নাৰীৰ জীৱনৰ চাৰিটা কাল

ভূমিকা

নাৰীৰ জীৱনৰ পথত বহুতো মোড় আহে, কিন্তু প্ৰতিটো পৰ্যায়তে তেওঁৰ কিছুমান দায়িত্ব আৰু অধিকাৰ থাকে। এই প্ৰৱন্ধত আমি নাৰীৰ জীৱনক চাৰিটা মূল কালত ভাগ কৰি প্ৰতিটো কালত তেওঁৰ কৰ্তব্য আৰু অধিকাৰৰ সংক্ষিপ্ত আলোচনা কৰিছোঁ, যাতে প্ৰতিগৰাকী নাৰীয়ে সেইবোৰ পালন কৰি নিজৰ জীৱন ইহকাল আৰু পৰকাল দুয়োতে সফল কৰি তুলিব পাৰে। সন্তানৰ লালন-পালনত মাক-দেউতাকৰ দায়িত্বৰ কথাও ইয়াত গুৰুত্ব সহকাৰে উল্লেখ কৰা হৈছে। এই প্ৰবন্ধৰ মূ'ল কথা আৰু বিবেচনা আব্দুল মোস্তফা আজমী চাহাবৰ গ্ৰন্থ – জান্নাতী যেৱাৰ-ৰ পৰা লোৱা হৈছে। গতিকে ইয়াৰ বিষয়ে অথিক তথ্য পাবলৈ গ্ৰন্থটো ৰেফাৰ কৰিব পাৰে।

নাৰীৰ জীৱনৰ চাৰিটা কাল

নাৰীৰ জীৱনৰ পথত যদিও বহুতো মোড় আহে, তথাপি তেওঁৰ জীৱনৰ চাৰিটা কাল বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য:

(১) নাৰীৰ শৈশৱ (২) নাৰী বালিগা হোৱাৰ পিছত (৩) নাৰী পত্নী হোৱাৰ পিছত (৪) নাৰী মাতৃ হোৱাৰ পিছত

এতিয়া আমি নাৰীৰ এই চাৰিটা কালৰ আৰু সেই সময়বোৰত নাৰীৰ কৰ্তব্য আৰু অধিকাৰৰ সংক্ষিপ্ত আলোচনা স্পষ্ট ভাষাত লিপিবদ্ধ কৰিছোঁ, যাতে প্ৰতিগৰাকী নাৰীয়ে সেই অধিকাৰ আৰু কৰ্তব্যসমূহ পালন কৰি নিজৰ জীৱনক ইহকালতো সুখী কৰিব পাৰে আৰু পৰকালতো জান্নাতৰ অনন্ত নিয়ামত আৰু সম্পদেৰে সন্মানিত হৈ ধনী হৈ উঠিব পাৰে।

(১) নাৰীৰ শৈশৱ

শৈশৱত নাৰী নিজৰ মাক-দেউতাকৰ আদৰৰ জীয়ৰী বুলি পৰিচিত। এই সময়ছোৱাত যিমান দিন তেওঁ নাবালিকা হৈ থাকে, শৰীয়তৰ ফালৰ পৰা তেওঁৰ ওপৰত কোনো বস্তু ফৰজ নহয়, আৰু কোনো ধৰণৰ দায়িত্বৰ বোজাও নাথাকে। তেওঁ শৰীয়তৰ বাধ্যবাধকতাৰ পৰা সম্পূৰ্ণ মুক্ত থাকে, আৰু মাক-দেউতাকৰ আদৰৰ আৰু স্নেহৰ জীয়ৰী হৈ খাই-বৈ, পিন্ধি-উৰি আৰু হাঁহি-খেলি থাকে। তেওঁ এই কথাৰ হকদাৰ যে মাক-দেউতাক, ভাই-ভনী আৰু সকলো আত্মীয়-স্বজনে তেওঁক মৰম আৰু ভালপোৱা কৰি থাকক, তেওঁৰ মন-ৰঞ্জন আৰু সান্ত্বনাত লাগি থাকক, আৰু তেওঁৰ স্বাস্থ্য, পৰিচ্ছন্নতা, সুস্থতা আৰু মংগলৰ বাবে সকলো ধৰণৰ সৰ্বোচ্চ চেষ্টা কৰি থাকক, যাতে তেওঁ সকলো ধৰণৰ চিন্তা আৰু দুখ-কষ্টৰ পৰা মুক্ত হৈ সদায় সুখী, প্ৰফুল্ল আৰু সমৃদ্ধ হৈ থাকে।

