স্ত্ৰীৰ অধিকাৰ: স্বামীয়ে পালন কৰিবলগীয়া কৰ্তব্য

ভূমিকা

স্বামী-স্ত্ৰীৰ সম্পৰ্ক দুই পক্ষৰ অধিকাৰ আৰু কৰ্তব্যৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত বুলি মই বিশ্বাস কৰোঁ। এই সম্পৰ্ক কেৱল আৱেগ বা ভালপোৱাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি থাকিব নোৱাৰে; ইয়াৰ স্থায়িত্ব আৰু সৌন্দৰ্য নিৰ্ভৰ কৰে দুয়োজনে ইটোৱে সিটোৰ প্ৰতি থকা দায়িত্ব কিমান নিষ্ঠাৰে পালন কৰে তাৰ ওপৰত। আল্লাহ তা'আলাই যেনেকৈ পত্নীৰ ওপৰত স্বামীৰ কিছুমান অধিকাৰ আৱশ্যক কৰিছে, তেনেকৈ স্বামীৰ ওপৰতো পত্নীৰ কিছুমান অধিকাৰ ফৰজ কৰিছে। এই অধিকাৰসমূহ কোনো ঐচ্ছিক সদাচৰণ নহয়, বৰঞ্চ আল্লাহৰ নিৰ্ধাৰিত দায়িত্ব। এইবোৰ আদায় নকৰিলে স্বামী ইহকালত সমাজৰ দৃষ্টিত আৰু পৰকালত আল্লাহৰ দৰবাৰত দোষী সাব্যস্ত হ'ব।

আজিকালি বহু ঘৰতে দাম্পত্য জীৱনৰ তিক্ততা, মনৰ দূৰত্ব আৰু অশান্তিৰ মূল কাৰণ হ'ল এই অধিকাৰসমূহৰ প্ৰতি অৱহেলা বা অজ্ঞতা। বহু পুৰুষে নিজৰ অধিকাৰৰ কথা ভালদৰে জানে, কিন্তু পত্নীৰ প্ৰতি নিজৰ কৰ্তব্যৰ কথা পাহৰি যায়। সেয়ে মোৰ মনত হ'ল, এই বিষয়ত শৰীয়তৰ নিৰ্দেশনা সহজ ভাষাত সকলোৰে আগত উপস্থাপন কৰাটো প্ৰয়োজনীয়।

এই প্ৰবন্ধত মই জান্নাতী জেৱৰৰ শিক্ষাৰ আধাৰত পত্নীৰ অধিকাৰ আৰু স্বামীৰ দায়িত্বসমূহ আলোচনা কৰিছোঁ। এই প্ৰবন্ধটো মূল গ্ৰন্থৰ বিষয়বস্তুৰ অনুবাদ আৰু মোৰ সংক্ষিপ্ত ব্যাখ্যা। ইয়াত ভৰণ-পোষণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পত্নীৰ অনুভূতিৰ প্ৰতি সন্মান, গোপনীয়তা ৰক্ষা, অমূলক সন্দেহৰ পৰা বিৰত থকা, তালাকৰ ক্ষেত্ৰত সংযম আৰু পত্নীৰ ত্ৰুটিত ধৈৰ্য ধৰাকে ধৰি বিভিন্ন গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ সামৰি লোৱা হৈছে। মোৰ আশা, এই আলোচনাই পাঠকসকলক নিজৰ নিজৰ দাম্পত্য জীৱনলৈ ঘূৰি চাবলৈ আৰু পত্নীৰ অধিকাৰ আদায়ৰ প্ৰতি অধিক সচেতন হ'বলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিব।

পত্নীৰ অধিকাৰ: কুৰআন আৰু হাদীছৰ আলোকত

আল্লাহ তা'আলাই যিদৰে পুৰুষৰ কিছুমান অধিকাৰ নাৰীৰ ওপৰত আৱশ্যক কৰিছে, সেইদৰে নাৰীৰ কিছুমান অধিকাৰো পুৰুষৰ ওপৰত আৱশ্যক কৰিছে। সেইবোৰ আদায় কৰা পুৰুষৰ বাবে ফৰজ। কুৰআন মজীদত আছে:

وَلَهُنَّ مِثْلُ الَّذِىْ عَلَيْهِنَّ بِالْمَعْرُوْفِ

(پ ۲، البقرہ: ۲۲۸)

অৰ্থাৎ, নাৰীসকলৰ ওপৰত পুৰুষৰ যেনে অধিকাৰ আছে, ভাল ব্যৱহাৰৰ সৈতে পুৰুষৰ ওপৰতো নাৰীৰ তেনে অধিকাৰ আছে।

ৰাছুলুল্লাহ (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)ে কৈছে: "তোমালোকৰ ভিতৰত উত্তম সেইসকল, যিসকলে নাৰীসকলৰ লগত ভাল ব্যৱহাৰ কৰে।"

(مشکوٰۃ المصابیح، کتاب النکاح، باب عشرۃ النساء وما لکل واحدۃ من الحقوق، رقم ۳۲۶۴، ج۲، ص ۲۴۰)

তেওঁ আৰু কৈছে: "মই তোমালোকক নাৰীসকলৰ বিষয়ে উপদেশ দিছোঁ, গতিকে তোমালোকে মোৰ উপদেশ গ্ৰহণ কৰা।"

(صحیح البخاری، کتاب احادیث الانبیاء، باب خلق آدم صلوات اللہ علیہ الخ، رقم ۳۳۳۱، ج۲، ص ۴۱۲)

আন এখন হাদীছত আছে যে কোনো মুমিন পুৰুষে কোনো মুমিনা নাৰীক ঘৃণা বা বিদ্বেষ নকৰিব, কাৰণ তেওঁৰ কোনো অভ্যাস বেয়া লাগিলে আন কোনো অভ্যাস নিশ্চয় ভাল লাগিব।

