নাৰী ইছলামৰ আগত আৰু পিছত- এখন তুলনা।
ভূমিকা
মানৱ সভ্যতাৰ ইতিহাসত নাৰীৰ স্থান আৰু মৰ্যাদাৰ প্ৰশ্নটো সদায় এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় হৈ আহিছে। ইছলামৰ আগমনৰ পূৰ্বে আৰব আৰু ভাৰতক ধৰি পৃথিৱীৰ বিভিন্ন সমাজত নাৰীক সন্মান আৰু অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত কৰি ৰখা হৈছিল। তেওঁলোকক সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰৰ পৰা আঁতৰাই ৰখা হৈছিল, নানা অমানবীয় প্ৰথাৰে নিৰ্যাতন কৰা হৈছিল, আৰু সমাজত তেওঁলোকৰ কোনো আইনী সুৰক্ষা নাছিল।
এই প্ৰৱন্ধত লেখকে ইছলামপূৰ্ব কালৰ নাৰীৰ সেই দুখজনক অৱস্থাৰ চিত্ৰ তুলি ধৰিছে, আৰু তাৰ পিছত ইছলামৰ আগমনৰ ফলত নাৰীয়ে কেনেদৰে মালিকানা, উত্তৰাধিকাৰ আৰু সন্মানজনক জীৱনৰ অধিকাৰ লাভ কৰিলে, সেই বিষয়ে আলোচনা কৰিছে। কুৰআনৰ আয়াতৰ আধাৰত নাৰী আৰু পুৰুষৰ পাৰস্পৰিক অধিকাৰ আৰু দায়িত্বৰ কথাও ইয়াত বিশ্লেষণ কৰা হৈছে। এই তুলনামূলক আলোচনাই পাঠকক ইছলামে নাৰীৰ জীৱনত লৈই আহা পৰিৱৰ্তনৰ গুৰুত্ব বুজাত সহায় কৰিব।
নাৰী ইছলাম আগমনৰ আগত
ইছলামৰ আগতে নাৰীৰ অৱস্থা অতি শোচনীয় আছিল। পৃথিৱীত নাৰীৰ কোনো সন্মান বা মূল্য নাছিল। পুৰুষৰ দৃষ্টিত নাৰীৰ ইয়াতকৈ অধিক কোনো মৰ্যাদা নাছিল যে তেওঁ পুৰুষৰ শাৰীৰিক কামনা পূৰণ কৰাৰ এটা "খেলনা" মাত্ৰ। নাৰীয়ে দিনে-ৰাতিয়ে পুৰুষৰ নানা ধৰণৰ সেৱা কৰিছিল আৰু বিভিন্ন কামত লাগি থাকিছিল, even আনৰ ওচৰত শ্ৰম-মজুৰি কৰি যি উপাৰ্জন কৰিছিল সেয়াও পুৰুষক দি দিছিল। তথাপি অত্যাচাৰী পুৰুষে সেই নাৰীসকলৰ কোনো কদৰ কৰা নাছিল; বৰঞ্চ পশুৰ দৰে তেওঁলোকক মাৰ-পিট কৰিছিল। অলপ কথাতে নাৰীৰ কাণ, নাক আদি অংগ কাটি পেলাইছিল আৰু কেতিয়াবা হত্যাও কৰি পেলাইছিল।
আৰবৰ লোকসকলে জীয়ৰীসকলক জীয়াই থকাকৈ মাটিত পুতি পেলাইছিল। পিতৃৰ মৃত্যুৰ পিছত পুত্ৰসকল যিদৰে পিতৃৰ সম্পত্তি আৰু সামগ্ৰীৰ গৰাকী হৈ পৰিছিল, ঠিক সেইদৰে নিজৰ পিতৃৰ পত্নীসকলৰো গৰাকী হৈ পৰিছিল আৰু সেই নাৰীসকলক বলেৰে দাসী কৰি ৰাখি লৈছিল। নাৰীসকলে নিজৰ মাক-দেউতাক, ভাই-ভনী বা স্বামীৰ উত্তৰাধিকাৰ-সম্পত্তিৰ কোনো অংশ নাপাইছিল, আৰু তেওঁলোক কোনো বস্তুৰে গৰাকী হ'ব নোৱাৰিছিল।