যেতিয়া তেওঁ কথা ক'বলৈ আৰম্ভ কৰে, তেতিয়া মাক-দেউতাকৰ ওপৰত এয়া আৱশ্যক যে তেওঁক আল্লাহ আৰু ৰাছুল (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)ৰ নাম শুনাওক, তাৰ পিছত তেওঁক কালিমা আদি পঢ়াওক। যেতিয়া তেওঁ অলপ অধিক বুদ্ধিমতী হৈ পৰে, তেতিয়া তেওঁক পৰিচ্ছন্নতাৰ ধৰণ আৰু ৰীতি-নীতি শিকাওক, তেওঁক অতি মৰম, ভালপোৱা আৰু কোমলতাৰ সৈতে মানৱীয় সদগুণৰ কথা কওক, আৰু ভাল ভাল কথাৰ প্ৰতি আগ্ৰহ আৰু বেয়া কথাৰ প্ৰতি ঘৃণা জন্মাওক।

যেতিয়া তেওঁ পঢ়িবলৈ সক্ষম হৈ পৰে, তেতিয়া সকলোতকৈ আগতে তেওঁক কুৰআন শ্বৰীফ পঢ়াওক। যেতিয়া তেওঁ অলপ অধিক চতুৰ হৈ পৰে, তেতিয়া তেওঁক পবিত্ৰতা আৰু অপবিত্ৰতাৰ, ওজু-গোছলৰ ইছলামী পদ্ধতি শিকাওক, আৰু প্ৰতিটো কথা আৰু প্ৰতিটো কামত তেওঁক ইছলামী শিষ্টাচাৰৰ বিষয়ে অৱগত কৰি থাকক। যেতিয়া তেওঁ সাত বছৰীয়া হৈ পৰে, তেতিয়া তেওঁক নামাজ আদি ধৰ্মৰ প্ৰয়োজনীয় কথা শিকাওক, পৰ্দাত থকাৰ অভ্যাস শিকাওক, আৰু বাচন-বৰ্তন ধোৱা, ৰন্ধা-বঢ়া, চিলাই-কটাই আৰু সৰু-সুৰা ঘৰুৱা কামৰ কৌশল শিকাওক। ব্যৱহাৰিকভাৱে তেওঁৰ পৰা এই সকলো কাম কৰাই থাকক, আৰু তেওঁৰ অলসতা, উদাসীনতা আৰু দুষ্টালিত বাধা-নিষেধ কৰি থাকক। বেয়া নাৰী আৰু চৰিত্ৰহীন পৰিয়ালৰ লোকৰ লগত মিলা-মিচা নিষিদ্ধ কৰি দিয়ক, আৰু সেই লোকসকলৰ সঙ্গৰ পৰা তেওঁক ৰক্ষা কৰি থাকক। প্ৰেমৰ কবিতা আৰু গীত, প্ৰেম-প্ৰণয়ৰ বিষয়বস্তুৰ কিতাপ, গান-বাজনা আৰু খেল-তামাছাৰ পৰা দূৰত ৰাখক, যাতে সন্তানৰ চৰিত্ৰ, অভ্যাস আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰ বেয়া নহয়। যেতিয়ালৈকে জীয়ৰী বালিগা নহয়, তেতিয়ালৈকে এই কথাবোৰৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰখা প্ৰতিজন মাক-দেউতাকৰ ইছলামী ফৰজ। যদি মাক-দেউতাকে নিজৰ এই ফৰজসমূহ পালন নকৰে, তেন্তে তেওঁলোক ঘোৰ গুনাহগাৰ হ'ব।

(২) নাৰী যেতিয়া বালিগা (যুৱতী) হয়

যেতিয়া নাৰী বালিগা হৈ পৰে, তেতিয়া আল্লাহ আৰু ৰাছুল (جل جلالہ و صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)ৰ ফালৰ পৰা তেওঁ শৰীয়তৰ সকলো বিধানৰ অনুসাৰী হৈ পৰে। এতিয়া তেওঁৰ ওপৰত নামাজ, ৰোজা, হজ আৰু জাকাতৰ সকলো মাছআলা অনুসৰি আমল কৰা ফৰজ হৈ পৰিল, আৰু আল্লাহ তা'আলাৰ অধিকাৰ আৰু বান্দাৰ অধিকাৰ আদায় কৰাৰ দায়িত্বশীলো হৈ পৰিল। এতিয়া তেওঁৰ ওপৰত এয়া আৱশ্যক যে তেওঁ খোদাৰ সকলো ফৰজ আদায় কৰক আৰু সৰু-ডাঙৰ সকলো গুনাহৰ পৰা বাচি থাকক। আৰু এয়াও তেওঁৰ বাবে আৱশ্যক যে তেওঁ নিজৰ মাক-দেউতাক আৰু ডাঙৰসকলৰ সন্মান আৰু সেৱা কৰক, আৰু নিজৰ সৰু ভাই-ভনী আৰু আন আত্মীয়-স্বজনক মৰম কৰক। ওচৰ-চুবুৰীয়া আৰু সম্পৰ্কীয় সকলো সৰু-ডাঙৰৰ লগত তেওঁলোকৰ মৰ্যাদা আৰু স্তৰ অনুসৰি ভাল ব্যৱহাৰ আৰু উত্তম আচৰণ কৰক। ভাল ভাল অভ্যাস শিকক আৰু সকলো বেয়া অভ্যাস এৰি দিয়ক, আৰু নিজৰ জীৱনক সম্পূৰ্ণৰূপে ইছলামী ছাঁচত গঢ়ি এগৰাকী পাকা শৰীয়তপন্থী আৰু ঈমানদাৰ নাৰী হৈ পৰক, আৰু লগতে শ্ৰম, কষ্ট-সহিষ্ণুতা আৰু ধৈৰ্য-সন্তুষ্টিৰ অভ্যাস গঢ়ি তুলক।

