কিৱামা আৰু লিংগ ন্যায়: ইছলামিক দৃষ্টিভংগীৰ এক বিশ্লেষণ

কিৱামাৰ ধাৰণা আৰু লিংগ সমতাৰ প্ৰসংগ
মুছলমান নাৰীগৰাকী সদায় মুক্তি / অত্যাচাৰ আৰু ধাৰ্মিকতা / অভিশাপৰ ৰাজনীতিকৃত, মতাদৰ্শগত বিতৰ্কৰ ভিতৰত অৱস্থিত। পশ্চিমীয়া বহুতৰে বাবে তাই স্বায়ত্তশাসন আৰু আত্ম-বাস্তৱায়নৰ পৰা বঞ্চিত কৰা এটা সহজাতভাৱে নাৰীবিদ্বেষী ধৰ্মৰ দৃশ্যগত প্ৰতীক – তাই সদায় “এটা সম্প্ৰদায়ৰ দ্বাৰা নিহিত আৰু নিয়ন্ত্ৰিত, বশৱৰ্তী হোৱাৰ আকৃতি হিচাপে গঠিত” (ক্ৰেবট্ৰি আৰু হুছেইন, ২০১২:১৪৮)। আনহাতে, লিংগ সমতাৰ ‘উদাৰবাদী’ আৰু ‘নাৰীবাদী’ মূল্যবোধৰ সন্ধানত, মুছলমান নাৰীক ‘আধুনিক’ কৰি নিজৰ ধৰ্মীয় মূল্যবোধ আৰু ‘প্ৰাকৃতিক’ দায়িত্ব পৰিত্যাগ কৰিবলৈ বিচৰা অনৈতিক ‘অন্য’ হিচাপে ‘পশ্চিম’ক অপৰিহাৰ্যকৰণ শুনাটো অস্বাভাৱিক নহয়।
পুৰুষ-মহিলাক ব্যক্তি আৰু ঈশ্বৰৰ দাস হিচাপে স্থান দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত কোৰআনে এটা লিংগৰ আনটো লিংগৰ কোনো অন্তৰ্নিহিত আধিপত্যক স্পষ্টভাৱে অস্বীকাৰ কৰিছে। বৰঞ্চ ই পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়কে “নিজৰ উৎপত্তিস্থলত সমান মানুহ হিচাপে, ‘একে আত্মা’ (নাফছ ৱাহিদাহ)ৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা দুয়োটাকে একেলগে মানৱ জাতি গঠন কৰা, সমান অংশীদাৰ হিচাপে” বৰ্ণনা কৰি লিংগ সমতা বলবৎ কৰে (ওমৰ, ২০১৪: ১০২)। ইছলামে পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়কে তেওঁলোকৰ মৌলিক মৌলিক অধিকাৰৰ অনুমতি দিয়ে – তেওঁলোকৰ শিক্ষাৰ অধিকাৰ, সন্মানেৰে জীয়াই থকাৰ অধিকাৰ ইত্যাদি। ঈশ্বৰৰ আগত নিজৰ প্ৰতিটো কৰ্ম, বাক্য আৰু চিন্তাৰ বাবেও দুয়োটা লিংগ সমানে জবাবদিহি, আৰু সেই অনুসৰি সমান ভিত্তিত পুৰস্কৃত বা শাস্তি দিয়া হ’ব। কিন্তু কিছুমান মানুহে – মুছলমানকে ধৰি – এতিয়াও ইছলামিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা পুৰুষক নাৰীতকৈ সহজাতভাৱে উচ্চ বুলি কিয় বিশ্বাস কৰে?
এনে মতামত মূলতঃ বাৰ্বাৰা ষ্ট’ৱাছাৰে “লিংগ সম্পৰ্কৰ ওপৰত কোৰআনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ আয়াত” (১৯৯৮:৩২) বুলি উল্লেখ কৰা কথাটোৰ বিষয়ে তেওঁলোকৰ বুজাবুজিৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে।