(صحیح مسلم، کتاب الرضاع ـ ۱۸ ـ باب الوصیۃ بالنساء، رقم ۱۴۶۹، ص ۷۷۵)

এই হাদীছৰ ভাৱাৰ্থ হ'ল, কোনো নাৰীৰ সকলো অভ্যাসেই বেয়া হ'ব নোৱাৰে। তেওঁৰ মাজত ভাল-বেয়া দুয়ো ধৰণৰ অভ্যাস থাকিব। গতিকে পুৰুষে কেৱল বেয়া অভ্যাসবোৰলৈ চকু নিদি, সেইবোৰৰ পৰা দৃষ্টি আঁতৰাই তেওঁৰ ভাল অভ্যাসবোৰো চোৱা উচিত।

আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰাছুল (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)ে নাৰীৰ কিছুমান অধিকাৰ পুৰুষৰ ওপৰত আৱশ্যক কৰি দিছে। সেয়েহে প্ৰতিজন পুৰুষে তলত লিখা নিৰ্দেশনা পালন কৰিব লাগে। নহ'লে তেওঁ আল্লাহৰ দৰবাৰত ডাঙৰ গুনাহগাৰ হ'ব আৰু সমাজৰ দৃষ্টিত লাঞ্ছিত হ'ব।

স্ত্ৰীৰ প্ৰতি স্বামীৰ কৰ্তব্যসমূহ

১. ভৰণ-পোষণৰ ব্যৱস্থা

প্ৰতিজন স্বামীৰ ওপৰত পত্নীৰ খাদ্য, বস্ত্ৰ, বাসস্থান আৰু জীৱনৰ অন্যান্য প্ৰয়োজনীয়তাৰ ব্যৱস্থা কৰা ফৰজ। এইবোৰ নিজৰ আৰ্থিক অৱস্থা আৰু সামৰ্থ্য অনুসৰি কৰিব লাগে। তেওঁ সদায় মনত ৰাখিব লাগে যে এইগৰাকী আল্লাহৰ বান্দী, মোৰ নিকাহৰ বান্ধোনত বান্ধ খাই আছে। তেওঁ নিজৰ মাক-দেউতাক, ভাই-ভনী আৰু সকলো আত্মীয়-স্বজনৰ পৰা আঁতৰি কেৱল মোৰ হৈ থাকিল, আৰু মোৰ জীৱনৰ সুখ-দুখত সমানে ভাগীদাৰ হ'ল। সেয়েহে তেওঁৰ জীৱনৰ সকলো প্ৰয়োজন পূৰণ কৰা মোৰ ফৰজ।

মনত ৰাখিব, যিসকল পুৰুষে নিজৰ অৱহেলাৰ বাবে পত্নীৰ খোৰাক-পোছাক আৰু জীৱনৰ ব্যয়ৰ ব্যৱস্থা নকৰে, তেওঁলোক ডাঙৰ গুনাহগাৰ আৰু হকুল ইবাদৰ (বান্দাৰ অধিকাৰ) গুনাহত আবদ্ধ। তেওঁলোক আল্লাহৰ ক্ৰোধ আৰু জাহান্নামৰ শাস্তিৰ উপযুক্ত।

২. দাম্পত্য অধিকাৰ আদায় কৰা

পত্নীৰ আন এটা অধিকাৰ হ'ল স্বামীয়ে তেওঁৰ দাম্পত্য সম্পৰ্কৰ অধিকাৰ আদায় কৰা। শৰীয়তত ইয়াৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট সীমা নাই, কিন্তু অন্ততঃ ইমান হ'ব লাগে যে পত্নীৰ স্বাভাৱিক কামনা পূৰণ হয় আৰু তেওঁ ইফালে-সিফালে দৃষ্টি দিবলগীয়া নহয়। যিসকল পুৰুষে বিয়া কৰি পত্নীৰ পৰা আঁতৰি থাকে আৰু পত্নীৰ এই অধিকাৰ আদায় নকৰে, তেওঁলোক হকুল ইবাদৰ গুনাহত আবদ্ধ আৰু ডাঙৰ গুনাহগাৰ।

যদি আল্লাহ নকৰক, স্বামীয়ে কোনো বাধ্যবাধকতাৰ বাবে পত্নীৰ এই অধিকাৰ আদায় কৰিব নোৱাৰে, তেন্তে তেওঁৰ পৰা এই অধিকাৰ ক্ষমা কৰাই ল'ব লাগে। এই অধিকাৰৰ গুৰুত্ব বুজিবলৈ আমীৰুল মুমিনীন হজৰত ফাৰুকে আজম (رضی اللہ تعالیٰ عنہ)ৰ এটা ঘটনা অতি শিক্ষণীয়।

হজৰত ফাৰুকে আজম (رضی اللہ تعالیٰ عنہ)ৰ ঘটনা

বৰ্ণিত আছে যে আমীৰুল মুমিনীন (رضی اللہ تعالیٰ عنہ) ৰাতি প্ৰজাৰ খবৰ ল'বলৈ মদীনা নগৰত ঘূৰি ফুৰিছিল। হঠাতে এখন ঘৰৰ পৰা মৰ্মস্পৰ্শী কবিতা পঢ়াৰ মাত শুনিলে। তেওঁ তাতেই থমকি ৰৈ মনোযোগেৰে শুনিবলৈ ধৰিলে। এগৰাকী নাৰীয়ে অতি বেদনাদায়ক সুৰত কবিতা পঢ়ি আছিল। কবিতাৰ ভাৱ আছিল এইদৰে: "আল্লাহৰ শপত, যদি আল্লাহৰ শাস্তিৰ ভয় নাথাকিলহেঁতেন, তেন্তে এই খাটৰ কাষত নিশ্চয় মই অস্থিৰ হৈ পৰিলোহেঁতেন।"

