ইছলামত সন্তানৰ অধিকাৰ

ভূমিকা

সন্তান হৈছে আল্লাহ তা'আলাৰ এটা অমূল্য নিয়ামত আৰু মাক-দেউতাকৰ হাতত থকা এখন পবিত্ৰ আমানত। ঘৰৰ আঙনিত শিশুৰ হাঁহিৰ শব্দ শুনিলে মাক-দেউতাকৰ মন আনন্দত ভৰি পৰে, কিন্তু সেই আনন্দৰ লগতে এটা গভীৰ দায়িত্বও আহি পৰে। এটি শিশুৱে এই পৃথিৱীলৈ অহাৰ লগে লগে তেওঁৰ যত্ন, স্নেহ আৰু শিক্ষাৰ প্ৰয়োজন হয়। ইছলাম ধৰ্মই সন্তানক কেৱল পৰিয়ালৰ এজন সদস্য বুলিয়েই গণ্য কৰা নাই, তেওঁলোকৰ প্ৰতি মাক-দেউতাকৰ কিছুমান সুনিৰ্দিষ্ট দায়িত্বও নিৰ্ধাৰণ কৰি দিছে। এই দায়িত্বসমূহ সঠিকমতে পালন কৰিলেহে এখন সুস্থ, সুন্দৰ আৰু নৈতিক সমাজ গঢ়ি উঠিব পাৰে। এই প্ৰবন্ধত আমি ইছলামৰ আলোকত সন্তানৰ অধিকাৰসমূহ সৰলভাৱে আলোচনা কৰিম।

শৈশৱৰ যত্ন আৰু স্নেহ-মমতা

সন্তানৰ প্ৰথম অধিকাৰ হ'ল মাক-দেউতাকৰ মৰম আৰু স্নেহ। মাতৃৰ কোলাতেই শিশুৱে প্ৰথমে পৃথিৱীখনক চিনি পায়। সেয়ে মাতৃয়ে সকলো অৱস্থাতে সন্তানৰ প্ৰতি কোমল আচৰণ কৰা, তেওঁলোকক সান্ত্বনা দিয়া আৰু তেওঁলোকৰ লালন-পালনত সম্পূৰ্ণ মনোযোগ দিয়া উচিত। যদি কোনো বাধা নাথাকে, তেন্তে মাতৃয়ে নিজৰ গাখীৰ সন্তানক পান কৰোৱা ভাল, কাৰণ শিশুৰ স্বাস্থ্য আৰু শাৰীৰিক বৃদ্ধিত ইয়াৰ ডাঙৰ প্ৰভাৱ আছে।

লগতে সন্তানৰ পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা, সুস্থতা আৰু নিৰাপত্তাৰ প্ৰতি বিশেষ লক্ষ্য ৰখা প্ৰয়োজন। সকলো ধৰণৰ দুখ-কষ্ট আৰু অসুবিধাৰ পৰা তেওঁলোকক ৰক্ষা কৰি ৰখাটো মাক-দেউতাকৰ কৰ্তব্য। কথা ক'ব নোৱৰা শিশুৱে নিজৰ অসুবিধাৰ কথা মুখেৰে ক'ব নোৱাৰে। তেওঁৰ কান্দোন, মুখৰ ভাৱ আৰু অংগ-ভংগীয়েই তেওঁৰ ভাষা। গতিকে সেই ইংগিতবোৰ বুজি তেওঁলোকৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰাটো মাতৃৰ দায়িত্ব।

শিশুক ভয় খুৱোৱাৰ অভ্যাসৰ পৰাও আঁতৰি থাকিব লাগে। আমাৰ সমাজত বহুতে শিশুক শান্ত কৰিবলৈ চিঞৰি-বাখৰি, জন্তুৰ মাত মাতি বা কোনোবাৰ নাম লৈ ভয় দেখুৱায়। কিন্তু বাৰে বাৰে এনে কৰিলে শিশুৰ কোমল মন দুৰ্বল হৈ পৰে আৰু ডাঙৰ হোৱাৰ পিছত তেওঁলোক ভীৰু হৈ পৰে। ভয়ৰ সলনি মৰম আৰু বুজাই-বঢ়াই কথা কোৱাটোৱেই শিশুৰ মানসিক বিকাশৰ বাবে উত্তম।

জন্মৰ সময়ৰ ছুন্নত আৰু সমান ব্যৱহাৰ

শিশুৰ জন্মৰ লগে লগে কিছুমান ছুন্নত পালন কৰা সন্তানৰ অধিকাৰৰ অংশ। শিশু জন্ম হোৱাৰ লগে লগে তেওঁৰ সোঁ কাণত আজান আৰু বাওঁ কাণত ইকামত দিয়া হয়, যাতে শিশুৰ জীৱনৰ প্ৰথম শব্দ আল্লাহৰ নামেই হয়। লগতে খেজুৰৰ দৰে মিঠা বস্তু চোবাই শিশুৰ মুখত দিয়া হয়, এই আশাৰে যে শিশুটি মিঠা ভাষী আৰু সচ্চৰিত্ৰ হ'ব।

জন্মৰ সপ্তম দিনা শিশুৰ চুলি কটাই চুলিৰ ওজনৰ সমান ৰূপ চদকা কৰা আৰু এটা ভাল নাম ৰখাও এই অধিকাৰৰ ভিতৰত পৰে। নাম মানুহৰ পৰিচয়ৰ অংশ। সেয়ে সন্তানৰ নাম সদায় সুন্দৰ আৰু অৰ্থপূৰ্ণ হোৱা উচিত। কেতিয়াও সন্তানৰ বেয়া অৰ্থৰ নাম ৰখা উচিত নহয়।