কোৰআনৰ ৪:৩৪ পদ আৰু কিৱামাৰ বিভিন্ন ব্যাখ্যা
الرِّجَالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّسَاءِ بِمَا فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ وَبِمَا أَنفَقُوا مِنْ أَمْوَالِهِمْ ۚ فَالصَّالِحَاتُ قَانِتَاتٌ حَافِظَاتٌ لِّلْغَيْبِ بِمَا حَفِظَ اللَّهُ ۚ وَاللَّاتِي تَخَافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَاهْجُرُوهُنَّ فِي الْمَضَاجِعِ وَاضْرِبُوهُنَّ ۖ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلَا تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبِيلًا ۗ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيًّا كَبِيرًا
 পুৰুষসকল মহিলাৰ কাৱামুন হয় আল্লাহে এজনক আনজনৰ ওপৰত যি দিছে আৰু তেওঁলোকে নিজৰ ধনৰ পৰা যি খৰচ কৰে তাৰ [অধিকাৰ] দ্বাৰা। গতিকে সৎ মহিলাসকল ভক্তিপূৰ্ণভাৱে আজ্ঞাকাৰী, আল্লাহে তেওঁলোকক ৰক্ষা কৰিবলৈ বিচৰা বস্তুবোৰ গোপনে ৰক্ষা কৰে...।”(প্ৰশ্ন৪:৩৪)
এই পদটোত আন কিছুমান ধাৰণা আছে – আজ্ঞাবহতা, নুছুজ আৰু মাৰপিট – যিবোৰে অধিক ইচ্ছাকৃত আলোচনাৰ প্ৰয়োজন হ’লহেঁতেন, আৰু ইয়াৰ প্ৰয়োজন হ’লহেঁতেন। অৱশ্যে এই গৱেষণা পত্ৰখনৰ উদ্দেশ্যে মই কেৱল কাৱৱামুনৰ ধাৰণাটোৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিম। কেৱল কাৱাৱামুনৰ ব্যাখ্যাত বিভিন্ন ব্যাখ্যাকাৰীৰ বিভিন্ন মতামত আছে। এক্সেজেট আল-নাবাৰী (মৃত্যু ৯২৩), এই পদত পুৰুষৰ কিৱামাক – যাক তেওঁ কৰ্তৃত্ব/ অভিভাৱক হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰিছিল – “পুৰুষক দিয়া বস্তুগত পছন্দৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি” (শ্বাইখ, ১৯৯৭:৭) বুলি ব্যাখ্যা কৰিছে। এইদৰে তেওঁ কিৱামাক “পুৰুষ বা মহিলাৰ কোনো অন্তৰ্নিহিত গুণতকৈ আৰ্থ-সামাজিক পৰিঘটনাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল” কিবা এটা হিচাপে ধাৰণা কৰিছে (শ্বেইখ, ১৯৯৭:৭)।
কিন্তু  আল-বাইহাৱী (মৃত্যু ১২৮৬) আৰু ইবনে কাথিৰ (মৃত্যু ১৩৭৩)ৰ দৰে আন ইছলামিক ব্যাখ্যাকাৰীসকলে কিৱামাক পুৰুষৰ “জন্মগত ক্ষমতা আৰু তেওঁলোকৰ অৰ্জিত গুণ”ৰ বাবে তেওঁলোকৰ ন্যায্য শ্ৰেষ্ঠত্ব বুলি ব্যাখ্যা কৰিছিল (শ্বেহাদা, ২০০৯:২৮)। আল-বাইহাৱী আৰু ইবনে কাথিৰে সেয়েহে আয়াতটোৰ ব্যাখ্যাত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বিকাশত অৰিহণা যোগাইছিল, কিয়নো “মহিলাৰ ওপৰত পুৰুষৰ প্ৰতি ঈশ্বৰৰ পছন্দই সত্তাৰ তুলনাত কেৱল কাৰ্য্যকৰী পছন্দৰ বাহিৰলৈ গৈছে” (ডান আৰু কেলিছন, ২০১০:১৭)।
বহু আধুনিক পণ্ডিতে আল-তাবাৰীৰ ব্যাখ্যাৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰিবলৈ অধিক প্ৰৱল। তেওঁলোকৰ পঠনত জৈৱিক ভূমিকাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পদ্যটোৱে কিৱামাক নিৰ্দিষ্ট হিচাপে নিৰ্ধাৰণ কৰা নাই। উদাহৰণস্বৰূপে ৰিফাৎ হাছানে কিৱামাক অৰ্থনৈতিক বিশেষাধিকাৰ হিচাপে লয়। সেয়েহে ই মূলতঃ কাৰ্য্যসমূহৰ ব্যৱহাৰিক বিভাজন নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে – মহিলাসকলেই হৈছে সন্তান জন্ম দিয়া, আৰু সেয়েহে “সেই সময়ছোৱাত যেতিয়া তেওঁলোকে সন্তান জন্ম দিয়াৰ প্ৰক্ৰিয়াটোৰ মাজেৰে পাৰ হৈ থাকে তেতিয়া তেওঁলোকৰ জীৱিকাৰ বাধ্যবাধকতা থাকিব নালাগে, আৰু সেয়েহে এই সময়ছোৱাত পুৰুষসকলে পোহপাল দিয়া হ’ব লাগে” (হাছান, ১৯৮৮, আব্বাছ আৰু ৰিয়াজ, ২০১৩:৮ত উল্লেখ কৰা অনুসৰি)। ইছমাইল ফাৰুকীও একেধৰণৰ মতামত আছে। এইদৰে তেওঁৰ মতে এতিয়াৰ বিভিন্ন আৰ্থ-সামাজিক পৰিস্থিতিৰ বাবে “মহিলাসকল আৰু স্বামীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল নহয়” আৰু স্বামীৰ অৰ্থনৈতিক শ্ৰেষ্ঠত্ব “পৰিৱৰ্তনৰ আওতাত”। (আব্বাছ আৰু ৰিয়াজ, ২০১৩:৮)।
আজিজাহ আল-হিব্ৰিৰ দৰেসকলৰ বাবে তেওঁলোকৰ মতে নাৰীৰ ওপৰত পুৰুষৰ কিৱামা কেৱল এইবোৰ ক্ষেত্ৰতহে চৰ্তসাপেক্ষ: (১) য’ত ঈশ্বৰে এজন পুৰুষক (এটা নিৰ্দিষ্ট পৰিস্থিতিত বা এটা নিৰ্দিষ্ট সময়ত) এনে এটা বৈশিষ্ট্য, ক্ষমতা বা বৈশিষ্ট্যৰে সজ্জিত কৰিছে যাৰ অভাৱ (আৰু অনুমানিকভাৱে সেই পৰিস্থিতিত বা সেই সময়ত প্ৰয়োজন) আৰু (২) যে পুৰুষে সেই বিশেষ মহিলাগৰাকীক বজাই ৰাখিছে (আল-হিবৰী, ১৯৯৭:৩০)।
এই মতামত অনুসৰি পুৰুষৰ কিৱামাক সেয়েহে বিশেষ সুবিধা হিচাপে বুজিব নালাগে, বৰঞ্চ তাকলিফ – বোজা, দায়িত্ব – বিশেষকৈ এনে ক্ষেত্ৰত য’ত মহিলাসকল আৰ্থিকভাৱে নিৰ্ভৰশীল আছিল (আল-হিব্ৰী, ১৯৯৭), আৰু আশ্ৰয়প্ৰাপ্ত জীৱন যাপন কৰিছিল। এইদৰে এজন পুৰুষে এনে মহিলাক সমৰ্থন কৰাৰ বাবে দায়বদ্ধ, তেওঁলোকক “যিবোৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ অধিক যোগ্য বা অভিজ্ঞ হয়, সেইবোৰ ক্ষেত্ৰত পথ প্ৰদৰ্শন আৰু পৰামৰ্শ” (আল-হিব্ৰী, ১৯৯৭:৩০)।
লিংগ সমতা, বিবাহ আৰু পাৰস্পৰিক দায়িত্ব
কিৱামাক চৰ্তসাপেক্ষ বুলি ধাৰণা কৰা মতামতসমূহ মানৱজাতিৰ সমতা প্ৰতিষ্ঠা কৰা এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ পথ প্ৰদৰ্শক কোৰআনৰ আয়াতৰ সৈতে অধিক মিল থকা যেন লাগে, তেওঁলোকৰ সামাজিক শ্ৰেণীৰ বাহিৰত। পদটোৱে স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে ঈশ্বৰৰ বহুতো অনুগ্ৰহ আছে যিবোৰ তেওঁ নিজৰ জীৱক বিভিন্ন মাত্ৰাত প্ৰদান কৰে – ধন, মৰ্যাদা, চেহেৰা, শাৰীৰিক ক্ষমতা, স্বাস্থ্য ইত্যাদি – তথাপিও এটাই অনুগ্ৰহ আছে যিয়ে এজন মানুহৰ আন এজনৰ ওপৰত শ্ৰেষ্ঠত্ব নিৰ্ধাৰণ কৰে: তাকৱা বা ঈশ্বৰ-চেতনা। প্ৰশ্ন কৰা পদটো হ’ল এইটো:
يٰۤاَيُّهَا النَّاسُ اِنَّا خَلَقْنٰكُمْ مِّنْ ذَكَرٍ وَّ اُنْثٰى وَ جَعَلْنٰكُمْ شُعُوْبًا وَّ قَبَآئِلَ لِتَعَارَفُوْا ؕ اِنَّ اَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللّٰهِ اَتْقٰىكُمْ ؕ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ خَبِيْرٌ“
ঈশ্বৰৰ দৃষ্টিত তোমালোকৰ মাজত যিমানেই উচ্চবৰ্ণৰ সিমানেই মুত্তাকী ( ধাৰ্ম্মিক) তোমালোকৰ মাজত । ”(প্ৰশ্ন৪৯:১৩)