পুৱা আমীৰুল মুমিনীনে অনুসন্ধান কৰি জানিলে যে সেই নাৰীৰ স্বামী জিহাদৰ কাৰণে বহুদিনৰ পৰা বাহিৰত আছে, আৰু নাৰীগৰাকীয়ে তেওঁক সোঁৱৰি দুখ আৰু বেদনাত এই কবিতা পঢ়ি আছিল। এই ঘটনাই আমীৰুল মুমিনীনৰ হৃদয়ত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলালে। তেওঁ তৎক্ষণাত সকলো সেনাপতিলৈ এই ফৰমান লিখি পঠিয়ালে যে কোনো বিবাহিত সৈনিকে চাৰিমাহতকৈ অধিক সময় নিজৰ পত্নীৰ পৰা পৃথক হৈ নাথাকিব।

(تاریخ الخلفاء للسیوطی، عمر فاروق رضی اللہ عنہ، فصل فی نبذ من اخبارہ وقضایاہ، ص ۱۱۰)

৩. বিনা কাৰণে পত্নীক প্ৰহাৰ নকৰা

পত্নীক কোনো ডাঙৰ দোষ অবিহনে কেতিয়াও প্ৰহাৰ কৰিব নালাগে। ৰাছুলুল্লাহ (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)ে কৈছে যে কোনো ব্যক্তিয়ে নিজৰ পত্নীক ক্ৰীতদাসক প্ৰহাৰ কৰাৰ দৰে প্ৰহাৰ নকৰিব, আৰু তাৰ পিছত আন সময়ত তেওঁৰ লগত শয্যাসংগীও নহ'ব।

(صحیح البخاری، کتاب النکاح ـ ۹۴ ـ باب مایکرہ من ضرب النساء، رقم ۵۲۰۴، ج۳، ص ۴۶۵)

হয়, যদি পত্নীয়ে কোনো ডাঙৰ দোষ কৰি পেলায়, তেন্তে প্ৰতিশোধ বা কষ্ট দিয়াৰ উদ্দেশ্যে নহয়, কেৱল সংশোধন আৰু সতৰ্ক কৰাৰ নিয়তত স্বামীয়ে তেওঁক শাসন কৰিব পাৰে। কিন্তু শাসন কৰোঁতে সম্পূৰ্ণ সাৱধান থাকিব লাগে যাতে তেওঁৰ গুৰুতৰ আঘাত বা ক্ষত নহয়।

ফিকহ গ্ৰন্থসমূহত লিখা আছে যে স্বামীয়ে চাৰিটা কথাত পত্নীক শাস্তি দিব পাৰে:

(১) স্বামীয়ে পত্নীক সাজ-পাৰ আৰু পৰিচ্ছন্নতাৰ নিৰ্দেশ দিয়ে, তথাপি তেওঁ মলিন আৰু অপৰিষ্কাৰ হৈ থাকে।

(২) স্বামীয়ে দাম্পত্য সান্নিধ্য বিচাৰে আৰু পত্নীয়ে শৰীয়তসন্মত কোনো কাৰণ অবিহনে অস্বীকাৰ কৰে।

(৩) পত্নীয়ে হায়েজ আৰু জানাবতৰ পিছত গোছল নকৰে।

(৪) অযথা নামাজ ত্যাগ কৰে।

(الفتاوی القاضی خان، کتاب النکاح، فصل فی حقوق الزوجیۃ، ج۱، ص ۲۰۳)

এই চাৰিওটা ক্ষেত্ৰত স্বামীয়ে প্ৰথমে পত্নীক বুজাব লাগে। যদি তেওঁ মানি যায় তেন্তে ভাল, নহ'লে ভয় দেখুৱাব বা সতৰ্ক কৰিব। যদি তথাপিও নামানে, তেন্তে এই চৰ্তত প্ৰহাৰৰ অনুমতি আছে যে মুখত নাৰাৰিব, আৰু এনেকৈ কঠোৰ প্ৰহাৰ নকৰিব যাতে হাড় ভাঙি যায় বা শৰীৰত ক্ষত হয়।

৪. পত্নীৰ অনুভূতিৰ প্ৰতি সন্মান

সুখী দাম্পত্য জীৱনৰ বাবে যিদৰে নাৰীয়ে পুৰুষৰ অনুভূতিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰখা প্ৰয়োজন, সেইদৰে পুৰুষেও নাৰীৰ অনুভূতিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰখা উচিত। নহ'লে পুৰুষৰ অসন্তুষ্টিয়ে যেনেকৈ নাৰীৰ জীৱন নৰক কৰি তোলে, তেনেকৈ নাৰীৰ অসন্তুষ্টিও পুৰুষৰ বাবে বিপদৰ কাৰণ হৈ পৰে। সেয়েহে পুৰুষে পত্নীৰ চৰিত্ৰ আৰু ৰূপৰ ওপৰত খোচ মৰা বা বিদ্ৰূপ কৰা নিবিচাৰে। পত্নীৰ বাপেক-ঘৰৰ লোকসকলৰ ওপৰতো খোচ বা বিদ্ৰূপ নকৰিব, আৰু ত্ৰুটি বিচাৰি নুফুৰিব। পত্নীৰ মাক-দেউতাক আৰু আত্মীয়-স্বজনক তেওঁৰ সন্মুখত বেয়া-বেয়ি নকব। কাৰণ এই কথাবোৰে পত্নীৰ হৃদয়ত স্বামীৰ প্ৰতি ঘৃণা জন্মায়। তাৰ ফলত স্বামী-স্ত্ৰীৰ মাজত দূৰত্ব সৃষ্টি হয় আৰু দুয়োৰে জীৱন দিনে-ৰাতিয়ে জ্বালা আৰু ঘুটঘুটনিত তিক্ত, বৰঞ্চ যাতনাময় হৈ পৰে।