সংক্ষেপে কবলৈ গ'লে, বিয়াৰ পিছত নিজৰ ওপৰত আহি পৰা সকলো ঘৰুৱা দায়িত্বৰ তথ্য সংগ্ৰহ কৰি থাকক যে স্বামীযুক্তা নাৰীয়ে কেনেকৈ নিজৰ স্বামীৰ লগত নিমাতিব আৰু নিজৰ ঘৰ চম্ভালিব লাগে। তেওঁ নিজৰ মাক আৰু ডাঙৰ বয়সীয়া নাৰীসকলক সুধি-জানি ইয়াৰ ৰীতি-নীতি আৰু কৌশল শিকক, আৰু নিজৰ চাল-চলন আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰ এনেদৰে শুধৰাই-সজাই লওক যে শৰীয়তত তেওঁ গুনাহগাৰ নহয়, আৰু আত্মীয়-সমাজত কোনেও তেওঁক খোচ মাৰিব নোৱাৰে।

খোৱা-বোৱা, পিন্ধা-উৰা, শোৱা-বহা, কথা-বতৰা, মুঠতে প্ৰতিটো কামত, প্ৰতিটো কথাত যিমান পাৰে নিজে কষ্ট কৰক, কিন্তু ঘৰৰ লোকসকলক আৰাম আৰু সুখ দিয়ক। মাক-দেউতাকৰ অনুমতি অবিহনে কোনো বস্তু নিজৰ ব্যৱহাৰত নলয় আৰু আনকো নিদিয়ক। ঘৰৰ এটা পইচা বা এটা দানাও মাক-দেউতাকৰ অনুমতি অবিহনে খৰচ নকৰক। আৰু মাক-দেউতাকক নোসোধাকৈ কাৰোবাৰ ঘৰলৈ বা ইফালে-সিফালে নাযাওক। মুঠতে প্ৰতিটো কামত, প্ৰতিটো কথাত মাকৰ অনুমতি আৰু সন্তুষ্টিক নিজৰ বাবে আৱশ্যক বুলি জানক। খোৱা-বোৱা, চিলাই-বোৱা, নিজৰ শৰীৰ, নিজৰ কাপোৰ-কানি আৰু ঘৰ-বাৰী আৰু সামগ্ৰীৰ পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা, মুঠতে সকলো ঘৰুৱা কাম-কাজৰ কৌশল শিকি লওক আৰু ইয়াৰ ব্যৱহাৰিক অভ্যাস গঢ়ি লওক, যাতে বিয়াৰ পিছত শ্বহুৰ ঘৰত ভাল নামেৰে জীৱন কটাব পাৰে, আৰু পিতৃ-ঘৰ আৰু শ্বহুৰ-ঘৰ দুয়োটা ঘৰৰ আদৰৰ আৰু মৰমৰ হৈ থাকিব পাৰে।

পৰ্দাৰ প্ৰতি বিশেষভাৱে খেয়াল আৰু মনোযোগ ৰাখক। গায়ৰ-মাহৰাম পুৰুষ আৰু ল'ৰাৰ সন্মুখত অহাৰ পৰা, উঁকি-জুকি মৰাৰ পৰা আৰু হাঁহি-ধেমালিৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে বিৰত থাকক। প্ৰেমৰ কবিতা, চৰিত্ৰ নষ্ট কৰা কিতাপ, আলোচনী আৰু বাতৰি-কাকত কেতিয়াও নাচাব। চৰিত্ৰহীন আৰু নিলাজ নাৰীসকলৰ পৰাও পৰ্দা কৰক, আৰু কেতিয়াও তেওঁলোকৰ লগত মিলামিচা নকৰক। খেল-তামাছাৰ পৰা দূৰত থাকক, আৰু ধৰ্মীয় কিতাপ, বিশেষকৈ "ছীৰাতুল মুস্তাফা", "ছীৰাতে ৰাছুলে আৰাবী", "তামহীদে ঈমান" আৰু মীলাদ শ্বৰীফৰ কিতাপ, যেনে "যীনাতুল মীলাদ" আদি আহলে ছুন্নতৰ আলিমসকলৰ ৰচনা পঢ়ি থাকক।