এইদৰে পুৰুষক নাৰীতকৈ কিছুমান দিশত অধিক অনুগ্ৰহ প্ৰদান কৰাটোৱে – পদটোৰ মতে – স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে তেওঁক তাইৰ তুলনাত উচ্চ কৰি তোলে। আৰু ঈশ্বৰৰ সকলো অনুগ্ৰহৰ ক্ষেত্ৰত ই নিঃচৰ্ত নহয় আৰু যিসকলক একেখিনি উপকৃত নহয় তেওঁলোকক অধীন আৰু অত্যাচাৰ কৰাৰ ভিত্তি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা উচিত নহয়। সেয়েহে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজৰ আটাইতকৈ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক অৰ্থাৎ বিবাহৰ বৰ্ণনাত কোৰআনে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে যে পত্নী-পতি একে ধৰণৰ পৰাই সৃষ্টি কৰা হৈছে। মৰমৰ সংগী, ইজনে সিজনৰ কাপোৰ আৰু পাৰস্পৰিক ৰক্ষক হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। আৰু এই সকলোবোৰ বৰ্ণনাত স্বামী-স্ত্ৰীক পৰস্পৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আৰু পৰিপূৰক হিচাপে দেখা গৈছে। তেওঁলোকৰ সীমাবদ্ধতা কেৱল তেওঁলোকৰ যৌন সম্পৰ্কৰ অনুমতি দিয়া চুক্তিৰ দ্বাৰাই নহয়, “শান্তি, প্ৰেম আৰু দয়া”ৰ উচ্চ উদ্দেশ্যৰ দ্বাৰাও সীমাবদ্ধ, যিটো তলৰ পদটোৱে চিত্ৰিত কৰিছে:
وَمِنْ ءَايَٰتِهِۦٓ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَٰجًا لِّتَسْكُنُوٓا۟ إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَـَٔايَٰتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ"
আৰু তেওঁৰ চিনবোৰৰ ভিতৰত এইটো হৈছে যে তেওঁ তোমালোকৰ বাবে তোমালোকৰ নিজৰ প্ৰজাতিৰ পৰা পত্নী সৃষ্টি কৰিছে যাতে তোমালোকে তেওঁলোকৰ লগত শান্তি পাবা আৰু তোমালোকৰ মাজত প্ৰেম আৰু দয়াৰ সৃষ্টি কৰা।