৫. আন নাৰীৰ প্ৰশংসা নকৰা

পুৰুষে কেতিয়াও নিজৰ পত্নীৰ সন্মুখত আন কোনো নাৰীৰ সৌন্দৰ্য বা গুণৰ উল্লেখ নকৰিব। নহ'লে পত্নীৰ মনত তৎক্ষণাত কু-ধাৰণা আৰু সন্দেহ জন্মিব যে হয়তো মোৰ স্বামীৰ সেই নাৰীৰ লগত কিবা সম্পৰ্ক আছে, বা অন্ততঃ তেওঁৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ আছে। এই ভাৱনা নাৰীৰ হৃদয়ৰ বাবে এনে এক কাঁইট যে নাৰীয়ে এক মুহূৰ্তৰ বাবেও শান্তি পাব নোৱাৰে।

মনত ৰাখিব, যিদৰে কোনো স্বামীয়ে সহ্য কৰিব নোৱাৰে যে তেওঁৰ পত্নী আন কোনো পুৰুষৰ লগত সম্পৰ্কিত, সেইদৰে কোনো নাৰীয়েও কেতিয়াও সহ্য কৰিব নোৱাৰে যে তেওঁৰ স্বামী আন নাৰীৰ লগত সম্পৰ্কিত। বৰঞ্চ অভিজ্ঞতাই প্ৰমাণ কৰে যে এই ক্ষেত্ৰত নাৰীৰ অনুভূতি পুৰুষতকৈ বহুগুণে বেছি। সেয়েহে এই ক্ষেত্ৰত স্বামীয়ে অতি সাৱধান হ'ব লাগে, নহ'লে সন্দেহৰ ধুমুহাই স্বামী-স্ত্ৰীৰ সুখী জীৱন ধ্বংস কৰি দিব।

৬. সামৰ্থ্যৰ বাহিৰৰ কাম নিদিয়া

পুৰুষ নিঃসন্দেহে নাৰীৰ ওপৰত শাসক। সেয়েহে স্বামীৰ অধিকাৰ আছে পত্নীৰ ওপৰত নিজৰ আদেশ চলোৱাৰ। কিন্তু স্বামীৰ বাবে এয়া আৱশ্যক যে তেওঁ পত্নীৰ পৰা এনে কোনো কামৰ দাবী নকৰিব যিটো তেওঁৰ সামৰ্থ্যৰ বাহিৰত বা যিটো তেওঁৰ বাবে অতি অপ্ৰিয়। কাৰণ যদিও নাৰীয়ে বলপূৰ্বকভাৱে সেই কাম কৰি দিয়ে, তথাপি তেওঁৰ হৃদয়ত অসন্তুষ্টি নিশ্চয় জন্ম ল'ব, আৰু ইয়াৰ ফলত স্বামী-স্ত্ৰীৰ সুখী জীৱনত তিক্ততা আহিবই। শেষত ক্ৰমান্বয়ে স্বামী-স্ত্ৰীৰ মাজত মতভেদ সৃষ্টি হ'ব।

৭. সংশোধনৰ ক্ষেত্ৰত নম্ৰতা আৰু কঠোৰতাৰ সমন্বয়

পুৰুষে পত্নীৰ ভুল-ত্ৰুটি সংশোধনৰ বাবে বাধা-নিষেধ কৰি থাকিব লাগে। কেতিয়াবা কঠোৰতা আৰু খঙৰ সৈতে, আৰু কেতিয়াবা মৰম, ভালপোৱা আৰু হাঁহি-মজাৰ সৈতে কথা পাতিব। যিসকল পুৰুষে সদায় গোফত লাঠি বান্ধি ফুৰে আৰু ধমক-ধামক আৰু মাৰ-পিটৰ বাহিৰে পত্নীৰ লগত কেতিয়াও কোনো কথা নাপাতে, তেওঁলোকৰ পত্নীসকলে স্বামীৰ মৰম পোৱাৰ আশা হেৰুৱাই তেওঁলোকক ঘৃণা কৰিবলৈ ধৰে।

আনহাতে, যিসকলে সদায় পত্নীৰ আব্দাৰ সহ্য কৰি থাকে, আৰু পত্নীয়ে লাখ লাখ ভুল কৰিলেও তেওঁৰ সন্মুখত ভিজা মেকুৰীৰ দৰে মিঁয়াও মিঁয়াও কৰি থাকে, তেওঁলোকৰ পত্নীসকলে দুষ্ট আৰু চঞ্চল হৈ স্বামীক আঙুলিৰ ইংগিতত নচুৱাই থাকে।

সেয়েহে স্বামীসকলে শ্বেখ ছাদী (رحمۃ اللہ علیہ)ৰ এই বাণী অনুসৰণ কৰা উচিত, যাৰ ভাৱাৰ্থ এই:

কঠোৰতা আৰু কোমলতা দুয়োটা নিজৰ নিজৰ সময়ত অতি উত্তম বস্তু। যেনেকৈ চিকিৎসকে শিৰা কাটোঁতে ক্ষতও কৰে, আৰু মলমো লগায়।

দৰবাৰি ভাষাৰ মূল ফাৰ্চী পংক্তিকেইটা মই ইয়াত পুনৰুৎপাদন কৰা নাই, কেৱল ইয়াৰ ভাৱ দিলোঁ। স্বামীয়ে ইমান কটু নহ'ব, ইমান মিঠাও নহ'ব। বৰঞ্চ সময় অনুসৰি কঠোৰতা আৰু কোমলতা দুয়োটা প্ৰয়োগ কৰিব।