আৰবৰ কিছুমান জনগোষ্ঠীত এনে অত্যাচাৰী প্ৰথা আছিল যে বিধৱা হোৱাৰ পিছত নাৰীক ঘৰৰ পৰা উলিয়াই এটা সৰু, চেপা আৰু আন্ধাৰ জুপুৰীত এবছৰ ধৰি বন্দী কৰি ৰখা হৈছিল। তেওঁলোকে সেই জুপুৰীৰ পৰা ওলাই আহিব নোৱাৰিছিল, গা-ধুব নোৱাৰিছিল, কাপোৰ সলাব নোৱাৰিছিল; খাদ্য-পানী আৰু নিজৰ সকলো প্ৰয়োজন সেই জুপুৰীতে পূৰণ কৰিব লগা হৈছিল। বহুতো নাৰী তিলতিলকৈ মৃত্যুমুখত পৰিছিল, আৰু যিসকলে জীয়াই থাকিছিল, এবছৰৰ পিছত তেওঁলোকৰ আঁচলত উটৰ গোবৰ পেলাই দিয়া হৈছিল আৰু তেওঁলোকক বাধ্য কৰা হৈছিল যে তেওঁলোকে কোনো জন্তুৰ গাত নিজৰ শৰীৰ ঘঁহিব। তাৰ পিছত তেওঁলোকে সেই একেটা লেতেৰা কাপোৰেৰে গোটেই নগৰখনত ঘূৰিব লাগিছিল, আৰু ইফালে-সিফালে উটৰ গোবৰ সিচঁৰি সিচঁৰি চলিব লাগিছিল। এয়া এই কথাৰ ঘোষণা আছিল যে এই নাৰীসকলৰ ইদ্দত শেষ হ'ল। ঠিক এইদৰে আন বহুতো ধৰণৰ বেয়া আৰু কষ্টদায়ক ৰীতি-নীতি আছিল, যিবোৰ দুখীয়া নাৰীসকলৰ বাবে বিপদ আৰু বিপৰ্যয়ৰ পৰ্বত হৈ পৰিছিল, আৰু অসহায় নাৰীসকলে বিপদত পৰি তিলতিলকৈ আৰু কান্দি কান্দি নিজৰ জীৱনৰ দিনবোৰ কটাইছিল।
ভাৰতত বিধৱা নাৰীসকলৰ লগত এনে এনে মৰ্মান্তিক অত্যাচাৰ কৰা হৈছিল যে সেইবোৰ ভাবিলেই কলিজা মুখলৈ আহি পৰে। হিন্দু ধৰ্মত প্ৰতিগৰাকী নাৰীৰ বাবে এয়া ফৰজ আছিল যে তেওঁ জীৱনভৰি নানা ধৰণৰ সেৱা কৰি "পতি পূজা" (স্বামীৰ পূজা) কৰি থাকিব, আৰু স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ "চিতা"ৰ জুইৰ শিখাত জীয়া শুই "সতী" হ'ব লাগে, অৰ্থাৎ স্বামীৰ লাশৰ লগতে জীয়া নাৰীও জ্বলি ছাই হ'ব লাগে। মুঠতে গোটেই পৃথিৱীত নিৰ্দয় আৰু অত্যাচাৰী পুৰুষে নাৰীৰ ওপৰত এনে অত্যাচাৰৰ পৰ্বত ভাঙি পেলাইছিল যে সেই অত্যাচাৰৰ কাহিনী শুনি এজন সংবেদনশীল মানুহৰ বুকুত দুখ আৰু শোকত হৃদয় টুকুৰা-টুকুৰ হৈ যায়। এই অত্যাচাৰিত আৰু অসহায় নাৰীসকলৰ বিবশতা আৰু নিৰুপায়তাৰ অৱস্থা এনে আছিল যে সমাজত নাৰীৰ কোনো অধিকাৰ নাছিল, আৰু তেওঁলোকৰ ওপৰত হোৱা অত্যাচাৰৰ বিৰুদ্ধে ফৰিয়াদ কৰিবলৈ কোনো আইনৰ আশ্ৰয়ো