সমসাময়িক প্ৰেক্ষাপটত লিংগ ন্যায় আৰু কিৱামাৰ পুনৰ্পাঠ
গতিকে যদি ইছলামে কোনো বিবাহত স্বামী-স্ত্ৰীৰ এই পাৰস্পৰিক আৰু পাৰস্পৰিক প্ৰয়োজনীয়তা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে, তেন্তে আমি কিয় এতিয়াও দেখিবলৈ পাওঁ যে কোৰআনৰ কিছুমান আয়াতত আৰু লগতে হাদীছতো স্বামী-স্ত্ৰীৰ ভূমিকা আৰু দায়িত্বৰ পাৰ্থক্য আছে? মুছলমান হিচাপে আমি বিশ্বাস কৰোঁ যে প্ৰতিটো লিংগৰ “বিশেষ গুণ আছে যিয়ে সাধাৰণতে প্ৰতিটো লিংগক এটা বিশেষ ভূমিকাৰ বাবে অধিক যোগ্যতা অৰ্জন কৰিবলৈ বাধ্য কৰে” (আলৱানী, ২০১৩, পেৰা ২৪)। বেছিভাগ মহিলাৰে সন্তান জন্ম দিয়াৰ জৈৱিক ক্ষমতা থাকে আৰু লালন-পালনৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিবলৈ অধিক প্ৰৱল। পুৰুষে সেয়েহে পৰিয়ালৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ আৰ্থিক দায়িত্ব পালন কৰিব লাগিব। এই স্বাভাৱিক প্ৰৱণতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ভূমিকাসমূহৰ ব্যৱহাৰিক নিযুক্তি। কিন্তু এই কথাটোত গুৰুত্ব দিব লাগিব যে এই ভূমিকাসমূহ পাৰস্পৰিকভাৱে ব্যতিক্ৰমী নহয়, কিয়নো “মানুহৰ মাজত তেওঁলোকৰ শক্তি, ক্ষমতা আৰু অৰ্হতাৰ ক্ষেত্ৰত ভিন্নতা থকাটো জীৱনৰ এক স্বাভাৱিক অংশ” (ibid)। পৰম্পৰাগতভাৱে নিৰ্ধাৰিত সন্তান জন্ম দিয়া আৰু লালন-পালনৰ ভূমিকাৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহিবলৈ দিয়া বা পুৰুষে নিজৰ ফালৰ পৰা এনে ভূমিকা আকোৱালি ল’বলৈ দিয়াত দ্বিধাবোধ হ’ব নালাগে। আৰু এই কাৰণেই ইছলাম বন্ধ হোৱা নাই, আৰু ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে মহিলাৰ শিক্ষা, কৰ্ম, আৰু তেওঁলোকৰ আৰ্থ-সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক বিকাশৰ অধিকাৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে (ibid)। আমি দেখিছো যে উম্মাহৰ ইতিহাসত নবীৰ সময়কে ধৰি মুছলমান মহিলাসকলে ঘৰুৱা ক্ষেত্ৰৰ বাহিৰৰ ক্ষেত্ৰত কেনেদৰে উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰি আহিছে।