৮. ভ্ৰমণৰ পৰা অহা-যোৱাত পত্নীৰ প্ৰতি মৰম

স্বামীয়ে ভ্ৰমণলৈ যাওঁতে পত্নীৰ লগত অতি মৰম আৰু হাঁহি-খুচিৰে সাক্ষাৎ কৰি ঘৰৰ পৰা ওলাব লাগে। আৰু ভ্ৰমণৰ পৰা উভতি আহোঁতে পত্নীৰ বাবে কিবা এটা উপহাৰ অৱশ্যে আনিব লাগে। একো নাথাকিলে অন্ততঃ কিবা মিঠা বস্তু হ'লেও আনি পত্নীক ক'ব লাগে যে "এইটো বিশেষকৈ তোমাৰ বাবেই আনিছোঁ।" স্বামীৰ এই আচৰণত পত্নীৰ হৃদয় আনন্দিত হ'ব, আৰু তেওঁ এই ভাৱনাত আত্মহাৰা হৈ থাকিব যে মোৰ স্বামীয়ে মোক ইমান ভালপায় যে মোৰ দৃষ্টিৰ আঁৰ হোৱাৰ পিছতো মোক মনত ৰাখে আৰু মোৰ কথা ভাবি থাকে। স্পষ্টতেই এইদৰে স্ত্ৰীয়েও স্বামীক বহুত বেছি ভালপাব।

৯. পত্নীৰ উপহাৰক সন্মান কৰা

পত্নীয়ে যদি পিতৃ-ঘৰৰ পৰা কিবা বস্তু আনে বা নিজে বনাই উপহাৰ দিয়ে, তেন্তে স্বামীয়ে সেই বস্তু একেবাৰে তুচ্ছ হ'লেও তাৰ ওপৰত আনন্দ প্ৰকাশ কৰিব লাগে আৰু অতি আগ্ৰহ আৰু আদৰেৰে তাক গ্ৰহণ কৰিব লাগে। লগতে পত্নীৰ সন্মুখতে কিছু প্ৰশংসাৰ বাক্যও ক'ব লাগে, যাতে পত্নীৰ মন উৎফুল্ল হয় আৰু তেওঁৰ মনোবল বাঢ়ে। সাৱধান! পত্নীয়ে আনা উপহাৰ কেতিয়াও প্ৰত্যাখ্যান নকৰিব, তুচ্ছজ্ঞান নকৰিব আৰু তাত দোষ নুলিয়াব। নহ'লে পত্নীৰ হৃদয় ভাঙি যাব আৰু তেওঁৰ মনোবল ভাঙি পৰিব।

মনত ৰাখিব, ভাঙি যোৱা কাঁচ জোৰা লগাব পাৰি, কিন্তু ভঙা হৃদয় অতি কষ্টেৰে জোৰা লাগে। আৰু যেনেকৈ কাঁচ জোৰা লগোৱাৰ পিছতো তাৰ দাগ নোহোৱা নহয়, সেইদৰে ভঙা হৃদয় জোৰা লাগিলেও সেই দাগ হৃদয়ত থাকি যায়।

১০. অসুস্থতাৰ সময়ত সেৱা-শুশ্ৰূষা

পত্নী অসুস্থ হ'লে স্বামীৰ নৈতিক ফৰজ হ'ল পত্নীৰ সেৱা-শুশ্ৰূষাত কোনো ত্ৰুটি নকৰা। বৰঞ্চ নিজৰ সান্ত্বনা আৰু দৌৰা-দৌৰিৰ দ্বাৰা পত্নীৰ হৃদয়ত এই ছাপ বহুৱাই দিব লাগে যে মোৰ স্বামীয়ে মোক অতিশয় ভালপায়। ইয়াৰ ফল এই হ'ব যে পত্নীয়ে স্বামীৰ এই অনুগ্ৰহ মনত ৰাখিব, আৰু সেয়াও স্বামীৰ সেৱাত নিজৰ প্ৰাণ উৎসৰ্গা কৰি দিব।

১১. পত্নীৰ ওপৰত বিশ্বাস আৰু আস্থা

স্বামীয়ে নিজৰ পত্নীৰ ওপৰত আস্থা আৰু ভৰসা ৰাখিব লাগে আৰু ঘৰুৱা বিষয়বোৰ তেওঁৰ ওপৰত অৰ্পণ কৰিব লাগে, যাতে পত্নীয়ে নিজৰ মৰ্যাদা বুজি পায় আৰু তেওঁৰ মাজত আত্মবিশ্বাস সৃষ্টি হয়, আৰু তেওঁ অতি আগ্ৰহ আৰু চেষ্টাৰে ঘৰুৱা ব্যৱস্থাপনা চম্ভালে। ৰাছুলুল্লাহ (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)ে কৈছে যে নাৰী নিজৰ স্বামীৰ ঘৰৰ ৰক্ষক আৰু তত্ত্বাৱধায়ক, আৰু এই বিষয়ে কিয়ামতৰ দিনা আল্লাহে তেওঁক সুধিব।

পত্নীৰ ওপৰত আস্থা ৰখাৰ এই উপকাৰ হ'ব যে তেওঁ নিজকে ঘৰুৱা ব্যৱস্থাপনাৰ এটা বিভাগৰ দায়িত্বশীল বুলি ভাবিব, আৰু স্বামী বহুখিনি ঘৰুৱা ঝঞ্জাটৰ পৰা মুক্তি পাব আৰু শান্তি আৰু সন্তুষ্টিৰ জীৱন লাভ কৰিব।

১২. দাম্পত্য গোপনীয়তা ৰক্ষা কৰা

পত্নীৰ আৰু এটা অধিকাৰ হ'ল স্বামীয়ে বিচনাৰ গোপন কথা আনৰ আগত প্ৰকাশ নকৰা, বৰঞ্চ তাক গোপনীয় ৰাখি নিজৰ হৃদয়তে সংৰক্ষণ কৰা। হাদীছ শ্বৰীফত আছে যে ৰাছুলুল্লাহ (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)এ কৈছে, আল্লাহৰ ওচৰত আটাইতকৈ নিকৃষ্ট ব্যক্তি সেইজন, যিয়ে নিজৰ পত্নীৰ ওচৰলৈ যায়, তাৰ পিছত তেওঁৰ গোপন কথা মানুহৰ আগত প্ৰকাশ কৰে আৰু নিজৰ পত্নীক আনৰ দৃষ্টিত অপমানিত কৰে।