নাছিল। হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি এই অত্যাচাৰ-পীড়নৰ শিকাৰ হোৱা অসহায় নাৰীসকলে নিজৰ এই নিৰুপায় অৱস্থাত কান্দি কান্দি, বিলাপ কৰি আৰু চকুৰ পানী বোৱাই থাকিল, কিন্তু পৃথিৱীত কোনো এজনো নাছিল যিয়ে এই নাৰীসকলৰ ঘাৱত মলম লগাব পাৰে, আৰু তেওঁলোকৰ অত্যাচাৰৰ চকুলো মচি দিব পাৰে, বা সুধিবলৈ আগ বাঢ়ি আহিব পাৰে—দূৰ-দূৰণিলৈকে এনে কোনো দেখা নগৈছিল। পৃথিৱীত কোনো এজনেও তেওঁলোকৰ দুখ-বেদনাৰ ফৰিয়াদ শুনা নাছিল, আৰু কাৰো হৃদয়ত এই নাৰীসকলৰ বাবে এভাগ চুলিৰ সমানো দয়া-মমতাৰ আৱেগ নাছিল।
নাৰীসকলৰ এই শোচনীয় অৱস্থাত মানৱতা দুখ আৰু শোকত অস্থিৰ আৰু ব্যাকুল আছিল, কিন্তু ইয়াৰ বাবে ইয়াৰ বাহিৰে আন কোনো উপায় নাছিল যে তেওঁ আল্লাহৰ ৰহমতৰ অপেক্ষা কৰে—যে আৰহামুৰ ৰাহিমীনে অদৃশ্যৰ পৰা এনে কোনো ব্যৱস্থা কৰি দিয়ে যে হঠাতে গোটেই পৃথিৱীত এক অনন্য বিপ্লৱ প্ৰকাশ পায় আৰু অসহায় নাৰীসকলৰ সকলো দুখ-কষ্ট দূৰ হৈ তেওঁলোকৰ নাৱ পাৰ হৈ যায়। সেয়েহে যেতিয়া ৰহমতৰ সূৰ্য উদয় হ'ল, তেতিয়া গোটেই পৃথিৱীয়ে হঠাতে এই অনুভৱ কৰিলে যে—
জগত আছিল আন্ধাৰ, অন্ধকাৰময়, ঘোৰ কলা আছিল
কোনোৱে পৰ্দাৰ পৰা কি ওলাল যে ঘৰে ঘৰে পোহৰ হ'ল
নাৰী ইছলামৰ পিছত
যেতিয়া আমাৰ ৰাছুল-ই-ৰহমত হজৰত মুহাম্মদ মুস্তাফা (ছাল্লাল্লাহু তা'আলা আলাইহি ৱা আলিহী ৱা ছাল্লাম) আল্লাহৰ পৰা "দ্বীন-ই-ইছলাম" লৈ আহিলে, তেতিয়া গোটেই পৃথিৱীৰ নিৰ্যাতিতা নাৰীসকলৰ ভাগ্যৰ তৰা জিলিকি উঠিল। আৰু ইছলামৰ বৰকতত অত্যাচাৰী পুৰুষৰ জুলুম-অত্যাচাৰত দলিত-মথিত আৰু পদদলিত হোৱা নাৰীসকলৰ মৰ্যাদা ইমান উচ্চ হৈ গ'ল যে ইবাদত আৰু লেনদেনেই নহয়, বৰঞ্চ জীৱন আৰু মৃত্যুৰ প্ৰতিটো স্তৰ আৰু প্ৰতিটো মোডত নাৰীসকল পুৰুষৰ কান্ধে কান্ধ মিলাই থিয় হ'ল আৰু পুৰুষৰ সমানতাৰ মৰ্যাদালৈ পাই গ'ল। পুৰুষৰ দৰে নাৰীৰো অধিকাৰ নিৰ্ধাৰিত হ'ল আৰু তেওঁলোকৰ অধিকাৰ সুৰক্ষাৰ বাবে ঈশ্বৰীয় আইন আকাশৰ পৰা অৱতীৰ্ণ হ'ল, আৰু তেওঁলোকক অধিকাৰ পাই দিবলৈ ইছলামী আইনৰ অধীনত আদালত প্ৰতিষ্ঠা হ'ল। নাৰীসকলে মালিকানা অধিকাৰ লাভ কৰিলে। সেয়েহে নাৰীসকলক