সেয়েহে এইটো বুজাটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ যে পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়েই, আনকি স্বামী-স্ত্ৰী হিচাপে নিজৰ ভূমিকাতো, নীতিগতভাৱে “মানুহৰ দৰে সামাজিক, আইনী আৰু নৈতিক সমতাৰ একেটা পেডেষ্টেলত” (ওমৰ, ২০১৪:১০৪)। আনকি পৰিয়াল ব্যৱস্থাত পুৰুষ-মহিলাৰ ভূমিকা আৰু দায়িত্বৰ মাজত পাৰ্থক্যৰ প্ৰয়োজন হ’ব পাৰে, আৰু কেতিয়াবা হ’ব পাৰে। এই পাৰ্থক্য অৱশ্যে সমতা আৰু ন্যায়ৰ নীতিৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হ’ব লাগিব। আমি অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰো যে পৰিৱৰ্তিত প্ৰসংগ, পৰিয়ালৰ গাঁথনি আৰু অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক পৰিৱেশৰ বাবে আমি এনে এটা পৰ্যায়লৈ আহিছো যে আমি পৰম্পৰাগতভাৱে পুৰুষ-মহিলাৰ ওপৰত আৰোপ কৰা ভূমিকা, অধিকাৰ আৰু দায়িত্বসমূহৰ ওপৰত পুনৰ চিন্তা কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ আহ্বান জনাইছো।