(صحیح مسلم، کتاب النکاح ـ ۲۱ ـ باب تحریم افشاء سر المرأۃ، رقم ۱۴۳۷، ص ۷۵۳)

১৩. স্বামীৰ পৰিচ্ছন্নতা

স্বামীয়ে পত্নীৰ সন্মুখত মলিন, অপৰিষ্কাৰ কাপোৰত নহয়, বৰঞ্চ শৰীৰ, বস্ত্ৰ আৰু বিচনা আদিৰ পৰিচ্ছন্নতাৰ প্ৰতি বিশেষ খেয়াল ৰাখিব লাগে। কাৰণ স্বামীয়ে যেনেকৈ আশা কৰে যে তেওঁৰ পত্নী সাজ-পাৰেৰে থাকক, সেইদৰে নাৰীয়েও আশা কৰে যে তেওঁৰ স্বামী মলিন নহওক। সেয়েহে স্বামী-স্ত্ৰী দুয়োৱে সদায় ইটোৱে সিটোৰ অনুভূতি আৰু ভাবাৱেগৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰখা আৱশ্যক।

ৰাছুলুল্লাহ (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)ৰ এই কথাত কঠোৰ অপছন্দ আছিল যে মানুহে নিজকে মলিন বনাই ৰাখে আৰু তাৰ চুলি এলেমেলে হৈ থাকে। এই হাদীছৰ ওপৰত স্বামী-স্ত্ৰী দুয়োৱে আমল কৰা উচিত।

১৪. সাজ-সজ্জাৰ সামগ্ৰী যোগান ধৰা

পত্নীৰ আন এটা অধিকাৰ হ'ল স্বামীয়ে পত্নীৰ পৰিচ্ছন্নতা আৰু সাজ-সজ্জাৰ সামগ্ৰী, যেনে সাবোন, তেল, চিৰুণী, মেহেন্দী, সুগন্ধি আদি যোগান ধৰি থাকে, যাতে পত্নীয়ে নিজকে পৰিষ্কাৰ ৰাখিব পাৰে আৰু সাজ-পাৰেৰে থাকিব পাৰে।

১৫. অমূলক সন্দেহ নকৰা

স্বামীয়ে সৰু-সুৰা ভিত্তিহীন কথাত পত্নীৰ প্ৰতি সন্দেহ নকৰিব। এই বিষয়ত সদায় সাৱধানতা আৰু বুদ্ধিমত্তাৰে কাম ল'ব। মনত ৰাখিব যে সামান্য সন্দেহৰ ভিত্তিত পত্নীৰ ওপৰত অভিযোগ কৰা বা কু-ধাৰণা কৰা অতি ডাঙৰ গুনাহ।

হাদীছ শ্বৰীফত আছে যে এজন গাঁৱলীয়া মানুহে ৰাছুলুল্লাহ (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)ৰ দৰবাৰত উপস্থিত হৈ ক'লে যে মোৰ পত্নীৰ গৰ্ভত এটা শিশু জন্মিছে যিটো ক'লা, আৰু মোৰ দৰে দেখিবলৈ নহয়, সেয়েহে মোৰ ধাৰণা এই শিশু মোৰ নহয়। গাঁৱলীয়াৰ কথা শুনি হুজুৰে সুধিলে, "তোমাৰ ওচৰত কিছু উট আছে নেকি?" তেওঁ ক'লে, "মোৰ বহুত উট আছে।" তেওঁ সুধিলে, "তোমাৰ উটবোৰ কি ৰঙৰ?" তেওঁ ক'লে, "ৰঙা ৰঙৰ।" তেওঁ সুধিলে, "সিহঁতৰ ভিতৰত কিছু ধূসৰ ৰঙৰো আছে নে?" তেওঁ ক'লে, "হয়, কিছু ধূসৰ ৰঙৰো আছে।" তেওঁ সুধিলে, "তুমি কোৱা, ৰঙা উটৰ বংশত ধূসৰ ৰঙৰ উট কেনেকৈ আৰু ক'ৰ পৰা জন্মিল?" গাঁৱলীয়াই উত্তৰ দিলে, "মোৰ ৰঙা উটৰ পূৰ্বপুৰুষসকলৰ ভিতৰত কোনোবা ধূসৰ ৰঙৰ উট আছিল হ'ব, তাৰ শিৰাই তাক নিজৰ ৰঙলৈ টানি আনিছে। সেইবাবে ৰঙা উটৰ পোৱালি ধূসৰ ৰঙৰ হ'ল।" ইয়াক শুনি হুজুৰে ক'লে, "হ'ব পাৰে তোমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলৰ ভিতৰতো কোনোবা ক'লা ৰঙৰ আছিল, আৰু তাৰ শিৰাই তোমাৰ শিশুক টানি নিজৰ ৰঙৰ কৰিলে, আৰু এই শিশু তাৰ দৰে হ'ল।"

(صحیح البخاری، کتاب الطلاق، باب اذا عرض بنفی الولد، رقم ۵۳۰۵، ج۳، ص ۴۹۷)

এই হাদীছৰ পৰা স্পষ্ট যে কেৱল ইমান সামান্য কথাত যে শিশুটো পিতৃৰ দৰে দেখিবলৈ নহয়, ৰাছুলুল্লাহ (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)ে সেই গাঁৱলীয়াক এই কথা কোৱাৰ অনুমতি দিয়া নাছিল যে এই শিশু মোৰ নহয়। গতিকে এই হাদীছৰ পৰা প্ৰমাণিত হ'ল যে কেৱল সন্দেহৰ ভিত্তিত নিজৰ পত্নীৰ ওপৰত অভিযোগ কৰা জায়েজ নহয়, বৰঞ্চ অতি ডাঙৰ গুনাহ।