নিজৰ মোহৰৰ ধন, নিজৰ ব্যৱসায় আৰু নিজৰ সম্পত্তিৰ গৰাকী কৰা হ'ল, আৰু নিজৰ মাক-দেউতাক, ভাই-ভনী, সন্তান আৰু স্বামীৰ উত্তৰাধিকাৰ-সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰী ঘোষণা কৰা হ'ল। মুঠতে, যিসকল নাৰী পুৰুষৰ জোতাতকৈও অধিক হীন, অপমানিত আৰু অতি অসহায় আৰু নিৰুপায় আছিল, তেওঁলোক পুৰুষৰ হৃদয়ৰ শান্তি আৰু তেওঁলোকৰ ঘৰৰ ৰাণী হৈ পৰিল। সেয়েহে পবিত্ৰ কুৰআনে স্পষ্ট ভাষাত ঘোষণা কৰিলে যে—
خَلَقَ لَكُمْ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ اَزْوَاجًا لِّتَسْكُنُوْا اِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَّوَدَّةً وَّرَحْمَةً (পাৰা ২১, ছূৰা ৰূম: আয়াত ২১)
"আল্লাহে তোমালোকৰ বাবে তোমালোকৰ নিজৰ জাতিৰ পৰাই পত্নীসকল সৃষ্টি কৰিলে, যাতে তোমালোকে তেওঁলোকৰ পৰা শান্তি লাভ কৰা, আৰু তেওঁ তোমালোকৰ মাজত প্ৰেম আৰু দয়া সৃষ্টি কৰিলে।"
এতিয়া কোনো পুৰুষে অকাৰণে নাৰীক মাৰ-পিট কৰিব নোৱাৰে, তেওঁলোকক ঘৰৰ পৰা উলিয়াই দিব নোৱাৰে, আৰু তেওঁলোকৰ ধন-সম্পত্তি বা জমি-জিৰাত কাঢ়ি ল'ব নোৱাৰে; বৰঞ্চ প্ৰতিজন পুৰুষ ধৰ্মীয়ভাৱে নাৰীৰ অধিকাৰ আদায় কৰিবলৈ বাধ্য। সেয়েহে মহান আল্লাহে পবিত্ৰ কুৰআনত কৈছে যে—
وَلَهُنَّ مِثْلُ الَّذِىْ عَلَيْهِنَّ بِالْمَعْرُوْفِ (পাৰা ২, ছূৰা বাকাৰা: আয়াত ২২৮)
"নাৰীসকলৰো পুৰুষৰ ওপৰত তেনেকুৱাই অধিকাৰ আছে, যেনেকুৱা পুৰুষৰ নাৰীৰ ওপৰত আছে, ভাল ব্যৱহাৰৰ সৈতে।"
আৰু পুৰুষৰ বাবে এই নিৰ্দেশ জাৰি কৰিলে যে—
وعاشروهن بالمعروف (পাৰা ৪, ছূৰা নিছা: আয়াত ১৯)
"আৰু নাৰীসকলৰ সৈতে ভাল ব্যৱহাৰেৰে জীৱন-যাপন কৰা।"
গোটেই পৃথিৱীয়ে চাই লওক যে দ্বীন-ই-ইছলামে স্বামী-স্ত্ৰীৰ সামাজিক জীৱনৰ নেতৃত্ব যদিও পুৰুষক প্ৰদান কৰিছে আৰু পুৰুষক নাৰীৰ ওপৰত শাসক কৰি দিছে, যাতে গৃহস্থালী ব্যৱস্থাত যদি কোনো ডাঙৰ সমস্যা আহি পৰে, তেন্তে পুৰুষে নিজৰ ঈশ্বৰপ্ৰদত্ত শক্তি আৰু যোগ্যতাৰে সেই সমস্যাৰ সমাধান কৰি দিয়ে।