ইয়াৰ বাবে আমি আৰম্ভণিতে “নাৰীৰ বিষয়ে আদিম পণ্ডিতসকলৰ বক্তব্য আৰু দৃষ্টিভংগীৰ লগতে অতি পৰম্পৰাগত আইনী স্থিতিসমূহৰ ওপৰত প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিব লাগিব” (ৰমজান, ২০০৯:২২৯)। গ্ৰন্থসমূহত কোৱা কথা আৰু ব্যাখ্যাকাৰী আৰু পণ্ডিতসকলৰ জীৱিত বাস্তৱতাৰ মাজত পাৰ্থক্য স্থাপন কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে, যিয়ে তেওঁলোকৰ ব্যাখ্যাৰ দিশ নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰিলেহেঁতেন, যিটো কাৱামুনৰ ভিন্ন ব্যাখ্যাত দেখা যায়। সেই সময়ৰ ধ্ৰুপদী পণ্ডিতসকলে নাৰীৰ অধিকাৰ আৰু কৰ্তব্যসমূহ “সমাজে তেওঁলোকক প্ৰদান কৰা বিভিন্ন কাম অনুসৰি” (ৰমজান, ২০০৯:২১১) ‘কন্যা’, ‘পত্নী’, ‘মাতৃ’ আদি হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰি তেওঁলোকৰ কাৰ্য্য নিৰ্ণয় কৰাত অধিক মনোনিৱেশ কৰিছিল সমাজত এই ‘প্ৰাকৃতিক ভূমিকা’সমূহৰ জৰিয়তে, যাতে এতিয়া ই আজিৰ মহিলাসকলৰ প্ৰেক্ষাপটৰ লগত খাপ খাব পাৰে যিসকলে এই ধাৰণা কৰা ‘প্ৰাকৃতিক’ কাৰ্য্যসমূহৰ বাহিৰেও ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে। নাৰী কেৱল মাতৃ, ভাল পত্নী আৰু কন্যা হিচাপে ত্যাগ কৰাৰ বাবেই স্বৰ্গত প্ৰৱেশ কৰাই নহয়। এই সকলোবোৰ ভূমিকা যিবোৰ তেওঁলোকে ল’ব পাৰে বা ল’ব নোৱাৰে, তাৰ বাহিৰেও নাৰী প্ৰথমে নিজৰ অধিকাৰত স্বাধীন, আধ্যাত্মিক ব্যক্তি।
সেয়েহে মুছলমানসকলে লিংগ ন্যায়ৰ দাবী কৰা আৰু “যিটো চৰিত্ৰ, ভাল কাম, আৰু ধৰ্মপৰায়ণতা – লিংগ নহয় – সামাজিক কৰ্তৃত্বৰ সংজ্ঞায়িত কাৰক” (Fawcett, 2013:np) এটা সামাজিক গাঁথনি অনুসৰণ কৰাটো বিদেশী জাপি আৰু প্ৰভাৱ নহয়। ইছলাম ইয়াৰ বহু অনুগামীৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ, আৰু লিংগ ন্যায়ৰ সন্ধানৰ বিৰুদ্ধে থিয় কৰা উচিত নহয়। আচলতে ইছলামক নিজৰ পক্ষপাতিত্বৰ দুৰ্বল ন্যায্যতা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি যাতে কোনো মুছলমান মহিলাই নাৰীবিদ্বেষী বক্তৃতা আৰু মূল্যবোধৰ বশৱৰ্তী নহয়, সেইটো নিশ্চিত কৰাৰ অধিক জৰুৰী ধৰ্মীয় প্ৰয়োজনীয়তা আছে। নাৰীবিদ্বেষী বিশ্বদৃষ্টিভংগীৰ ওপৰত ন্যায় যাতে প্ৰাধান্য পায়, সেয়া নিশ্চিত কৰাটো ঈশ্বৰৰ প্ৰতি ধৰ্মীয় প্ৰতিশ্ৰুতি, যাৰ পৰিণতি তেতিয়া ইছলামিক কাঠামোৰ ভিতৰত নাৰীক কেনেদৰে গ্ৰহণ কৰা হয় আৰু কেনে ব্যৱহাৰ কৰা হয় তাৰ ওপৰত পৰিব।

 

Related Posts

Leave A Comment

Voting Poll

Get Newsletter