ফৰজ ইবাদতৰ লগতে নফল ইবাদতো কৰি থাকক, যেনে কুৰআন তিলাৱত আৰু তছবীহে ফাতিমা। মীলাদ শ্বৰীফ পঢ়ি-পঢ়ুৱাই থাকক, আৰু গিয়াৰহবী শ্বৰীফ, বাৰহবী শ্বৰীফ আৰু মুহাৰ্ৰম শ্বৰীফ আদিৰ নিয়াজ আৰু ফাতিহাও কৰি থাকক, কিয়নো এই আমলসমূহৰ দ্বাৰা ইহকাল আৰু পৰকালৰ অসংখ্য বৰকত লাভ হয়। কেতিয়াও বদআকীদা লোকৰ কথা নুশুনিব, আৰু আহলে ছুন্নত ৱা জামাআতৰ আকীদা আৰু আমলৰ ওপৰত অতি দৃঢ়তাৰে প্ৰতিষ্ঠিত হৈ থাকক। (দিল্লীত মুদ্ৰিত সংস্কৰণ, পৃষ্ঠা ২২)

(৩) নাৰী বিয়াৰ পিছত

নিকাহ: যেতিয়া ছোৱালী বালিগা হৈ পৰে, তেতিয়া মাক-দেউতাকৰ ওপৰত এয়া আৱশ্যক যে যিমান সোনকালে সম্ভৱ উপযুক্ত সম্বন্ধ বিচাৰি তেওঁৰ বিয়া পাতি দিয়ক। সম্বন্ধ বিচৰাৰ সময়ত এই কথাৰ প্ৰতি বিশেষভাৱে লক্ষ্য ৰখা অতি প্ৰয়োজনীয় যে কেতিয়াও কোনো বদমাজহাবী (ভ্ৰান্ত মতাৱলম্বী) লোকৰ লগত সম্বন্ধ নহয়। বৰঞ্চ দ্বীনদাৰ, শৰীয়তপন্থী আৰু আহলে ছুন্নতৰ মাজহাব অনুসৰণকাৰীক নিজৰ সম্বন্ধৰ বাবে বাছনি কৰক। বুখাৰী আৰু মুছলিমৰ হাদীছত আছে যে ৰাছুলুল্লাহ (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم)ে কৈছে যে নাৰীক বিয়া কৰোঁতে চাৰিটা কথা চোৱা হয়:

(১) ধন-সম্পদ (২) বংশীয় আভিজাত্য (৩) সৌন্দৰ্য (৪) দ্বীনদাৰী

"কিন্তু তোমালোকে দ্বীনদাৰীক এই সকলোবোৰৰ ওপৰত অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া।"

(صحیح البخاری، کتاب النکاح ـ ۶۷ ـ باب الاکفاء فی الدین (۱۶) رقم الحدیث ۵۰۹۰، ج۳، ص ۴۲۹)

সন্তানৰ কামনা আৰু নিজৰ সত্তাক ব্যভিচাৰৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ নিয়তত বিয়া কৰা ছুন্নত আৰু অতি ডাঙৰ ছোৱাবৰ কাম। আল্লাহ তা'আলাই কুৰআন শ্বৰীফত কৈছে যে—

وَاَنْكِحُوا الْاَيَامٰى مِنْكُمْ وَالصّٰلِحِيْنَ مِنْ عِبَادِكُمْ وَاِمَآئِكُمْ

(پ ۱۸، النور: ۳۲)

"অৰ্থাৎ তোমালোকে স্বামীহীনা নাৰীসকলৰ বিয়া দিয়া আৰু নিজৰ সৎচৰিত্ৰ দাস আৰু দাসীসকলৰো বিয়া দিয়া।"

হাদীছ শ্বৰীফত আছে যে তাওৰাত শ্বৰীফত লিখা আছে: "যি ব্যক্তিৰ জীয়ৰী বাৰ বছৰ বয়সত উপনীত হ'ল আৰু তেওঁ সেই জীয়ৰীৰ বিয়া নিদিলে আৰু সেই ছোৱালী ব্যভিচাৰৰ গুনাহত পৰিল, তেন্তে তাৰ গুনাহ জীয়ৰীৰ অভিভাৱকৰ মূৰতো পৰিব।"

(مشکوٰۃ المصابیح، کتاب النکاح، باب الولیّ فی النکاح الخ، رقم ۳۱۳۹، ج۲، ص ۲۱۲)

আন এখন হাদীছত আছে যে হুজুৰ (صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم) কৈছে যে—