সন্তানৰ মাজত ন্যায়পূৰ্ণ ব্যৱহাৰ কৰাটোও ইছলামৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা। কেইবাজনো ল'ৰা-ছোৱালী থাকিলে সকলোকে সমানে আৰু একে ধৰণে দিব লাগে। কম-বেছি কৰিলে সন্তানৰ মনত হিংসা আৰু অভিমানৰ জন্ম হয়, আৰু তেওঁলোকৰ হক নষ্ট হয়। ল'ৰা-ছোৱালীৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য কৰিব নালাগে। ছোৱালীৰ হৃদয় অতি কোমল, সেয়ে তেওঁলোকৰ মন-ৰঞ্জন আৰু সান্ত্বনাৰ প্ৰতি অলপ অধিক খেয়াল ৰখা ভাল। নতুন ফল-মূল পোনতে শিশুক খুৱাই তাৰ পিছত নিজে খোৱাৰ কথাও আমাক শিকোৱা হৈছে, কিয়নো শিশুবোৰো টাটকা বা সতেজ ফলৰ দৰে নিষ্পাপ আৰু কোমল।

শিক্ষা, চৰিত্ৰ আৰু নৈতিক প্ৰশিক্ষণ

সন্তানৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ অধিকাৰসমূহৰ অন্যতম হ'ল শিক্ষা আৰু উত্তম প্ৰশিক্ষণ। শিশুবোৰ বগা কাগজৰ দৰে, তাত যি আঁকা হয় সেয়াই স্থায়ী হৈ থাকে। সেইবাবে কোৱা হয়, শিশুৰ প্ৰথম মাদ্ৰাছা হ'ল মাতৃৰ কোল। মাতৃৰ শিক্ষা আৰু আচৰণে শিশুৰ ওপৰত অতি গভীৰ প্ৰভাৱ পেলায়।

শিশুৱে কথা ক'বলৈ আৰম্ভ কৰাৰ সময়ত তেওঁলোকক আল্লাহৰ নাম, ৰাছুল (ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱা ছাল্লাম)ৰ নাম আৰু কালিমা শুনোৱা উচিত, যাতে শৈশৱৰ পৰাই তেওঁলোকৰ হৃদয়ত ঈমানৰ বীজ ৰোপিত হয়। ল'ৰা-ছোৱালী শিক্ষাৰ উপযুক্ত হ'লে সকলোতকৈ আগতে কুৰআন শৰীফ আৰু ধৰ্মীয় শিক্ষা দিয়া উচিত। লগতে তেওঁলোকক ইছলামী আদব-কায়দা আৰু চৰিত্ৰৰ শিক্ষাও দিব লাগে।

সাত বছৰ বয়স হ'লে ল'ৰা-ছোৱালীক পবিত্ৰতা আৰু ওজুৰ নিয়ম শিকাই নামাজৰ অভ্যাস গঢ়ি তুলিব লাগে। হালাল-হাৰাম, পাক-নাপাক আৰু ফৰজ-ছুন্নতৰ প্ৰাথমিক কথাবোৰো তেওঁলোকক জনাব লাগে। সন্তানৰ মনত ভাল কথাৰ প্ৰতি আগ্ৰহ আৰু বেয়া কথাৰ প্ৰতি ঘৃণা জন্মোৱাটো মাক-দেউতাকৰ দায়িত্ব।

লগতে বেয়া সংগ আৰু অনৰ্থক বিনোদনৰ পৰা সন্তানক আঁতৰাই ৰখাটোও অতি প্ৰয়োজনীয়। শিশুৱে যিদৰে সংগীৰ পৰা শিকে, সেয়ে তেওঁলোকৰ বন্ধু-বান্ধৱ কেনেকুৱা সেইটো লক্ষ্য ৰখা উচিত। প্ৰতিগৰাকী মাক-দেউতাকৰ কৰ্তব্য হ'ল সন্তানক সকলো বেয়া কামৰ পৰা বচাই ভাল কামৰ প্ৰতি আগ্ৰহী কৰি তোলা, যাতে তেওঁলোকে ইছলামী আদব-চৰিত্ৰ আৰু ঈমানদাৰীৰে সুসজ্জিত হৈ এখন আদৰ্শ জীৱন যাপন কৰিব পাৰে। যদি মাক-দেউতাকে এই দায়িত্ব পালন নকৰে, তেন্তে ইছলামৰ দৃষ্টিত তেওঁলোক জবাবদিহিৰ সন্মুখীন হ'ব।

উপসংহাৰ

সন্তানৰ অধিকাৰ আদায় কৰাটো মাক-দেউতাকৰ ওপৰত থকা এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্মীয় আৰু নৈতিক দায়িত্ব। মৰম-স্নেহ, স্বাস্থ্যৰ যত্ন, ভয়মুক্ত পৰিৱেশ, সমান আচৰণ, ভাল নাম আৰু উত্তম শিক্ষা-দীক্ষা, এই সকলোবোৰ মিলিয়েই এজন শিশুক সুস্থ, চৰিত্ৰবান আৰু ঈমানদাৰ মানুহ হিচাপে গঢ়ি তোলে। আজি আমি যদি আমাৰ সন্তানক সঠিক পথত গঢ়ি তুলিব পাৰোঁ, তেন্তে কালিলৈ তেওঁলোকেই সমাজৰ আলোক হৈ উঠিব। গতিকে আহক, আমি প্ৰত্যেকেই নিজৰ সন্তানৰ অধিকাৰ বুজি লওঁ আৰু আল্লাহৰ দিয়া এই আমানতৰ হক আদায় কৰোঁ।

-----

লেখকঃ আশ্ৰাফুল ফাৰুকী।

Related Posts

Leave A Comment

Voting Poll

Get Newsletter