১৬. তালাকৰ ক্ষেত্ৰত সংযম

যদি স্বামী-স্ত্ৰীৰ মাজত কোনো মতভেদ বা তিক্ততা সৃষ্টি হয়, তেন্তে স্বামীৰ ওপৰত আৱশ্যক যে তালাক দিয়াত কেতিয়াও খৰখেদা নকৰক। বৰঞ্চ নিজৰ খং সংযত কৰক, আৰু খং নামি যোৱাৰ পিছত শান্ত মনেৰে ভাবি-চিন্তি আৰু মানুহৰ পৰা পৰামৰ্শ লৈ এই বিষয়ে বিবেচনা কৰক যে স্বামী-স্ত্ৰীৰ মাজত সম্পৰ্ক ৰখাৰ কোনো উপায় আছে নে নাই। যদি মিলন আৰু সম্পৰ্ক ৰখাৰ কোনো উপায় ওলাই পৰে, তেন্তে কেতিয়াও তালাক নিদিব, কাৰণ তালাক ভাল বস্তু নহয়। ৰাছুলুল্লাহ (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)ে কৈছে যে হালাল বস্তুসমূহৰ ভিতৰত আল্লাহৰ ওচৰত আটাইতকৈ অপছন্দৰ বস্তু হ'ল তালাক।

(سنن ابی داؤد، کتاب الطلاق، باب کراہیۃ الطلاق، رقم ۲۱۷۸، ج۲، ص ۳۷۰)

যদি আল্লাহ নকৰক, এনে কঠিন প্ৰয়োজন আহি পৰে যে তালাক দিয়াৰ বাহিৰে আন কোনো উপায় নাথাকে, তেন্তে তেনে পৰিস্থিতিত তালাক দিয়াৰ অনুমতি আছে। অন্যথা তালাক কোনো ভাল বস্তু নহয়।

কিছুমান অজ্ঞ মানুহে সামান্য কথাতে নিজৰ পত্নীক তালাক দি পেলায় আৰু তাৰ পিছত অনুতাপ কৰে। তেওঁলোকে আলেমসকলৰ ওচৰত মিছা কথা কৈ মাছআলা সোধে। কেতিয়াবা কয় যে খঙত তালাক দিছিলোঁ, কেতিয়াবা কয় যে তালাক দিয়াৰ নিয়ত নাছিল, খঙত মুখৰ পৰা বিনা ইচ্ছাত তালাকৰ শব্দ ওলাই গ'ল, কেতিয়াবা কয় যে পত্নী হায়েজৰ অৱস্থাত আছিল, আৰু কেতিয়াবা কয় যে মই তালাক দিছিলোঁ কিন্তু পত্নীয়ে তালাক নল'লে। অথচ এই অজ্ঞ সকলে জনা উচিত যে এই সকলো অৱস্থাতে তালাক পৰি যায়। আৰু কিছুমান এনে দুৰ্ভাগা আছে যে তিনিটা তালাক দি মিছা কয় যে মই এবাৰেই কৈছিলোঁ, আৰু এইটো কৈ পত্নীক ৰাখি লয়, আৰু আজীৱন ব্যভিচাৰৰ গুনাহত পৰি থাকে। এই অত্যাচাৰীসকলে এই কথাৰ অনুভৱেই নকৰে যে তিনি তালাকৰ পিছত নাৰী পত্নী হৈ নাথাকে, বৰঞ্চ তেওঁ এনে এগৰাকী অপৰিচিত নাৰী হৈ পৰে যাৰ লগত হালালা অবিহনে পুনৰ বিয়া হ'ব নোৱাৰে। আল্লাহ তা'আলাই এই লোকসকলক হিদায়ত দিয়ক। (আমীন)

১৭. একাধিক পত্নীৰ মাজত ন্যায় আৰু সমতা

যদি কাৰোবাৰ দুগৰাকী বা ততোধিক পত্নী থাকে, তেন্তে তেওঁৰ ওপৰত ফৰজ যে সকলো পত্নীৰ মাজত ন্যায় আৰু সমতাৰ ব্যৱহাৰ কৰক। খোৱা-বোৱা, বাসস্থান, সামগ্ৰী, পোহৰ, সাজ-সজ্জাৰ বস্তু, মুঠতে সকলো লেনদেনত সমতা ৰাখিব লাগে। সেইদৰে প্ৰতিগৰাকী পত্নীৰ ওচৰত ৰাতি কটোৱাৰ পাল নিৰ্ধাৰণ কৰোঁতেও সমতাৰ খেয়াল ৰাখিব। মনত ৰাখিব, যদি কোনোৱে নিজৰ সকলো পত্নীৰ লগত সমান আৰু সমান ব্যৱহাৰ নকৰে, তেন্তে তেওঁ হকুল ইবাদত আবদ্ধ হৈ জাহান্নামৰ শাস্তিৰ উপযুক্ত হ'ব।

হাদীছ শ্বৰীফত আছে: "যিজন ব্যক্তিৰ দুগৰাকী পত্নী আছে আৰু তেওঁ সিহঁতৰ মাজত ন্যায় আৰু সমতাৰ ব্যৱহাৰ নকৰে, তেন্তে তেওঁ কিয়ামতৰ দিনা হাশৰৰ ময়দানত এনে অৱস্থাত উঠোৱা হ'ব যে তেওঁৰ আধা শৰীৰ পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত হ'ব।"

(جامع الترمذی، کتاب النکاح، باب ماجاء فی التسویۃ بین الضرائر، رقم ۱۱۴۴، ج۲، ص ۳۷۵)