"আল্লাহ তা'আলাই তিনিজন ব্যক্তিক সহায় কৰাৰ দায়িত্ব নিজৰ অনুগ্ৰহত লৈছে: (১) সেই দাস, যিয়ে নিজৰ মালিকৰ পৰা মুক্ত হ'বলৈ কিছু ধন আদায় কৰাৰ চুক্তি কৰে আৰু নিজৰ চুক্তি পূৰণ কৰাৰ নিয়ত ৰাখে। (২) আল্লাহৰ পথত জিহাদ কৰোঁতা। (৩) সেই বিয়া কৰোঁতা বা বিয়া কৰোঁতা মহিলা, যিয়ে বিয়াৰ জৰিয়তে হাৰাম কামৰ পৰা বাচিব বিচাৰে।"

(الجامع الترمذی، کتاب فضائل الجہاد، باب ماجاء فی المجاہد والناکح الخ، رقم ۱۶۶۱، ج۳، ص ۲۴۷)

নাৰী যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ বিয়া নহয়, তেওঁ নিজৰ মাক-দেউতাকৰ জীয়ৰী বুলি পৰিচিত হয়। কিন্তু বিয়া হোৱাৰ পিছত নাৰী নিজৰ স্বামীৰ পত্নী হৈ পৰে, আৰু এতিয়া তেওঁৰ দায়িত্ব আৰু কৰ্তব্য আগতকৈ বহুত বাঢ়ি যায়। বালিগা হোৱাৰ পিছত নাৰীৰ ওপৰত যিবোৰ অধিকাৰ আৰু ফৰজ আৱশ্যক হৈছিল, সেইবোৰৰ উপৰি এতিয়া স্বামীৰ অধিকাৰৰো এক অতি ডাঙৰ বোজা নাৰীৰ মূৰত আহি পৰে, যাৰ আদায় কৰা প্ৰতিগৰাকী নাৰীৰ বাবে অতি ডাঙৰ ফৰজ। মনত ৰাখিব যে যদি নাৰীয়ে স্বামীৰ অধিকাৰ আদায় নকৰে, তেন্তে তেওঁৰ পাৰ্থিৱ জীৱন ধ্বংস আৰু বিনষ্ট হ'ব। পৰকালত তেওঁ দোজখৰ জ্বলন্ত জুইত জ্বলি থাকিব, তেওঁৰ কবৰত সাপ-বিছাই তেওঁক কামুৰি থাকিব, আৰু দুয়ো জগতত লাঞ্ছিত, অপমানিত আৰু নানা ধৰণৰ আযাবত আবদ্ধ হৈ থাকিব। সেয়েহে শৰীয়তৰ নিৰ্দেশ অনুসৰি প্ৰতিগৰাকী নাৰীৰ ওপৰত এয়া ফৰজ যে তেওঁ নিজৰ স্বামীৰ অধিকাৰ আদায় কৰি থাকক আৰু জীৱনভৰি নিজৰ স্বামীৰ আজ্ঞা পালন আৰু সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰি থাকক।

(৪) নাৰী মাতৃ হোৱাৰ পিছত

নাৰী যেতিয়া সন্তান-সন্ততিৰ মাতৃ হৈ পৰে, তেতিয়া তেওঁৰ ওপৰত দায়িত্বৰ বোজা আৰু বাঢ়ি যায়। কাৰণ স্বামী আৰু পিতৃ-মাতৃ আদিৰ অধিকাৰৰ উপৰি সন্তানৰ অধিকাৰো নাৰীৰ মূৰত আহি পৰে, যিবোৰ আদায় কৰা প্ৰতিগৰাকী মাতৃৰ বাবে বাধ্যতামূলক ফৰজ। যি মাতৃয়ে নিজৰ সন্তানৰ অধিকাৰ আদায় নকৰে, তেওঁ শৰীয়তৰ দৃষ্টিত নিশ্চিতভাৱে ডাঙৰ গুনাহগাৰ হ'ব, আৰু সমাজৰ দৃষ্টিত লাঞ্ছিত আৰু অপমানিত হ'ব।

