজৰ ইচ্ছাৰ বিপৰীতে কিবা হ'লেই তৎক্ষণাত খঙত জ্বলি উঠি বাদ-প্ৰতিবাদ আৰম্ভ কৰে। এয়া অতি বেয়া অভ্যাস। পিতৃ-ঘৰত মাক-দেউতাকে জীয়ৰীৰ আব্দাৰ সহ্য কৰে, গতিকে তাত জেদ আৰু খঙৰ বিশেষ ক্ষতি নহয়। কিন্তু শহুৰ-ঘৰত মাক-দেউতাকৰ সৈতে নহয়, শাহু, শহুৰ আৰু স্বামীৰ সৈতে সম্পৰ্ক। তেওঁলোকৰ ভিতৰত কোনে নাৰীৰ আব্দাৰ সহিব? সেয়েহে শহুৰ-ঘৰত নাৰীৰ জেদ, একগুঁয়েমি আৰু খঙ নাৰীৰ বাবে বৰ ক্ষতিকাৰক। গোটেই শহুৰ-ঘৰৰ লোক পত্নীৰ এই বেয়া অভ্যাসত বিৰক্ত হয় আৰু পত্নী সকলোৰে দৃষ্টিত অপমানিত হয়।
  • ধৈৰ্য আৰু নীৰৱতা: শহুৰ-ঘৰৰ পৰিৱেশ সাধাৰণতে পিতৃ-ঘৰতকৈ পৃথক আৰু সকলোৱেই নতুন মানুহ। সেয়েহে সঁচা কথা ক'বলৈ গ'লে শহুৰ-ঘৰ প্ৰতিগৰাকী নাৰীৰ বাবে এক পৰীক্ষাস্থল, য'ত তেওঁৰ প্ৰতিটো গতি-বিধি লক্ষ্য কৰা হ'ব আৰু তেওঁৰ প্ৰতিটো কামৰ সমালোচনা কৰা হ'ব। নতুন পৰিৱেশ হোৱাৰ বাবে শাহু আৰু ননন্দৰ লগত মাজে মাজে চিন্তা-ভাবনাৰ সংঘাতো হ'ব, আৰু তেনে সময়ত তেওঁলোকৰ পৰা তিক্ত কথা আৰু খোচ শুনিবলগীয়া হ'ব পাৰে। তেনে সময়ত ধৈৰ্য আৰু নীৰৱতাই নাৰীৰ সৰ্বোত্তম ঢাল। পত্নীয়ে শাহু আৰু ননন্দক সদায় ভাল ব্যৱহাৰেৰে বেয়াৰ বিনিময় দিব লাগে, তেওঁলোকৰ খোচ ধৈৰ্যৰে সহি একেবাৰে উত্তৰ নিদিব আৰু মৌন থাকিব। এয়া সৰ্বোত্তম কৌশল। এনেদৰে চলি থাকিলে ইনশাআল্লাহ এদিন এনে আহিব যেতিয়া শাহু আৰু ননন্দ নিজেই লজ্জিত হৈ নিজৰ আচৰণৰ পৰা বিৰত হ'ব।
  • কথা-বতৰাত সংযম: শহুৰ-ঘৰত কথা-বতৰাত বিশেষভাৱে খেয়াল ৰাখিব লাগে। ইমান বেছি কথা নকব যে শহুৰ-ঘৰৰ লোক আৰু চুবুৰীয়াৰ বিৰক্তি জন্মে, আৰু ইমান কম নকব যে অনুৰোধ আৰু তোষামোদৰ পিছতো একো নকয়, কাৰণ এয়া অহংকাৰ আৰু গৰ্বৰ চিন। যি কয় ভাবি-চিন্তি কওক, আৰু ইমান নম্ৰ আৰু মৰমভৰা সুৰত কওক যে কাৰো অসুবিধা নহয়। এনে কোনো কথা নকব যিয়ে কাৰো হৃদয়ত আঘাত দিয়ে, যাতে পত্নী শহুৰ-ঘৰ, আত্মীয়-স্বজন আৰু চুবুৰীয়া সকলোৰে দৃষ্টিত প্ৰিয় হৈ থাকে।

উত্তম পত্নীৰ পৰিচয়

পূৰ্বে উল্লেখ কৰা নিৰ্দেশনা অনুসৰি প্ৰশ্ন উঠে, উত্তম পত্নী কোন? উত্তৰ হ'ল:

  1. যিগৰাকীয়ে স্বামীৰ আনুগত্য আৰু সেৱাক নিজৰ আৱশ্যকীয় কৰ্তব্য বুলি জানে।
  2. যিগৰাকীয়ে স্বামীৰ সকলো অধিকাৰ আদায় কৰাত ত্ৰুটি নকৰে।
  3. যিগৰাকীয়ে স্বামীৰ গুণবোৰত দৃষ্টি ৰাখে আৰু দোষ-ত্ৰুটি উপেক্ষা কৰে।
  4. যিগৰাকীয়ে নিজে কষ্ট কৰি স্বামীক আৰাম দিয়াৰ চেষ্টা কৰে।
  5. যিগৰাকীয়ে স্বামীৰ আয়তকৈ অধিক দাবী নকৰে, আৰু যি পায় তাতেই ধৈৰ্য আৰু কৃতজ্ঞতাৰে জীৱন কটায়।
  6. যিগৰাকীয়ে স্বামীৰ বাহিৰে আন কোনো অপৰিচিত পুৰুষৰ ফালে দৃষ্টি নিদিয়ে, আৰু কাৰো দৃষ্টি নিজৰ ওপৰত পৰিবলৈ নিদিয়ে।
  7. যিগৰাকীয়ে পৰ্দাত থাকে আৰু স্বামীৰ ইজ্জত-আবৰু ৰক্ষা কৰে।
  8. যিগৰাকীয়ে স্বামীৰ ধন-সম্পত্তি, ঘৰ আৰু নিজৰ সত্তাক স্বামীৰ আমানত বুলি জানি সকলো বস্তুৰ হিফাজত কৰে।
  9. যিগৰাকীয়ে স্বামীৰ বিপদত নিজৰ প্ৰাণ আৰু ধনৰ ত্যাগেৰে নিজৰ বিশ্বস্ততাৰ প্ৰমাণ দিয়ে।
  10. যিগৰাকীয়ে স্বামীৰ অন্যায় আৰু অত্যাচাৰত সদায় ধৈৰ্য ধৰে।
  11. যিগৰাকী পিতৃ-ঘৰ আৰু শহুৰ-ঘৰ দুয়োটা ঘৰতে সকলোৰে প্ৰিয় আৰু সন্মানীয়।
  12. যিগৰাকীয়ে চুবুৰীয়া আৰু লগ-সম্পৰ্কীয় নাৰীসকলৰ প্ৰতি সদাচাৰ, ভদ্ৰতা আৰু মানৱীয়তাৰে ব্যৱহাৰ কৰে, আৰু সকলোৱে তেওঁৰ গুণৰ প্ৰশংসা কৰে।
  13. যিগৰাকী ধৰ্মত দৃঢ় আৰু দ্বীনদাৰ, আৰু আল্লাহৰ অধিকাৰ আৰু বান্দাৰ অধিকাৰ আদায় কৰে।
  14. যিগৰাকীয়ে শহুৰ-ঘৰৰ তিক্ত কথা সহ্য কৰে।
  15. যিগৰাকীয়ে ঘৰৰ সকলোকে খুৱাই-বুৱাই সবাৰ শেষত নিজে খায়।

উপসংহাৰ

সামৰণিত ক'ব পাৰি যে এই শিক্ষা অনুসৰি স্বামীৰ অধিকাৰ আদায় কৰা, তেওঁৰ আনুগত্য কৰা আৰু ধৈৰ্য, নম্ৰতা, ক্ষমাশীলতা আৰু কৃতজ্ঞতাৰে জীৱন কটোৱাটো এজন উত্তম পত্নীৰ চিন। সংসাৰৰ সৰু-সুৰা বিবাদ প্ৰায়ে মুখৰ কঠোৰতা, জেদ, অযথা দাবী আৰু অকৃতজ্ঞতাৰ পৰাই জন্ম লয়। যদি পত্নীয়ে সংযম, সেৱা, পৰিচ্ছন্নতা, ধৈৰ্য আৰু সদাচাৰক নিজৰ অভ্যাস কৰি লয়, তেন্তে স্বামী, শহুৰ-ঘৰ আৰু সমাজ সকলোৰে হৃদয়ত তেওঁ সন্মানৰ স্থান পাব, আৰু ঘৰখন শান্তি আৰু মৰমৰ নীড় হৈ উঠিব। ইন শ্বা আল্লাহ, এই নীতিবোৰ জীৱনত প্ৰয়োগ কৰিলে ইহকালত সুখ আৰু পৰকালত আল্লাহৰ সন্তুষ্টি লাভ হ'ব।

Related Posts

Leave A Comment

Voting Poll

Get Newsletter