১৮. পত্নীৰ ত্ৰুটিত ধৈৰ্য ধৰা

যদি পত্নীৰ কোনো কথা বা কামৰ কাৰণে, বেয়া স্বভাৱ, ৰুক্ষ মেজাজ, কটু ভাষা আদিৰ কাৰণে স্বামীৰ কেতিয়াবা কিছু কষ্ট বা অসুবিধা হয়, তেন্তে স্বামীয়ে ধৈৰ্য, সহনশীলতা আৰু সহিষ্ণুতাৰে কাম ল'ব লাগে। কাৰণ নাৰীৰ বক্ৰতা এক স্বাভাৱিক বস্তু।

ৰাছুলুল্লাহ (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)ে কৈছে যে নাৰীক হজৰত আদম (علیہ السلام)ৰ আটাইতকৈ বেঁকা পাঁজৰৰ হাড়ৰ পৰা সৃষ্টি কৰা হৈছে। যদি কোনোৱে বেঁকা পাঁজৰক সোজা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, তেন্তে পাঁজৰৰ হাড় ভাঙি যাব, কিন্তু সি কেতিয়াও সোজা নহ'ব। ঠিক সেইদৰে যদি কোনোৱে নিজৰ পত্নীক সম্পূৰ্ণৰূপে সোজা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, তেন্তে সেয়া ভাঙি যাব, অৰ্থাৎ তালাকৰ পৰিস্থিতি আহি পৰিব। গতিকে যদি নাৰীৰ পৰা উপকাৰ ল'ব লাগে, তেন্তে তেওঁৰ বক্ৰতা সত্ত্বেও তেওঁৰ পৰা উপকাৰ লোৱা, কাৰণ এয়া কেতিয়াও সম্পূৰ্ণ সোজা নহ'ব, যেনেকৈ বেঁকা পাঁজৰৰ হাড় কেতিয়াও সোজা কৰিব নোৱাৰি।

(صحیح البخاری، کتاب النکاح، باب الوصاۃ بالنساء، رقم ۵۱۸۵، ج۳، ص ۴۵۷)

১৯. খৰচত মধ্যপন্থা

স্বামীয়ে পত্নীৰ খৰচৰ ক্ষেত্ৰত বেছি কৃপণতা বা কিপটেমি নকৰিব, আৰু সীমাতকৈ অধিক অপব্যয়ো নকৰিব। নিজৰ আয় চাই পত্নীৰ খৰচ নিৰ্ধাৰণ কৰিব, নিজৰ সামৰ্থ্যতকৈ বহুত কম নহয়, আৰু নিজৰ সামৰ্থ্যতকৈ বহুত অধিকো নহয়।

২০. পত্নীক ঘৰৰ চাৰিবেৰৰ ভিতৰত বন্দী নকৰা

স্বামীয়ে নিজৰ পত্নীক ঘৰৰ চাৰিবেৰৰ ভিতৰত বন্দী কৰি নাৰাখিব, বৰঞ্চ মাজে মাজে পিতৃ-মাতৃ আৰু আত্মীয়-স্বজনৰ ঘৰলৈ যাবলৈ অনুমতি দি থাকিব। তেওঁৰ বান্ধৱী আৰু আত্মীয় নাৰী আৰু চুবুৰীয়া নাৰীৰ লগত লগ-পোৱাতো বাধা নিদিব। চৰ্ত হ'ল, সেই নাৰীসকলৰ লগত লগ-পোৱাৰ ফলত কোনো ফিতনা-ফাছাদৰ আশংকা নাথাকিব লাগিব। আৰু যদি সেই নাৰীসকলৰ লগত মিলা-মিচাৰ ফলত পত্নীৰ চৰিত্ৰ বেয়া হোৱাৰ বা অসৎ আচৰণ হোৱাৰ আশংকা থাকে, তেন্তে সেই নাৰীসকলৰ লগত মিলা-মিচা বন্ধ কৰি দিয়াটো আৱশ্যক, আৰু এয়া স্বামীৰ অধিকাৰ।

উপসংহাৰ

সামৰণিত ক'ব পাৰি যে স্ত্ৰীৰ অধিকাৰ আদায় কৰা স্বামীৰ ধৰ্মীয় আৰু নৈতিক দায়িত্ব। ভৰণ-পোষণ, দাম্পত্য অধিকাৰ, ভাল ব্যৱহাৰ, গোপনীয়তা ৰক্ষা, অমূলক সন্দেহৰ পৰা বিৰত থকা, তালাকৰ ক্ষেত্ৰত সংযম, আৰু ধৈৰ্যৰে পত্নীৰ ত্ৰুটি সহ্য কৰা, এই সকলোবোৰ স্বামীৰ কৰ্তব্যৰ অংশ। এই কৰ্তব্যসমূহ সঠিকভাৱে পালন কৰিলে ঘৰখন শান্তি আৰু প্ৰেমৰ নীড় হৈ উঠে।

গতিকে, মূল বাৰ্তা এয়ে যে সুখী দাম্পত্যৰ বাবে স্বামী আৰু স্ত্ৰী দুয়োজনেই ইটোৱে সিটোৰ অধিকাৰ আৰু অনুভূতিৰ প্ৰতি সজাগ থকা উচিত। আল্লাহ তা'আলাই সকলোকে এই অধিকাৰসমূহ আদায় কৰাৰ তৌফীক দিয়ক আৰু প্ৰতিজন মুছলমানৰ ঘৰক শান্তি আৰু স্বস্তিৰ জান্নাত কৰি তুলক। (আমীন)

 

 

অনুবাদ আৰু ব্যখ্যা- আশ্ৰাফুল ফাৰুকী হুদাৱী। 

--

সূত্ৰ- জান্নাতী জেৱাৰ (আব্দুল মোস্তাফা আজমী চাহাব) 

Related Posts

Leave A Comment

Voting Poll

Get Newsletter