সন্তানৰ লালন-পালনৰ পদ্ধতি

প্ৰতিগৰাকী মাক-দেউতাকে এয়া জানি ল'ব লাগে যে শৈশৱত যিবোৰ ভাল-বেয়া অভ্যাস শিশুৰ মাজত পাকিল হৈ পৰে, সেইবোৰ জীৱনভৰি নাযায়। সেয়েহে মাক-দেউতাকৰ ওপৰত আৱশ্যক যে শিশুক শৈশৱতে ভাল অভ্যাস শিকাওক আৰু বেয়া অভ্যাসৰ পৰা বচাওক। কিছুমান মানুহে কয়, "এতিয়া সৰু ল'ৰা, ডাঙৰ হ'লে ঠিক হৈ যাব"; তেওঁলোকে শিশুক দুষ্টালি আৰু ভুল অভ্যাসৰ পৰা বাধা নিদিয়ে। সেই লোকসকলে আচলতে শিশুৰ ভৱিষ্যৎ নষ্ট কৰে আৰু ডাঙৰ হোৱাৰ পিছত সন্তানৰ বেয়া চৰিত্ৰ আৰু লেতেৰা অভ্যাসৰ কাৰণে কান্দে আৰু বিলাপ কৰে। সেয়েহে অতি প্ৰয়োজনীয় যে শৈশৱতে শিশুৰ কোনো দুষ্টালি বা বেয়া অভ্যাস দেখিলে তাক বাধা দিয়ক, বৰঞ্চ কঠোৰতাৰে বকা-ঝকা কৰি থাকক। নানা ধৰণে বেয়া অভ্যাসৰ বেয়া দিশবোৰ শিশুৰ সন্মুখত প্ৰকাশ কৰি শিশুক সেই বেয়া অভ্যাসৰ প্ৰতি ঘৃণা জন্মাই থাকক, আৰু শিশুৰ গুণ আৰু ভাল অভ্যাসৰ বাবে "বাহ্ বাহ্" ক'ই সিহঁতৰ সাহস বঢ়াওক, বৰঞ্চ কিছু পুৰস্কাৰ দি তেওঁলোকৰ মনোবল বঢ়াওক। ইয়াৰ আগতে সন্তানৰ অধিকাৰৰ বিৱৰণত আমি বহুতো উপকাৰী কথা লিখিছোঁ, এতিয়া ইয়াৰ উপৰি কিছু অতিৰিক্ত কথাও লিখিছোঁ। মাক-দেউতাকৰ ওপৰত এই কথাবোৰৰ বিশেষ খেয়াল ৰখা আৱশ্যক, যাতে ল'ৰা-ছোৱালীৰ ভৱিষ্যৎ উজ্জ্বল আৰু গৌৰৱময় হৈ পৰে।

(১) শিশুক গাখীৰ খুওৱা আৰু খাদ্য খুওৱাৰ সময় নিৰ্ধাৰণ কৰি লওক। যিবোৰ মহিলাই সদায় শিশুক গাখীৰ খুৱাই থাকে, বা খৰখেদাকৈ দিনে-ৰাতিয়ে বাৰে বাৰে খাদ্য খুৱাই থাকে, তেওঁলোকৰ শিশুৰ হজমশক্তি বেয়া আৰু পাকস্থলী দুৰ্বল হৈ পৰে, আৰু শিশুবোৰ ডাইৰিয়া ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ দুৰ্বল হৈ পৰে।

(২) শিশুক পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্ন ৰাখক, কিন্তু অতি বেছি সাজ-পাৰ নকৰিব, কিয়নো ইয়াৰ ফলত প্ৰায়ে বেয়া নজৰ লাগে।

(৩) শিশুক সদায় কোলাত লৈ নাথাকিব, বৰঞ্চ যেতিয়ালৈকে তেওঁ বহিবলৈ সক্ষম নহয়, তেতিয়ালৈকে দোলনাত অধিক শুৱাই ৰাখক। যেতিয়া তেওঁ বহিবলৈ সক্ষম হয়, তেতিয়া তেওঁক ক্ৰমান্বয়ে গদি আৰু ডিঙিৰ সহায় দি বহুৱাবলৈ চেষ্টা কৰক। সদায় কোলাত লৈ থাকিলে শিশু দুৰ্বল হৈ পৰে, আৰু কোলাত থকাৰ অভ্যাস হ'লে তেওঁলোকে বহুত দেৰিকৈ খোজ কাঢ়ে আৰু বহে।

(৪) কিছুমান মহিলাই নিজৰ শিশুক অধিক মিঠাই খুৱায়। এয়া অতি ক্ষতিকাৰক। মিঠাই খালে শিশুৰ দাঁত বেয়া হয়, পাকস্থলী দুৰ্বল হয়, বেছিকৈ পিত্তজনিত ৰোগ আৰু ফোঁহা-ফুটা হোৱা ৰোগ লাগি যায়। মিঠাইৰ ঠাইত গ্লুকোজ বিস্কুট শিশুৰ বাবে ভাল খাদ্য।

(৫) শিশুৰ সন্মুখত অধিক খোৱাৰ নিন্দা কৰি থাকক আৰু সদায় খাই থকাৰ পৰাও শিশুক ঘৃণা জন্মাওক। যেনে এনেদৰে কওক যে যিয়ে অধিক খায় সি বনৰীয়া আৰু অসভ্য হয়, আৰু সদায় খাই থকাটো বান্দৰৰ অভ্যাস।

(৬) শিশুৰ প্ৰতিটো জিদ পূৰণ নকৰিব, কিয়নো ইয়াৰ ফলত শিশুৰ স্বভাৱ বিগড়ি যায় আৰু তেওঁলোক জেদী হৈ পৰে, আৰু এই অভ্যাস জীৱনভৰি নেযায়।