কিন্তু ইয়াৰ লগতে, য'ত পুৰুষৰ কিছুমান অধিকাৰ নাৰীৰ ওপৰত ওয়াজিব কৰি দিয়া হৈছে, তাতে নাৰীৰো কিছুমান অধিকাৰ পুৰুষৰ ওপৰত অনিবাৰ্য কৰি দিয়া হৈছে। সেয়েহে নাৰী আৰু পুৰুষ দুয়ো ইটোৱে সিটোৰ অধিকাৰৰ লগত জড়িত, যাতে দুয়ো ইটোৱে সিটোৰ অধিকাৰ আদায় কৰি নিজৰ সামাজিক জীৱনক আনন্দ আৰু সুখৰ স্বৰ্গ বনাই তুলিব পাৰে, আৰু কপটতা, বিবাদ আৰু কাজিয়া-কন্দলৰ নৰকৰ পৰা চিৰদিনৰ বাবে মুক্ত হ'ব পাৰে।
নাৰীসকলক মৰ্যাদা আৰু পদবীৰ ইমান উচ্চ স্তৰলৈ উন্নীত কৰি দিয়া—এয়া হুজুৰ নবী-ই-ৰহমত (ছাল্লাল্লাহু তা'আলা আলাইহি ৱা আলিহী ৱা ছাল্লাম)ৰ এনে এক মহান অনুগ্ৰহ যে গোটেই পৃথিৱীৰ নাৰীসকলে যদি নিজৰ জীৱনৰ অন্তিম নিশ্বাসলৈকে এই অনুগ্ৰহৰ কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰি থাকে, তথাপি তেওঁলোকে এই মহান অনুগ্ৰহৰ কৃতজ্ঞতাৰ ফৰজৰ পৰা দায়মুক্ত হ'ব নোৱাৰে। ছুবহানাল্লাহ! গোটেই পৃথিৱীৰ মহান উপকাৰী হুজুৰ নবী-ই-আকৰাম (ছাল্লাল্লাহু তা'আলা আলাইহি ৱা আলিহী ৱা ছাল্লাম)ৰ ৰহমতৰ মহিমাৰ কি কথা!
নবীসকলৰ মাজত "ৰহমত" উপাধি লাভ কৰা,
যিয়ে দুখীয়াৰ আশা পূৰণ কৰোঁতা,
বিপদত আনৰ কামত অহা,
নিজৰ-পৰৰ দুখ বহন কৰোঁতা,
ফকীৰসকলৰ আশ্ৰয়, দুৰ্বলসকলৰ আশ্ৰয়স্থল,
এতিমসকলৰ অভিভাৱক আৰু
দাসসকলৰ মালিক ও চৰদাৰ,
উপসংহাৰ
সামৰণিত ক'ব পাৰি যে ইছলামৰ আগতে নাৰী অত্যাচাৰ, অৱহেলা আৰু অসহায়তাৰ প্ৰতিমূৰ্তি আছিল। সমাজত তেওঁলোকৰ কোনো অধিকাৰ নাছিল, আৰু অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে ফৰিয়াদ কৰিবলৈও কোনো আশ্ৰয় নাছিল। কিন্তু ইছলামৰ আগমনে এই অন্ধকাৰ অৱস্থাৰ অন্ত পেলালে। নাৰীক সম্পত্তিৰ গৰাকী হোৱাৰ অধিকাৰ, উত্তৰাধিকাৰ লাভৰ অধিকাৰ আৰু সন্মানজনক ব্যৱহাৰ পোৱাৰ অধিকাৰ দিয়া হ'ল। স্বামী-স্ত্ৰী দুয়োৰে ইটোৱে সিটোৰ প্ৰতি দায়িত্ব নিৰ্ধাৰণ কৰি পৰিয়ালক প্ৰেম, দয়া আৰু শান্তিৰ ভেটি হিচাপে গঢ়ি তোলা হ'ল।
প্ৰৱন্ধৰ মূল বাৰ্তা এয়ে যে নাৰীৰ মৰ্যাদা আৰু অধিকাৰ সুৰক্ষিত হ'লেহে এখন সমাজ প্ৰকৃত অৰ্থত সুস্থ আৰু সুখী হ'ব পাৰে। এই শিক্ষাই আজিৰ সমাজকো মনত পেলাই দিয়ে যে নাৰীৰ প্ৰতি ন্যায়, দয়া আৰু সন্মানৰ আচৰণেই এক সুস্থ সমাজৰ আধাৰ।
সূত্ৰ- জান্নাতী যেৱাৰ ( আব্দুল মোস্তফা আজমী)