(৭) শিশুৰ হাতেৰে ফকীৰক খাদ্য আৰু পইচা দিয়াওক। সেইদৰে খোৱা-বোৱাৰ বস্তু শিশুৰ হাতেৰে তেওঁৰ ভাই-ভনীক বা আন শিশুক দিয়াওক, যাতে দানশীলতাৰ অভ্যাস গঢ় লয়, স্বাৰ্থপৰতা আৰু আত্মপূজাৰ অভ্যাস সৃষ্টি নহয় আৰু শিশু কিপটে নহয়।

(৮) চিঞৰি কথা কোৱা আৰু উত্তৰ দিয়াৰ পৰা সদায় শিশুক বাধা দিয়ক। বিশেষকৈ ছোৱালীক বেছিকৈ বকা-ঝকা কৰক, নহ'লে ডাঙৰ হোৱাৰ পিছতো এই অভ্যাস থাকি যাব আৰু পিতৃ-ঘৰ আৰু শ্বহুৰ-ঘৰ দুয়োফালে সকলোৰে দৃষ্টিত লাঞ্ছিত হৈ থাকিব আৰু মুখফটা আৰু অভদ্ৰ বুলি জনাজাত হ'ব।

(৯) খং কৰা আৰু কথা কথাত ৰুষ্ট হৈ মুখ ফুলোৱা অতি বেয়া, আৰু অতি জোৰেৰে হঁহাও বেয়া। ভাই-ভনীৰ লগত অযথা জগৰা কৰা, সৰু-সুৰা কথাত কাজিয়া কৰা, গালি-গালাজ কৰা, এই কামবোৰৰ বাবে ল'ৰা আৰু বিশেষকৈ ছোৱালীক অধিক সতৰ্ক কৰক। এই বেয়া অভ্যাস লাগি গ'লে জীৱনভৰি লাঞ্ছনাৰ কাৰণ হৈ থাকে।

(১০) যদি শিশুৱে ক'ৰবাৰ পৰা কাৰোবাৰ কিবা বস্তু আনে, যিমানেই সৰু নহওক কিয়, তাৰ ওপৰত ঘৰৰ সকলো মানুহ ক্ৰোধিত হওক আৰু শিশুক চোৰ-চোৰ বুলি লাজ দিয়ক। শিশুক বাধ্য কৰক যাতে তেওঁ তৎক্ষণাৎ সেই বস্তু য'ৰ পৰা আনিছিল তাতেই থৈ আহে। তাৰ পিছত চুৰিৰ প্ৰতি ঘৃণা জন্মাবলৈ তেওঁৰ হাত ধুৱাওক আৰু কাণত ধৰি তওবা কৰাওক, যাতে শিশুৰ মনত ভালদৰে এই কথা বহি যায় যে আনৰ বস্তু লোৱা চুৰি, আৰু চুৰি অতি বেয়া কাম।

(১১) শিশুয়ে ক্ৰোধত যদি কোনো বস্তু ভাঙি পেলায়, বা কাকো মাৰি দিয়ে, তেন্তে বহুত বকা-ঝকা কৰক, আৰু উপযুক্ত শাস্তি দিয়ক, যাতে শিশুৱে পুনৰ এনে নকৰে। এই সময়ত মৰম-দুলাৰ নকৰিব।

(১২) মাজে মাজে শিশুক বুজুৰ্গ আৰু নেক লোকৰ কাহিনী শুনাওক। কিন্তু সাৱধান! সাৱধান! প্ৰেম-প্ৰণয়ৰ কিচ্ছা-কাহিনী যেন শিশুৰ কাণত নপৰে, আৰু এনে কিতাপো যেন শিশুৰ হাতত নাথাকে, যিবোৰৰ পৰা চৰিত্ৰ বেয়া হয়।

(১৩) ল'ৰা-ছোৱালীক অৱশ্যেই এনে কিবা কৌশল শিকাওক, যাৰ দ্বাৰা প্ৰয়োজনৰ সময়ত তেওঁলোকে কিছু উপাৰ্জন কৰি জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰিব পাৰে। যেনে চিলাইৰ পদ্ধতি, বা মোজা, গেঞ্জি, ছুৱেটাৰ বোৱা, ৰেচমী বুটাম বনোৱা বা চৰকাৰ সূতা কটা। সাৱধান! সাৱধান! এই কৌশলৰ কথা শিকাবলৈ লাজ বা অপমান অনুভৱ নকৰিব।

(১৪) শিশুক শৈশৱৰ পৰাই এই কথাৰ অভ্যাস কৰাওক যে তেওঁলোকে নিজৰ কাম নিজ হাতেৰে কৰে। তেওঁলোকে নিজৰ বিচনা নিজ হাতেৰে পাতক, আৰু ৰাতিপুৱা নিজ হাতেৰে নিজৰ বিচনা-পাটি ভাঁজ কৰি যথাস্থানত ৰাখক। নিজৰ কাপোৰ আৰু অলংকাৰ নিজে চম্ভালি ৰাখক।

(১৫) ছোৱালীক বাচন-বৰ্তন ধোৱা, ৰন্ধা-বঢ়া, ঘৰ আৰু সামগ্ৰীৰ পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা আৰু সজ্জা, কাপোৰ ধোৱা, কাপোৰ ৰঙোৱা, চিলাই-বোৱাৰ সকলো কাম মাতৃয়ে শৈশৱৰ পৰাই শিকাবলৈ আৰম্ভ কৰি দিয়ক, আৰু ছোৱালীসকলৰ পৰিশ্ৰম আৰু কষ্ট সহ্য কৰাৰ অভ্যাস গঢ়ি তোলাৰ চেষ্টা কৰা উচিত।

(১৬) মাতৃয়ে অৱশ্যে শিশুৰ হৃদয়ত পিতৃৰ ভয় বহুৱাই ৰাখক, যাতে শিশুৰ হৃদয়ত পিতৃৰ ভয় থাকে।

(১৭) ল'ৰা-ছোৱালীয়ে কোনো কাম লুকুৱাই-চুৰকৈ কৰিলে তেওঁলোকক বাধা দিয়ক যে এয়া ভাল অভ্যাস নহয়।

(১৮) শিশুৰ পৰা কিছু পৰিশ্ৰমৰ কাম লওক। যেনে ল'ৰাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় যে তেওঁলোকে কিছু দৌৰা-দৌৰি কৰক আৰু ছোৱালীয়ে চৰকা চলাওক, বা জাঁতি পিহক, যাতে তেওঁলোকৰ স্বাস্থ্য ভাল থাকে।

(১৯) শিশুক খোৱা, পিন্ধা, মানুহৰ লগত লগ-পোৱা আৰু সভা-সমিতিত উঠা-বহা কৰাৰ নিয়ম আৰু ৰীতি-নীতি শিকোৱা মাক-দেউতাকৰ বাবে প্ৰয়োজনীয়।

(২০) খোজ কঢ়াত জোৰ দিয়ক যে শিশুসকলে খৰকৈ-খৰকৈ আৰু দৌৰি দৌৰি খোজ নকাঢ়ক, আৰু ইফালে-সিফালে চকু ঘূৰাই ঘূৰাই চাই চাই খোজ নকাঢ়ক। আৰু ৰাস্তাৰ মাজেৰে খোজ নকাঢ়ক, বৰঞ্চ সদায় ৰাস্তাৰ কাষেদি খোজ কাঢ়ক।

সামৰণি।

সামৰণিত ক'ব পাৰোঁ যে নাৰীৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো কালতে তেওঁৰ কিছুমান নিৰ্দিষ্ট দায়িত্ব আছে। শৈশৱত মাক-দেউতাকে সন্তানক ধৰ্মীয় শিক্ষা, উত্তম চৰিত্ৰ আৰু ঘৰুৱা কামৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়াটো তেওঁলোকৰ ফৰজ। বালিগা (যুৱতী) হোৱাৰ পিছত নাৰী নিজেই শৰীয়তৰ বিধানৰ অনুসাৰী হৈ পৰে আৰু ইবাদত, পৰ্দা আৰু ভাল চৰিত্ৰৰ প্ৰতি যত্নশীল হ'ব লাগে। বিয়াৰ পিছত তেওঁৰ দায়িত্ব আৰু বাঢ়ি যায়, কাৰণ পূৰ্বৰ সকলো কৰ্তব্যৰ লগতে স্বামীৰ অধিকাৰ আদায় কৰাটোও তেওঁৰ ওপৰত আৱশ্যক হৈ পৰে। মাতৃ হোৱাৰ পিছত সন্তানৰ অধিকাৰো যোগ হয়। সন্তানৰ প্ৰথম পাঠশালা হ'ল মাতৃৰ কোল, আৰু শৈশৱত গঢ় লোৱা অভ্যাসেই জীৱনভৰি স্থায়ী হৈ থাকে। সেয়েহে সন্তানক ধৰ্মীয় শিক্ষা, উত্তম চৰিত্ৰ, পৰিচ্ছন্নতা, সমতা, পৰিশ্ৰম আৰু আত্মনিৰ্ভৰশীলতাৰ শিক্ষা দিয়াটো মাক-দেউতাকৰ অন্যতম প্ৰধান দায়িত্ব।

গতিকে, জীৱনৰ এই চাৰিটা কালৰ প্ৰতিটোতে নিজৰ কৰ্তব্য আৰু অধিকাৰ সঠিকভাৱে পালন কৰিলে নাৰীয়ে ইহকাল আৰু পৰকাল দুয়োতে সফলতা লাভ কৰিব পাৰে, আৰু পৰিয়াল আৰু সমাজ সুখ-শান্তিৰ ঠাই হৈ উঠিব পাৰে।

---

---

সূত্ৰ- জান্নাতী যেৱাৰ (আব্দুল মোস্তফা আজমী)

Related Posts

Leave A Comment

Voting Poll

Get Newsletter